დასაწყისი ( 2 )

- ნაკბენი ტუჩი ენით მოილოკა და მთელი ძალით გაარტყა სახეში ელენეს, მერე მაისური გადაიძრო, კმაყოფილი სახით დახედა ბალიშზე უღონოდ მისვენებულ გოგონას და შარვლის ღილები შეიხსნა...

შენ ხარ აისი X თავი

ორი დღე ვფიქროდ გაქცევის გეგმაზე,თუმცა ვერაფერი ვერ მოვიფიქრე. თავში მხოლოდ ერთი აზრი ტრიალებდა, ღამით ფანჯრიდან გადავმხტარიყავი და გავქცეოდი ამ ჯოჯოხეთს. სამწუხაროდ,ვერავის ვერ ვუყვებოდი ამ გეგმის შესახებ, ნდობა არცერთი გოგონას მიმართ არ მქონდა

მიჰყევი ოცნებას (თავი 1)

ამას ასე არ დავტოვებ.სად მიდიხართ?გგონიათ ასე წახვალთ?თქვენ ჩემი სიცოცხლე ლამის იმსხვერპლეთ.. -ლამის და მოდი ნუ პანიკიორობ,არაფერი გჭირს -და რამე რომ მომსვლოდა?მანქანისკენ მიმავას მისდევდა,ტალახში ერთიანად ამოსვრილს ამ წამს სამართლიანობის მეტი

უკანასკნელი ინტერვიუ

"ეს იქნება ჩემი ბოლო ინტერვიუ.ის რომელშიც ყველაფერს მოვყვები ჩემზე და ის რომელიც სკანდალად იქცევა."

ფიქრებით დიალოგი თავი 6

მაღლა ავედი, დრო ჩვეულებრივ მე ლილიამ ლეონორამ გავატარეთ მერე ისევ ჩავედით მივირთვით დრო ისევ წყნარად და მალე გავიდა, ბოლო ჭამამდე ნინაც ჩვენთან იყო გოგოები ვერთობოდით სასიამოვნო დრო ვატარეთ ოთახში, ბოლოსაც ჩავედით 8 ისნახევარზე მივირთვით და

დასაწყისი ( 1 )

- იმ იდიოტს იმის იმედი ჰქონდა რომ გოგოს არავინ მოიკითხავდა და იმიტომ მოიტაცა? ახლა რას აპირებს, მის გვერდით ყოფნა და მისი ცოლის სტატუსის ტარება უნდა აიძულოს და უნდა გააუბედუროს?

თავნება ქალბატონი (თავი 6)

სარკეში უყურებდა საკუთარ გამოსახულებას და აზრების დალაგებას ცდილობდა.რა უნდა ექნა?დარჩენილიყო? ანდრომ აშკარად მიახვედრა,რომ მისგან სითბოს და გაგებას ვერ მიიღებდა.მას ისედაც ყველაფერი გადაწყვეტილი ქონდა და თეკლას ეს მშვენივრად ესმოდა.თვითონ რას

ფიქრებით დიალოგი თავი 5

- რატო ფიქრობ მასე დარწმუნებული იყავი შემიძლია თავს ვუშველო ვთქვი აღელვება არ შევიმჩნიე და ამაყად გავსწორდი - აუ რამხელა გული გაქ, არადა რა პატარა ხარ

გაყიდული ღირსება (თავი 7)

ბოლოს წინა მონაწერი, ყველაზე მნიშნელოვანი იყო ჩემთვის ,,უცნობო ქალბატონო, შემიყვარდი შემიყვარდი’’. ვტიროდი, ცრემლებს ვერ ვიშრობდი, გული ყელში მქონდა და მახრჩობდა.

წერილები ფსიქიატრიულიდან (ნაწილი პირველი სრულად )

მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება ადამიანად დადგომას ვცდილობდი ყველა ჩემს გარშემო ვეღაცას მადარებდა მასავით უნდა იცვამდე , მასსავით უნდა საუბრობდე , მოძრაობდე, არავის არ უკითხავს რას ვგრძნობდი ან რა მინდოდა მხოლოს ის რასაც ისინი ჩემში ხედავდნენ