მე ისევ ისე

მე ისევ ისე ძველებურად გიმზადებ ჩაის, უშაქრობა და უშენობა მიხდება ერთობ, შენ ფიქრობ მზეზე და სხივები თითებში ჩაგდის,

ჩემი სურვილები

ჩემი სიყვარული თითქოს უნარია და ეს სურვილებიც მართლა ულევია ასეთი ცხოვრება მართლაც უკვდავია ასეთი გრძნობები ჩვენთვის უკალმით

მე მაინც ვხედავ ბედნიერებას

მე მაინც ვხედავ ბედნიერებას" ვიღვიძებ ყოველდღე ამ ბორდოს ოთახში სიამის გრძნობანი თანდათან წყნარდება სამყაროს სიცოცხლის უკვდავი ჰანგები ახლა სხვის სმენას ეთამაშება. გამირბის ყოველი უკვდავი , მოკვდავი აღარვის სწადია ჩემს გვერდით ცხოვრება

მონატრება ეხეთქება ძარღვებს...

მონატრება ეხეთქება ძარღვებს... სუნთქვა მიჭიირს უკვე ძვლებშიც მამტვრევს... აღარ ვიცი როგორ მოვერიო დარდებს...

შენი თვალები

შენი თვალები სითბოთი სავსე სულ მუდამ მახსოვს და მენატრება, შენი ღიმილი სიკეთით სავსე მე არასოდეს არ მავიწყდება.

მოგონილი რეალობა

აუსრულებელი ოცნების დასაწყისი ჰორიზონტს მიფარებულ ტალღების დანაკლისი ღამესთან დამარცხებულ მზის ჩასვლის საწყისი

მარტოსული

ღამე დავეხეტები, მთვარე ვეღარ ანათებს. გული დამებზარა და ნეტავ რა გაამთელებს?!

სამწუხაროა

და ტკივილებსაც უშენობის ნირი ატყვია სიახლოვესაც ფერი დაჰკრავს რაღაც უხამსი სამწუხაროა, იყო ქვეყნად თან ასე ახლოს და წამებს ერქვას უშენობით ამომხუთავი

იაზონის ეპოქა

იაზონი დამჯდარა და უფიქრია ერთხელ, საქართველოს დავიძრები ვივლი ღელე-ღელე, ჩამოვიტან ოქროს საწმისს გავახარებ ბიძას, იქნებ მერეღა მაღირსოს ტახტი მან მეფისა.

როცა უბრალოდ წვიმდა

ერთ დროს მღელვარედ მე შენ მიყვარდი, როდესაც ზეცა ტირილებს ცრიდა, ოდესღაც ნაზად რომ შემიყვარდი, ოდესღაც, როცა უბრალოდ წვიმდა.