დაბრუნება(7)

სამზარეულოში ვიღაც შემოვიდა.. საბა იყო მაშინვე ვიცანი მისი სუნამოს სუნი მეცა და.. -მოგეხმარო გინდა?_გვერდით ამომიდგა. -არა გავაკეთებ მე_ღიმილით ვუთხარი. -ისა და შენ მართლა ჰამაკში აპირებ დაძინებას?_საწყლად მკითხა.აუ სულ ცოტაც და ისტერიკულად

დაბრუნება(6)

დილით როგორც ყოველთვის ანას ყვირილმა გამაღვიძა. –ლიზიიიკო ადექი რაა_თვზე დამადგა გაბურძგნული წერეთელი. –ააუ რა იყო შაბათია დღეს_გადავბრუნდი. –ვიცი რო შაბათია გიომ დამირეკა და მითხრა ჩემთან აგარაკზე წავიდეთ ორი დღითო. –ვაა კაია ვინები

დაბრუნება (5)

"ანა და გიო" მანქანით მიდიოდნენ. მაგრამ სად? ანას ბარის გზა არ ეცნო ამიტომ გიორგის კითხა: -გიო სად მივდივართ?_გაუღიმა გიომ. -ნახავ!_მკაცრად მაგრამ საყვარლად უპასუხა. -აუ მითხარი რა_თხოვნით გადახედა გიორგის.

დაბრუნება (4)

-რა დაა.._საბას მოვუყევი და სიცილით იგუდებოდა. თურმე ანას და გიოს კვერცხის შეწვა დომებით და.. მერე ბიჭები გავაცილე საბასთვის არაფერი მითქვია "მასზე" რატომ მეძინა... სკოლისთვის მოვემზადეთ ლელო შვებულებაში გავუშვი დაისვენოს მაგანაც.. მოვემზადეთ მე

დაბრუნება(3)

-ვაა მართლა ტო? მაშინ ერთად წავიდეთ_გაგვიღიმა.ცვენც დავთანხმდით და ერთად წავედით. ესენი წელს ამთავრებენ. ჩვენ კიდე რამდენი დაგვრჩაა უჰჰ.... მივედით სკოლასთან... შენობაში რო შევედით ყველა მე დამაშტერდა. მოიცა რა ? მიცნეს? არა რა ოთხი წლის წინ ვის

დაბრუნება(2)

-კაი მაშინ წავიდეთ ხო?_ანას გადავხედე რომელიც ისევ გიოს მიშტერებოდა._ანა წავედით_ანამ გამომხედა და გამომყვა გზასი გიოს ხმა_ეე მოიცა დამელოდეთ. ბოლოს გიოს მანქანით წავედით, წინ გიო და ანა იჯდნენ. უკან მე და საბა.ოხხ ანა ვითომ ვერფერს ვერ ვხვდები რა.

დაბრუნება

აი დღეს ვბრუნები საქართველოში, ძალიან გახარებული ვარ , ვუბრუნდები ჩემს სამშობლოს, მეგობრებს , კლასს და საერთოდ ყველაფერს. ხო სულ დამავიყდა გაგეცნოთ მე ვარ ლიზა ახვლედიანი 15 წლის მალე 16 ის გავხდები. ვარ მაღალი, მაქვს მუქი ფერის თმა და თვალები

მეგობრის დაბრუნება. (ნაწილი 3)

ლუკას წასვლიდან ერთი კვირა იყო გასული, როდესაც სკოლისკენ მიმავალ მანქანა დამეჯახა ოთხი დღე კომაში ვიყავჯ ექიმებს არანაირი იმედი არ ქონდათ რომ კომიდნ გამოვიდოდი, გონს რომ მოვედი პალატაში ლუკა დამხვდა ჩემს ხელზე თავჯ ედო და ეძინა ლუკას დანახვაზე

მეგობრის დაბრუნება. (ნაწილი 2)

ოთახში შევედი და ეგრევე დავწექი, ვერც კი ავიგე დედას სახლში მოსვლა. უჯვე გვიანი იყო ყველამ დაიძინა, ღამით გავიგე თუ როგორ გაიღო ოთახის კარი, არ შევიმჩნიე ვითომ მეძინა. ლუკა შემოვიდა საწოლზე ჩამოჯდა და რაგაცას ამბობდა მხოლოდ ის გავიგე რისი გაგებაც

მეგობრის დაბრუნება. (ნაწილი 1)

- ალო -გმარჯობა, როგორ ხარ ნიკი? ხო მე ნიკი ვარ 17წლის. -კარგად რომელი ხარ? -რა გჭირს პატარა აღარ გახსოვარ? ლუკა ვარ. -კი გიცანი, რაშვები? სად ხარ? -რავი არაფერს დღეს ჩამოვდივრუკა ჩემი ერთადერთი მეგობარია, რომელიც გერმანიაში იყო დედასთან, ლუკა