როცა...

ირგვლივ ოცნებობენ ჩიტები, მე შენ მაინც კი მინდები.. როცა.. ოცნებობს საუკუნით ღამე, როცა.. უარიც კი გიზის სულში, როცა.. სიგიჟეა მარად გულში, აქ კი ხელოვნების სუნია, შენზე ოცნებობს მთვარე!

მე და შენ(დეას)

ისევ შორს ვდგავარ, ყველასგან შორს და მე არ ვიცი ეს დღე რას მთხოვს. ჩემთვის და შენთვის თითქოს წვიმს, თოვს. შენი დანახვა - მე ეს მათბობს. შენ რომ არსებობ მე ამით ვტკბები და მე შენს გარდა ვერაფრით ვთბები. მხოლოდ შენს გამო მე ცოცხლად ვრჩები, დინებას მე

შორს

მე შენთან მოსვლას სიკვდილამდე აღარ ვაპირებ... თუმცა ვიცი, რომ მალე სიკვდილიც თავისით მოვა

ხალხს ჩვენზე

თქვენ შეიძლება დამჭრათ, თქვენ შეიძლება მომკლათ, რადგანაც სხვა არ იცით, დღეს აქ რაიმე რომ ქნათ. თავს გრძნობებს რატომ ვაძლევ, ზოგი მე ამას მკითხავთ, მაგრამ ეს თუ არ გესმით, პასუხი როგორ გითხრათ. თქვენ ახლა თითქოს ყელს მჭრით, თქვენ ახლა თითქოს მირტყამთ,

მახსოვს

ყველა კარგად ვცნობთ ჩვენთვის საყვარელი, ახლობელი ადამიანების ემოციებს... და რა ცუდია, როდესაც ისინი სხვისკენაა მიმართული მე კარგად მახსოვს მას როგორ უყვარს, ასე ბრწყინავდა მისი თვალები. . . მე კარგად მახსოვს, თუ როგორ თრგუნავს გრძნობა და გული

დღეს ითოვებს !

დღეს ითოვებს, ჩამოპენტავს ცა და - უშენობის მერამდენე თოვლი. შენი ნახვა უფრო გამიხარდა ვიღაცის ხარ საამაყო ცოლი.

თანამგზავრი

დღეიდან ფიქრებში ოცნებებს ვხოცავ და ცას ვუყურებ ვარსკვლავებით ყელამდე სავსეს , თან ნელნელა ივსება მოთმინების უძირო ბოცა და თკივილს ისევ დარდი შეავსებს , გარეთ სუსხია , ყინვა მინებზე ნახატებს ხატავს , პორტრეტებს ,ალბათ ათასჯერ ყინვით დახათულს ,

მარტო

ადრე თუ გვიან ვიცი მოვკვდები ადგილიც უკვე შერჩეულია სიყვარულისგან გულში ნელ-ნელა უფრო ღრმად ესობიან ადრე თუ გვიან ვიცი მოვკვდები თურმე ძლიერი ვყოფილვარ ბევრად

Manchester by the sea

სულგამძვრალი ვარ, დინებაში ვპოვებ დასასრულს ... ფსკერზე დარგული უგზოუკვლოდ ჩემი გვამია და თუ შენ ნახავ, ამ სივრცის კედლებს, ფრჩხილით დაკაწრულს, აქ მე ვიყავი ! აქ არვის არ გაუხარია !

შინდისის გმირი

„ჩვენ ვართ კაცები, არ ვართ ლაჩრები, გულისკაცები და ვაჟკაცები.. ერთი ყუმბარა გვერდით თან გვიდევს, სიკვდილის შიში ვერ აგვატირებს. ბევრი ვიყავით, ერთი სამარე თხილის გულივით გავინაწილეთ"..