სამყაროს შესახებ მცირე რამ...

არასდროს თქვათ, რომ დახმარებას არავის სთხოვთ. არასდროს თქვათ, რომ არავის დახმარება არ დაგჭირდებათ, ან არასდროს წარმოთქვათ სიტყვები: "ყველაფერს ჩემით გავაკეთებ, ჩემით მივაღწევ."

დავით დეფი - გვირგვინოსანი (ფრაზები)

დავით დეფის გვირგვინოსანი სახასიათო რომანია, რომელიც გარდა იმისა რომ ისტორიულია უამრავ რამეზეც დაგაფიქრებთ. აი რამდენიმე ფრაზა მისი წიგნიდან, რომელიც შევძელი და ამოვკრიბე როდესაც ამ რომანს დიდი გულდასმით ვკითხულობდი.

...როცა წვიმს...

როცა წვიმს. . . მიწიდან შვების სურნელი იგრძნობა. სამყარო თავისუფლდება . . . თითქოს ამ დაცოტავებულ დედამიწას წვიმის გარდა არაფერი სჭირდება . . .

სტატუსი

- მე მეშინია ისეთი სიცოცხლის , სიკვდილს რომ გავს და უარესია ... -ჩვენ ზოგჯერ ვარსკვლავებივით ვართ. ვეცემით იმისთვის, რომ ვიღაცას ავუსრულოთ ოცნება.”

15 ცხოვრებისეული ფრაზა წიგნიდან "ერთი კვირა ერთ ოთახში"

თავად ვერ ხვდებოდა, რამდენად ამაღელვებელი იყო, შესაძლოა იმიტომ, რომ მის მშვენიერებას მხოლოდ გარეგნობა არ ქმნიდა. შეგიმჩნევიათ? ლამაზი ქალების უმეტესობა არც კი ეჭვობს, რომ ლამაზია; უამრავი მათგანი თვითგვემასაა მიცემული და დაუსრულებლად იტანჯება

ერკე მიდასი - 40 საშობაო ანგელოზი (თავი 3)

კმაყოფილი იერით გოგოებისკენ მიტრიალდა და შუბი მიწაში დაარჭო. გრძნობდა გამარჯვებას, თუმცა გრძნობდა ტკივილს დანაკარგის გამო. მხოლოდ ახლა გაიგო ჩიტების ჭიკჭიკი და დაინახა უშველებელი ცა, რომელიც ასე ლამაზად გადმოსცქეროდათ ზევიდან. - აი ასე, გოგოებო. ასე

კორონა დღეს?

რას ვუტოვებთ შვილებს? გაჩანაგებულ და გამოფიტულ პლანეტას? თუ ხის კუნძებს-აჰა შვილებო დაჯექითთქო, როცა ამ ხის ნაყოფის მიწოდება შეგეძლო? მაგრამ არა, ადამიანი ველურია, არ ჩერდებ მანამ,სანამ საკუთარი სიხარბით მარტო საკუთარ თავს კი არა, სხვასაც არ

და ერთხელაც...

და ერთხელაც, მაშინ როცა არავინ მოელის, ის ბიჭი ჩაიდენს იმას, რასაც ვერავინ ვერასდროს წარმოიდგენდა. ერთხელაც, დაასრულებს ის სხვის სიცოცხლეს ისევე ჩუმად, როგორც მათ ჩააფურთხეს მას სულში. ერთხელაც, დადგება წამი, როდესაც იმდენად გულისამრევ რაღაცას

ურთიერთობის დასასრული

პირველ რიგში მოგესალმებით. როგორც წესი, ამ ტიპის "ნაწარმოები" ჩემს შემოქმედებაში ბევრი არაა. არ ვიცი ვინ ადევნებდით ან ადევნებთ თვალს ჩემს ლექსებს, მაგრამ უკვე საკმაოდ დიდი ხანია აღარ დამიწერია ადამიანზე, რომელსაც ჩემ ლექსებში ვაღმერთებდი და

ბრაზი

ეშმაკმაც წაიღოს ყოველივე ის, რასაც ახლა ვგრძნობ. მინდა დანა ჩავირტყა და დავასრულო ყოველივე ეს უაზრობა. მინდა მოვკვდე, რომ გაიგონ ჩემი ფასი მათ ვინც ასე მექცევიან. მინდა გავგიჟდე ისე, რომ ფსიქიატრიულ კლინიკაშიც ვერ მიშველონ.