"შუგას დღიური"-1-ი თავი!

ეს მოთხრობა არის შუგაზე და ჯიმინზე...აქ შუგა არის თავის თავში ჩაკეტილი ადამიანი რომელიც არავის არ ენდობა...მის ცხოვრებაში კი უეცრად ახალი ადამიანი ჩნდება(ჯიმინი)... ვნახოდ როგორ განვითარდება

დღიური (თავი 2)

უკვე დილის რვა საათია ,როგორც ყიველთვის იგი დედას მხიარული შეძახილით დაიწყო " ჯონათან გაიღვიძე ?! არ დაგაგვიანდეს! " და მეც ზანტად ავდექი ტელეფონი შევამოწმე ,შეტყობინებები არ იყო მოსული მერე საათს დავხედე ვფიქრობ

დღიური (თავი 1)

გამარჯობა დღიურო მე ჯონათანი ჰუკი ვარ .მოკლედ გიამბობ ჩემზე: მე 17 წლის შევსრულდი 16 დეკემბერს ,მაღალი გამხდარი ბიჭი ვარ ,ჩალისფერი თმა და მწვანე თვალები მაქვს ...,ძალიან მიყვარს ძაღლები ,ლურჯი ფერი ,ფეხბურთი გართობა და რაც სხვა ბიჭებს მოსწინთ დიდად

ლილის დღიური

არ ვიცი რითი დავიწყო წერა. გეტყვით რომ მე ლილი მქვია და 8 წლის ვარ. ვსწავლობ სკოლაში და მყავს ძალიან კარგი მშობლები, რომლებსაც ძალიან ვუყვარვარ. მამა არქიტექტორია, დედა კი-დიასახლისი. ჩვენ გვყავს კატა-ჯინევრა. ის მსუქანაა და ფუმფულა. სულ თეთრია,

დღიური

ჩემი დღიური, ის ერთადერთია, რომელიც მე არ განმსჯის, არ მეტყვის რომ სისულელეს ვაკთებ, არაფერს არ დამიშლის და შემეძლება თავისუფლად ვესაუბრო, ის მხოლოდ მისმენს, მისმენს და იმახსოვრებს, იმახსოვრებს ყველაფერს, რასაც მე ვეტყვი, ამიტომ მიყვარს, რომ ჩემი

პირადი დღიური

ამბობენ, მოგონებები თუ არ შეინახე დაიკარგებაო ამიტომ გადავწყვიტე ჩემი მოგონებების საიტი შევქმნა. პირველ რიგში გაგეცნობით მე ქეთი მქვია ჩემი ცხოვრება არაფრით გამოირჩევა სხვა ჩვეულებრივი ადამიანების ცხოვრებისგან მაგრამ როგორც ყველას მეც მაქვს პირადი

დღიური-თავი11(ისტორიის დასასრული)

ამასობაში ჩვენი წასვლის დღეც მოვიდა. დიახ,თბილისში წასვლის დრო. ეს დღეები კი არასდროს მიეცემა დავიწყებას,ყველასთვის აქედან დაიწყო ისტორია,ისტორია რომელიც სამუდამოდ გაგრძელდება. ისტორია,რომელიც ჩვენს შვილებს და შვილიშვილებს ეცოდინებათ.23

დღიური(თავი-10)

მოვიდა ეს ნანატრი 5 საათიც და მანქანაში ჩავსხედით,საჭესთან დაჩი იჯდა,მის გვერდით კი მე ვიჯექი. ჩვენს უკან სანდრო და ელენე ისხდნენ ხელი ხელ გადახვეულები.მუსიკას ვუსმენდით და გზას მივუყვებოდით.უკან ლუკა მოგვყვებოდა თავისი მანქანით,ტასო კი რაღათქმაუნდა

დღიური(თავი-9)

ტასო:ხოო,მართალია. გული მწყდება რომ წავალთ,მაგრამ ჩვენი გართობა ამით არ დამთავრებულა. იქნებ ზღვაზე წავიდეთ ან სადმე ერთად. ელენე:ღმერთმა ქნას,თქვენთან ერთად წასვლა ყველაზე მეტად მაბედნიერებს.

დღიური(თავი-8)

შეიძლება მიხვდა კიდეც,რომ არ ვიყავი ნაწყენი და ეს გაღიმება ახალი ურთიერთობის დაწყების ნიშანი შესაძლო ყოფილიყო. ელენე:ნამცხვარიც გასინჯეთ რა ,ჩვენ გამოვაცხეთ^^ სანდრო: კარგი,იმედია არ მოგვწამლავთ(გაიცინა).