"განშორების სევდიანი ფერი"(9)

დიტოს საავადმყოფოდან გამოწერის შემდეგ 1 კვირა გავიდა.ის საშინელი ამბავი არ ავიწყდებოდა სულ თან სდევდა,ვერ ივიწყებდა,რომ ცოლმა უღალატა და,რომ სანდრო მისი შვილი არ იყო.ცოლს არ ელაპარაკებოდა,მიასთანაც ისე იქცეოდა ვითომ არაფერი

ეშმაკი და ანგელოზი ოცდამესამე თავი

სიახლე, ეს არის დიდი ცვლილება ჩვენში და ჩვენს ირგვლივ. არსებობს კარგი სიახლე და ცუდი სიახლე ამ ბოლო დროს კი სულ ცუდი სიახეები ხდება ჩემს თავს. ამ ყველაფერს თან ერთვის ცუდი დასასრული ჩემსშემთხვევაში კი ავარია. სიმსუბუქეს ვგრძნობდი

შემთხვევითობა არ არსებობს (10)

გახედა. ბიჭს გემრიელად ეძინა, თან სახეზე უდარდელი გამომეტყველება აეკრა. გამწარდა, თან როგორ. თვითონ გეგაზე ფიქრსა და დარდში თვალი ვერ მოუხუჭავს, მას კი არხეინად ჩასძინებია. თვალები ცრემლით აევსო და სანამ გადმოდენას მოახერხებდა,

ბაუნტის ვალი [1]

იჯდა უმოაჯირო აივანზე და გასცქეროდა ამაყად მდგარ თეთნულდს. შუა ზაფხულში კვლავ თოვლიანი იყო მწვერვალი. თითქოს, ცაში აჭრილი კიდევ უფრო ზევით მიიწევდა, ცასთან შეერთებას ლამობდა. თითქოს ამაყი იყო იმ მშვენიერებით,

სიყალბის თეორია (10)

მამაკაცი მიუხვდებოდა, რომ აეროპორტში იყო და არ დაზარდებოდა გამომჟღავნებას, ეს კი მის საიდუმლოს მზის შუქზე გამოიტანდა, რაც არ სურდა. თანაც უჭირდა თვალებში შეეხედა მამაკაცისთვის, რომელსაც ჯერ კიდევ წინა ღამეს, კინაღამ თავისი ნებით უღალატა.

ფრანგული სიყვარული(2)

კიდევ კარგი სავარძელი ახლოს მქონდა და ეგრევე მასში ჩავესვენე.სახტად დავრჩი საერთოდ არ ველოდი მსგავსს რამეს,გასაგებია მესმის 21-ე საუკუნეა ვერავის დაემალები,მაგრამ უცნობისგან, სრულიად უცხოსგან ასეთ სურპრიზს არ მოველოდი. ახლა ვზივარ და ვფიქრობ როგორ

გამოიდარებს, გამოდარებს, თორემ ძვირფასო ნამეტანია

ხანდახან ცხოვრება სასტიკია,ბევრი ტანჯვა გამოვიარე და ბევრიც კიდე წინ მაქვს,17 წლის ვიყავი ავტოავარიაში რომ დამეღუპა მშობლები,მე და ჩემი 2 და ელენე და სანდრა ბებიას საპატრონო გავხდით.ისე რთულად გადავიტანე ყველაფერი რომ ლამის მეც მოვკვდი,სანდრა მაშინ

უნდა ჰყვარებოდა? (6) დასასრული

ნიკამ არ ვიცი მე მომეჩვენა თუ ნამდვილად ასე იყო, მაგრამ კატოს სიკვდილი ადვილად გადაიტანა... მის დანახვაზე მისი სიტყვება მახსენდებოდა... "კატოს გარეშე ერთ წუთსაც ვერ ვიცოცხლებო" და ბრაზით ვივსებოდი, მის გვერდით ყოფნა კი არა, მისი დანახვაც არ

დამიბრუნე სიყვარული

კვირა დღე იყო აღდგომის ბრწყინვალე დღესასწაული 12 აპრილი მე დასვენების დღე მქონდა სამსახურიდან მივდიოდი მეგობრებთან რათა აგვეღნიშნა ეს დღე,დილის სიო ლამაზად ქროდა უცხო და საოცარი სურნელი იდგა ირგვლივ უცებ გონს მოვედი მანქანამ ჩემ წინ გააჩერა და ჩემ

უცნობი (თავი 6,7)

დილას გიორგი მობილურის ხმამ გააღვიძა. ტელეფონი აიღო და თითით ღილაკს გადაუსვა და უპასუხა: - სახლში რატო არ ხარ? -ნიკასთან ვართ ბიჭები რა იყო მამა? - თუ ერთად ხართ კარგი გელოდებით ჩემთან კომპანიაში -ხო კარგი გიო ადგა სხვა რა გზა ქონდა. გადაივლო,