სულ მე’ფერები მეორე თავი(IV ნაწილი)

სრულიად მარტო,მთელი ძალით ვგლეჯდი მიწიდან მწვანე,შხამიან მცენარეს.ყოველ კვირას აქ ვიყავი და არაფრის დიდებით არ შორდებოდა მამას.ყოველ კვირას ვგლეჯდი და ვანადგურებდი მათ,მაგრამ ისევ ისე მხვდებოდა.მათი ნატამალიც რომ აღარ დავტოვე,წელში მოხრილი დ

სულ მე’ფერები თავი პირველი(IV ნაწილის დასასრული)

მანძილი მკვეთრად შევამცირეთ ერთმანეთს შორის. ვიცნობდი,ორი აზრი არ იყო. თუმცა ისე ამიარა გვერდი წამის მეასედებეში გავიაზრე სიტუაცია.პირველი და მტკივნეული იმედგაცურება სწორედ აქ ვიგრძენი.

თეთნულდს გასძახე 9. მე ვიქნები პასუხი

- ამ მთაში სიტყვას იარაღზე მეტი ძალა აქვს. ახლა შენს ერთ "არა"-ზეც სისხლი დადგება, ანა. ამიტომ დაფიქრდი. აქედან თუ წახვალ...- ანა სუნთქვას ვერ აკონტროლებდა, თვალებში ცრემლი მოაწვა, მაგრამ ვერ ტიროდა. თავი ოდნავ გადააქნია, თითქოს საკუთარ თავში

მე მიყვარს...

მე მიყვარს შენი მწვანე თვალები, შენი წარბები და შენი ლტოლვა, შენი ლავიწი, შენი მკლავები და შენს სახეზე ჭორფლების გროვა.

მოთხრობა "მე და მასწავლებელი"

მოთხრობა გვიამბობს მასწავლებლის დამოკიდებულებას მოსწავლის მიმართ. მოთხრობა გვიყვება სიყვარულზე სიკეთესა და ცხოვრებისელ პრობლემებზე

სულ მე’ფერები (||| ნაწილი)

იმ მომენტში მხოლოდ სიცარიელეს ვხედავდი. -ეს თვალები ბევრს ვერაფერს გეტყვის ამიტომ ტყუილად.-ესეც შეამჩნია.აღარ გავოცებულვარ,მან თითქმის ყველა ჩემი მოქმედების პასუხი იცის. -ცდები,თვალები ბევრს ამბობს.-შევეწინააღმდეგე. -ამიტომაც არ უნდა დაუჯერო მათ.

მე ახლა

მე ახლა შენგან სიძულვილს ვსწავლობ როცა სიყვარულს ვსწავლობდი ადრე...

სულ მე’ფერები (|| ნაწილი)

- გამიშვი. – საშინლად გავწითლდი, რომ გავიაზრე მასზე ვიყავი მიკრული, პირდაპირი მნიშვნელობით მიწებებული. – ესეც შენი ბრალია… რას ფიქრობდი რომ მიმათრევდი ქვემოთ? – ბევრს არაფერს, – თავი გააქნია.

სულ მე’ფერები (|ნაწილი)

დროის შეგრძნება მქონდა დაკარგული ავტობუსიდან რომ ჩამოვედი ნახევრად მძინარე და სახლისკენ დავიძარი.თავს იმდენად დაღლილად ვგრძნობდი არაფრის ძალა აღარ მქონდა,როგორც ყოველთვის

მე და შენ

მე და შენ ჩემო ყორანო გვქონდა ლამაზი ზღაპარი და სახლიც გვქონდა ყორანო, დარდიც, ამ სახლის სადარი....