თმენის ვალდებულება

-არ ვიცი მე- აქნევს ხელს -ღმერთის ხათრით შვილო. -დამიჯეროს მამამის, უთხარი მაშინ. -ადექი შვილო- ვუბრუნდები გოგოს და აცაცახებული სხეულიც ზანტად დგება ჩემ წინ -მომკლავს მამაო. -გაბრაზებულია ახლა და ამიტომ. -მერე არ გადაუვლის. -წეეთრიე ეზოდან- ფეხს

კესანე ანუ არ დამივიწყო (4თავი)

-იცი კესანე რასნიშნავს?-არა. შენ იცი?- კი.-ამიხსნი?-როცა დრი მოვა კი.ესიყო მათი დიალოგი ვითმო ხო არაფრისმომცემი მაგრამ მათთვის იმაზე მნიშვნელოვანი ვიდრე მაშინ წარმოიდგენდნენ.

ანა-მარია (4)

შენ რა გველიიი ხარ, ეგ მარტო მე ვიცი! - უკივლა ზიზომ. გაოგნებული ანა-მარია შეცბა, საერთოდ არ ელოდა მოვლენების ასეთ განვითარებას და ვერ ხვდებოდა მისი აგრესიის მიზეზს.

თმენის ვალდებულება - V

ისეთი გრძნობა მეუფლება თითქოს, რაც ვილოცე ყველაფერი გაბათილდა, ახლა ისევ ტაძარში ვარ და ხატებს ვუყურებ. ვერც ვთხოვ ღმერთს პატიებას, ასე ვგავარ სასულიერი პირს თუ ის გოგიო იყო სასოწარკვეთილი, დაიჟექა, ცა განათდა და ისე დაბნელდა თითქოს დაღამდაო

ცოდვების ხარჯზე... (1თავი)

-ხო ხო რა თქმა უნდა, შენ ხომ ჭამა არ გიყვარს_სიცილით მოხვია ხელი დას და ეზოში დააბრუნა. -გამარჯობა ქერა_ხელი აუწია ეზოში მოტრიალე ნენეს, რომელიც პატარა, ხუჭუჭა, ახალ ფეხადგმულ ბავშვს დაზდევდა შიშით.

ნევერლენდი (მეორე თავი)

-თუ ისევ ფრენას გადაწყვეტ,ვეცდები ისევ დაგიჭირო..ეს მითხრა,თვალი ჩამიკრა და მისი სავიზიტო ბარათი გამომიწოდა...დაბნეულობისგან აღარ ვიცოდი რა მეთქვა..-შემდგეზე უფრო დიდი სიმაღლიდან ვცდი..სპონტანურად ვუთხარი და

განსხვავებულნი (15)

-უკეთ ხარ? -სიტყვა ისე ამოვღერღე,გზისთვის არ მომიცილებია თვალი-სახლში რომ დაბრუნდებით,უკეთ მაშინ ვიქნები.კოკისპირულად წვიმდა,ნაწვიმარი ქუჩები,წვიმის სუნი მაშინვე მცემდა და სიამოვნებას მგვრიდა,თვალებს ვხუჭავდი

არჩევანი თავი 7

დილით ლიკამ გამაღვიძა ისეთი თბილი ხმით მეძახდა გინდა არ გინდა უნდა გამეხილა თვალები-მარიამო გაიღვიძე რა-აუუ ლიკ რაიყო?-მარტო ვართ სახში და ადერა მშია-ბიჭები სად არიან?-სავარჯიშოდ წაიყვანა ნიკამ ღიპი დაგედოთო

შემთხვევით შეყვარებული ^6^

მეგობრები ზღვაზე კიდევ ცოტახანი დარჩნენ შემდეგ დაიშალნენ და შეკრება საღამოსთვის გადაწყვიტეს. _ აუ როგორ მეძინებაა_თქვა ანანომ_ვაფშე ყველაფერი მეზარება _ იავნანა გიმღერო? _ კითხა ნიკამ _ არა მადლობა მერე რაღა დამაძინებს_გაიცინა ანანომ

კომა. თავი 5. "წვიმად გაფანტული ტკივილი"

რისი მეშინია? რისი უნდა მეშინოდეს? არ ვიცი და მაინც დამფრთხალი, უსუსური მწერივით ვთრთივარ და ვკანკალებ. თითქოს ვკარგავ იმას, რისი დაკარგვაც არ მინდა და ხელს ვკრავ მათ, ვინც მინდა რომ არასდროს წაიქცეს...