ირწმუნე

საფლავთან დაჩოქილ მიჯნურს შეხედე განშორება თუ არ განგიცდია უიმედობის ზღვარს არ გადასცდე გულის კარები დატოვე ღია ფიქრებში გათელილ ცას ხშირად უყურე პასუხების ზღვა შენს თავთან ყრია რთულია მარტო დაგტოვონ ასე

თბილისს სიყვარული და შიში მართავს ! (2 თავი)

მანქანა დაძრა. აი რა ეტყობა ეხა ამას რო 20 წლის გოგოა 2 წლის ბავშვის ტვინი აქ. ერთი ამოვიოხრე და ყველაფერი დაწვრილებითმოვუყევი იმის ჩათვლით სად და რატომ მივდიოდით ახლა.და მისი რეაქცია?! დარწმუნებული ვარ გაინტერესებთ -აი მესმის ბიჭი აი მესმის ირონია

სინათლემ სიბნელეში ჩამკარგა (3)

თორნიკე რას გავხარ? მოხდა რამე? ღმერთო არა, თორნიკე მითხარი რომ ყველა ცოცხალია - ცრემლებს თვალებიდან არ ვუშვებდი, ისე მწარედ ამტკივდა გული რომ ძლივს ვიკავებდი თავს გონება არ წამსვლოდა. - დედას ხომ არ დაემართა ნერვიულობისგან რაიმე? - ხმა გამებზარა,

და ისევ თოვლია....

სიყვარულს ვეძებდი, გეძებდი... ვერ ვძლებდი, ჩემს გულში გიპოვნე და ისევ შორია, ვიცი რომ შენს სულში მეც უხმოდ მეძებდი, მაგრამ ამ დროის სვლით კვლავ ისევ თოვლია.მოვდივარ, მოდიხარ... ნაბიჯებს სწრაფად ვთმობთ, შეხვედრის მანძილი მცირდება თანდათან, ამჟამად

თუ ჩემგან წასვლა გინდა

სიყვარული ოხერია მაგრამ მის გარეშე ჩვენც უძლურნი ვართ ისე მოდის ვერ ვხვდებით მაგრამ რო წასვლას დააპირებს ვკვდები ვიწვით და ვერ ვაკავებთ მას ვერ ვაჩერებთ ყოველთვის ეს მხოლოდ ერთეულებს შეუძლიად ნახოდ და გულში ჩაიკრან მათი სიცოცხლის აზრიჩემი სიყვარული,

გულწრფელობის საღამო (1,2,3,4 თავები)

სანამ იმ დედა ნატირებ საღამოზე გადავალ, კიდევ რამდენიმე ოვალს შემოვხაზავ ჩემი სამეგობროს გასწვრივ და მათ დეტალურად გაგაცნობთ. ამ დროს გონების ხვეულებში იბადება კითხვა, თუ რაში უნდა გაინტერესებდეთ მათი დეტალიზირება, აი მე კი, დიდი სითამამით

თვალები გეტყვის

ისვ ჩემი თემო,.. ალბათ მგონია ვერასდროს შეველევი.თვალები გეტყვის (თუ ჩახედავ) რა ჰქვია ტკივილს და შენს გარეშე ცხოვრებაზე ატირდებიან. თუ შეიძლება გამოძებნო რამესთან წილი ეს პირველ რიგში უღიმღამო ამინდებია... გავდივარ სახლებს (შენს გარეშე), დგება

ბედნიერების რეცეპტი (თავი ორმოცდაოთხი)

არც გაოცება, არც სიბრაზე, არც კითხვა, როგორ? არც კითხვა, რატომ? თითქოს ელოდა კიდეც. ამჯერად ტაძარში მდგომნი ისევ უსიტყვოდ აკვირდებოდნენ ერთმანეთს. დახურულ სივრცეში გატარებულ წლებისგან გაცრეცილ, გათეთრებულ სახეზე კაპილარებიც კი ემჩნეოდა გიგას. თუმცა

ემა (დასასრული )

-შენთან მინდა...-გეგა გველნაკბენივით წამოჯდა საწოლზე,ხედავდა მზერადანისლულ ქალს და სურვილი უათმაგდებოდა -მოდი ჩემთან-ვნებამორეულმა ძლივს წაიჩურჩულა და ხელი გაუწოდა ქალს.შეცდა მეტრეველი,უკლებლივ ყველას დახმარება შეიძლება,თუ კი ამის სურვილი გაუჩნდება

Never miss a chance to dance(XI თავი)

-აქ რისთვის ჩამოხვედი?−მოულოდნელად მკითხა მაქსიმემ,ტელევიზორის ყურებისას და გვერდით მომიჯდა,თან ხელში რაღაც მწვანე... ნარწყევისფერი ოდნავ სქელი, რაღაც ეჭირა. -აუუ... ფეხი ამტკივდა,თანაც ძალიან! ვაიმეე,რა საშინლად მტკივა! -თემა ნუ გადაგაქვს!