ერთმანეთის პირისპირ(6)

კირამ მთელი ღამე აივანზე გაატარა, თავიდან ვერ იშორებდა დევდარიანის ნათქვამ სიტყვებს. მისმა აღსარებამ კიდევ უფრო რთულ მდგომარეობაში ჩააყენა გოგო. კირა იცნობდა ლევანს ის იპოვიდა მანამ არ გაჩერდებოდა სანამ თავისას არ მიაღწევდა, დევდარიანი კი ახლა მისი

დავიღალე

დავიღალე მონატრებით დავიღალე შენ მინდიხარ დამენახე გამომხედე არც შევცდები არც გინატრებ არც ვისურვებ დამენახე კიდევ ერთხელ დამენახე

გამოღვიძება

« როდესაც ბედნიერების კარი იკეტება, მეორე აუცილებლად იღება, მაგრამ ჩვენ იმდენ ხანს ვუყურებთ დახურულ კარს, რომ ვეღარ ვამჩნევთ იმ ერთს რომელიც გაიღო ჩვენთვის. »

მჯერა დავინახავ

ერთად ვიცინოთ ერთად ვიტიროთ თუ კიდევ მომცემ ფიცს თუ გააყოლებ ამ ლექსის სტროფებს იმ სათნოებით თითს მაშინ შეიგრძნობ და დაინახავ უაზრო სიტყვის თქმით

შენ მე'ფერები (სრულად)

-საიდუმლო ,რომელსაც ჩანაწერები ინახავენ და წიგნად გადაიქცევა -ყველა თქვენს პაციენტს აქვს მსგავსი ფუფუნება,უკვდავ მოგონებად გადაუქციოთ განვლილი გზა მარცხიდან გამარჯვებამდე -რა გიპასუხოთ , ცხოვრების ამბავს წიგნად ისე გიბრუნებთ ,რომ სათაური არ აქვს

უსათაურო.

ლექსებში სულის ნაწილი დავტოვე მე მოგიყვები ზღაპრად ლექსებში სიყვარულს გიხსნიდი მე მოგიყვები მართალს

სიცოცხლე სიკვდილის შემდეგ ( სრულად )

- იცოდი არა? -ხმაწასულმა ამოვიხრიალე, -ყველაფერი იცოდი, ღმერთო ჩემო, იცოდი და ამიტომ მექცეოდი ასე ცივად, იმ დროს როცა შენი ქმარი ჩემს თაყვანისმცემლებზე ეჭვიანობდა შენ ჩემზე ეჭვიანობდი, საკუთარ შვილზე...

თიხის ანგელოზი

თიხის ბორკილით მიმაბა მიწას. თავადაც მიწად ვიგრძენი თავი. მე დიდხანს მძერწა მახსოვს შემქმნელმა . ძლიერი ფრთების მეტყობა კვალი...

ლურჯი თვალები

ხიდის მოაჯირზე ვცადე აძრომა, ფეხი დამიცდა, კიდევ ვცადე, თავს ძლივს ვიმაგრებდი. სასიკვდილოდ განწირული, მოაჯირს ვებღაუჭებიდი, რომ არ გადავვარდნილიყავი. საოცარია არეულ გონებას სხეული ინსტიქტურად ეწინააღმდეგებოდა, ჩემი ქვეცნობიერი გადარჩენას ცდილობდა.

ზღაპრები ძილის წინ 22 ( დასასრული)

იცი რით ჰგავს უსინდისო ადამიანი უცოდველ კაცს ქეთევან? იმით, რომ ცოდვების სიმძიმე არც მას აწუხებს!