***

დროს ვიმსხვრევ თითებში, როგორც წვრილ ლოლოებს ზამთარში ვამსხვრევდი.

შეშლილი ფიქრის ხმა

არ ვარ სამკურნალო, მინდა და გიჟი ვარ! ჯერ არ შევშლილვარ, ჯერ მახსოვს ვინცა ვარ! მინდა ამნეზია, დროებით სიგიჟე, ეს მინდა მხოლოდ და რატომ მთხოვთ სიდინჯეს?!

ქალი

...შეჰყვარებიათ ერთხელ ის ქალი, მაგრამ ლოდინად არ ღირებულა... რადგან სიცივე - სამარის კარი, გაღებულა და კვლავ დახურულა.

და ქრება ქალი

და ქრება ქალი... ქრება უკვალოდ მივიწყებულ დღეებთან ერთად როს უკანასკნელ საყვარელსაც კუბო მიითვლის... და სასაფლაოს შფოთიანი წყეულ სიმშვიდით ქალის ლეგენდაც უსულგულოდ ცისკენ მიილტვის.

ვერ დაგიცავ

არ ვიცოდი რა მეთქვა შენი დანახვის წამიდან, ჩემთვის ვკრეფდი მაგ ყვავილებს?! შენთვის ვკრეფდი ვინაიდან

ყოველი დანახვა

ყოველი დანახვა შენი სხეულის ჩვენი შეხვედრის იმედს მიტოვებს და უსამანო ფიქრად გცეული გაუსაძლისად კვლავაც ითოვებს

მთვარიან ღამეს

მთვარეს მოვუხმობ,შეხვედრის ღამეს

გარდაცვალებას ველი!

ლექსში აღწერილია ბედისგან გაწირული ადამიანის მოთქმა.

უძრაობა

გარინდულან ხენი და მე ვეღარ ვხვდები, შეიცვალე გეზი, თუ ზურგსუკან ცდები... აკინძულან დღენი როგორც განაჩენი, აღასრულებს სასჯელს ვიღაც არ დამრჩენი...

ცრემლი

ვიწექ მარტოკა ცის თაღის გულზე და წვიმის წვეთი მძიმედ დამჩემდა, შენზე ფიქრების ველურ ოცნებას შეესხა ფრთები და გადარჩება.