ჩვენ თუ არა ჩვენი შვილები მაინც იქნებიან ერთად (სრულად)

ჩქარი ნაბიჯით მიუყვებოდა სასაფლაოსკენ გზას, სწრაფად გააღო სასაფლაოს კარები და თვალებით დაუწყო ძებმა უკუნით სიბნელეში მუხის ხეს, რომელიც შუაგულში იდგა. გეზი ხისკენ აიღო, ტელეფონი გაუჩერებლად რეკავდა, მაგრამ ახლა არავინ და არაფერი აინტერესებდა ლუკას

დაფიქრდი - 1

დილის ხუთი საათი ხდებოდა სადარბაზოში ფეხის ხმა რომ გავიგე, კიბიდან წამიერადვე წამოვხტი და კიბეებს ჩავუყევი. თავბრუ დამეხვა და ოდნავ წავბარბაცდი. ბიღაც ბიჭი იდგა. შემომხედა. -აქ ცხოვრობთ? -არა, ბიძაშვილთან ვიყავი სტუმრად. -მგონი ნასვამი ხართ და

დანიელი და არდა 4

-მოკლედ სანამ შენ მოგიყვანდი ცოლად ერთ გოგოსთან მქონდა ურთიერთობა მერე დავშორდი და შენც გამოჩნდი ჩემ ცხოვრებაში, გუშინ ლიკამ დამირეკა ვისზეც ახლა ვსაუბრობ და მითხრა რო ორსულად არის, გეფიცები შენ რო მოგიყვანე იმის მერე არ გავკარებივარ.ხმა ვერ

ალბათობის თეორია (11)

"მიყვარს მე გუგა, მასაც ვუყვარვარ და როგორც ჩვენ დაგვინახავ, განზე იარე, გაფრთხილებ! – საჩვენებელი თითი ცხვირწინ აუფრიალა გახევებულ რეზის. –მიზანში თქვენი მომავალი ოჯახის დანგრევა არ მაქვს... – თქვა რამოდენიმე წუთიანი პაუზის შემდეგ გაოცებულმა."

უამრავი წუთი ცხოვრებიდან 11თავი

-ვაა სანდრო როგორ ხარ?გიორგი გადაეხვია და ხელი მხარზე დაუტყაპუნა-კარგად ძმაო შენ?რამდენი ხანია არ მინახიხარ-ხო ბიჭო,მოდი გაიცანი ანასტასია ჩემი შეყვარებული-სასიამოვნოა ანასტასია–ხელი გამომიწოდა მე კი შეშინებულმა ჩამოვართვი,ის რა მართლა იცნობდა

ნანატრი ბედნიერება...

საავადმყოფოს კარი სიმწრით მიიჯახუნა და გააფთრებული დაუყვა კიბეებს, ტანზე ჯერ კიდევ სისხლიანი ჯინსი და თეთრი "უკვე წითელი" ზედა ეცვა, სახე კი სახეზე საშინლად იტო დალურჯებული და დასისხლიანებული, თუმცა ეს ვის აინტერესება, მიდიოდა და არ იცოდა სად,

გარიგებით ქორწილი (15)

ლიზა ერთი თვე იყო კომაში..ქმარი,მეგობრები,ოჯახის წევრები სულ საავადმყოფოში იყვნენ...გუკა საზღვარგარეთ იყო,როდესაც ეს ამბავი გაიგო მაშინვე წამოვიდა. დანიელი ძალიან იყო დაღლილი,დღედაღამ საავადმყოფოში იყო ცოლთან..

ნამსხვრევებს მიღმა(6) დასასრული

- მიჭრს ამ სიტყვების თქმა,-ევამ შავადშემოსილ ხალხს გახედა,ღრმად ჩაისუნთქა და კითხვა განაგრძო,-ეს არის ყველაზე მძიმე დღე ჩემს ცხოვრებაში,იმიტომ რომ დავკარგე ადამიანი,რომელმაც მასწავლა ცხოვრება.. მისგან მხოლოდ მოგონებები და უდიდესი ტკივილი

გ უ ლ ი ს გავლით!

-უნდა წავიდე სასწრაფოდ, მგონი რაღაც მოხდა, დედამ დამირეკა. ვუყვიროდი და თან სწრაფი ნაბიჯით მივდიოდი, თვალწინ ყველაფერი მერეოდა, ოდნავ კონიაკით გაბრუებულს გზა მეკლაკნებოდა. მანქანა მომიჩერდა წინ,დაბინდული თვალებიდან მაინც შევნიშნე ნაცნობი სილუეტი.

წყვილები ერთნაირი ნიშნით [3]

მთელი ღამე არ მეძინა ან კიდევ როგორ უნდა დამეძინა როცა ჩემს თავს ასეთი რამ ხდებოდა რაღა მაინც და მაინც ის ვერ ვხვდები დილით ჩავიცვი ლურჯი მოტკეცილი ჯინსი და მიუხედავად სიცივისა ნახევარ მკლავზე შავი მაისური კეტები ამოვიცვი და თმა დავივარცხნე და