უბრალოდ გწამდეს,იცოდე და გჯეროდეს საკუთარი თავის და უფლის...

უბრალოდ გწამდეს,იცოდე და გჯეროდეს საკუთარი თავის და უფლის...

ანუკი. გაგრძელება(თავი მეექვსე)

-ბრაზობ ხომ? გინდა გითხრა რატომ-ანუკიმ კიდე ორი ნაბიჯი გადადგა, ისე რომ მათ შორის მანძილი თითქმის აღარ იყო-იმიტომ კი არ ყვირი, რომ ჩემზე ხარ გაბრაზებული, ბავშვზე რომ დაგიმალე. უბრალოდ ხვდები, რომ არაკაცი იყავი, ხვდები რომ მართლა გამინადგურე ცხოვრება

დამალული მოკაშკაშე ვარსკვლავი (თავი 2)

გენოს სიტყვებმა ალექსანდრე ღრმად ჩააფიქრა, მან მთლიანი ღამე გაათენა გადაწყვეტილეის მისაღებად, დიდხანს ფიქრობდა (მე ჩემს შვილს არ ვაკლებ არაფერს ვშრომობ მათთვის და რა გამოდის, ჩემს ერთადერთ ვაჟს, რომელსაც სულს მივცემ,

სასრულეთი (თავი 5) +18

ის იყო, ჩემი სეიდაბადელი მომწვანო-მოთაფლისფერო თვალება გოგონა. აქ ნამდვილად ალაჰის ნება ურევია. مصير (ბედისწერაა). ამ გოგოს შესახებ სასწრაფოდ უნდა გამეგო ყველაფერი.

სხვისი ცოლი (4 თავი)

თამუნა ძალიან ნერვიულობდა ლაშაზე, ის არასდროს მოქცეულა ასე, ყოველთვის ურეკავდა და აგებინებდა სად იყო

თუ გაიმარჯვებ! (თავი მეთერთმეტე)

ემილი იმ ერთ-ერთ იღბლიან მოზართა შორისა,რომლებიც ყველაზე სახენგალთქმულ სკოლაში სწავლობენ . სახელის მიუხედავად, ამ სკოლაში უსამართლობა და დააჩაგვრა გაამეფებული !აქ ხომ ყველას ეშინია გამეფებული უსამართლობის მთავარ მიზეზთან "ჯონ ჯეისონთამ" სკოლის

ანუკი. გაგრძელება (თავი მეხუთე)

-ბოლო გამოკვლევა როდის ჩაიტარეთ? -ზუსტად არ მახსოვს. -იქნებ თქვენ მეუღლეს ახსოვს? -ჩემ.. ჩემ ვის უკაცრავად?-ანუკი კინაღამ საწოლიდან გადმოყირავდა ამ სიტყვების გაგონებაზე და ალექსანდრეს გახედა , რომელიც სიცილს ძლივს იკავებდა და უხერხულობისაგან სახეზე

სამყარო საზღვრების გარეშე

ცხოვრება უცნაურია... ოცნება უცნაურია... სურვილი კი ზოგჯერ დაუკობელი... “სურვილებში ვლინდება ადამიანის არსი”...

დამალული მოკაშკაშე ვარსკვლავი (თავი 1)

სადღაც შორს დედამიწის ერთ პატარა მცირე მიწაზე რომელსაც საქართველო ჰქვია, კაშკაშებს ერთი ვარსკვლავი, რომელსაც ვერავინ ამჩნევს, თითქოს ის არც კი არსებობს. საქართველო თბილისი 1995წ. პლეხანოვის ერთ პატარა იტალიურ ეზოშჳ ცხოვრობენ ზვიადაძეების ოჯახი

როგორ მოვიტაცოთ შეყვარებული !...

საჭესთან მჯდომი მესამე, რომელსაც მართვის ყალბი მოწმობა ედო ტყავის ქურთუკის ჯიბეში ნერვიულად აკაკუნებდა საჭეზე თითებს და იქაურობას ზვერავდა, საიდანმე პატრული რომ არ გამოჩენილიყო. მეორე პირველის გვერდზე იჯდა და როგორც ყოველთვის ტელეფონი ეჭირა ხელში,