ზავი საკურთხველთან [დასასრული]

ახლა უკვე ნამდვილად ოჯახი ვართ. ანდრეიმ შუბლზე აკოცა: -თავიდანვე მინდოდა ასე ყოფილიყო. ანინემ თავი ასწია. -თავიდან? ანდრეიმ რამდენიმე წამით შეხედა: -თავიდან არ ვიცოდი, რომ შენ შეგიყვარდებოდი.

ზავი საკურთხეველთან [თავი 7]

ასე ნუ მიყურებ,-ჩუმად ჩაილაპარაკა ანინემ. -როგორ გიყურებ? -თითქოს რაღაცის გაკეთებას მიპირებ. ანდრეის ტუჩის კუთხეში ღიმილი გაეპარა. -შეიძლება გიპირებ კიდეც. ანინემ თვალები მოჭუტა: -ანდრეი... -რა? -ისევ ისეთი ხდები. -როგორი? -აუტანელი.

ზავი საკურთხეველთან [თავი 6]

სიჩუმე ჩამოვარდა,ანინეს ჰაერი აღარ ჰყოფნიდა: -ანუ ეს ყველაფერი..., - ხმაში კანკალი შეეპარა, - ქორწილი... ოჯახების შეთანხმება... ჩემი ცხოვრება... ლევანმა მაშინვე გააწყვეტინა: -თავიდან ასე იყო, მაგრამ ახლა ყველაფერი ისე აღარ არის.

ზავი საკურთხეველთან [თავი 5]

იმ ღამეს პირველად იცინეს ერთად, არა იმიტომ, რომ ქორწილ ბედნიერი იყო,არამედ იმიტომ, რომ ამ ყველაფრის მიუხედავად, მათ შორის რაღაც ძალიან ნელა იცვლებოდა. ორივეს ეშინოდა იმის აღიარების, თუ რა შეიძლებოდა ეს ყოფილიყო.

ზავი საკურთხეველთან [თავი 4]

ანდრეი მანქანაში იჯდა და მათ უყურებდა. ბიჭმა ანინეს ხელი ჩამოართვა, შემდეგ კი ისე გაუღიმა, როგორც ადამიანს, რომელსაც დიდი ხანია იცნობდა.ანდრეის მზერა გაუმკაცრდა, მოულოდნელად მიხვდა, რომ ლევანის მიმართ გაღიზიანება არაფერი იყო იმასთან შედარებით, რასაც

ზავი საკურთხეველთან [თავი 3]

შენ თვითონ მითხარი, რომ ჩემს შეშინებას არ აპირებდი. ანდრეიმ ყბა დაჭიმა. ლევანმა გახედა და ჩუმად ჩაიცინა. -მგონი, ბოლოს და ბოლოს იპოვე შენი მარცხი, ანდრიუშა. ანდრეი გაჩერდა. ნელა შემოტრიალდა.

ზავი საკურთხეველთან [თავი 2]

-რამდენი ხანია მანდ დგახარ? — ცივად ჰკითხა კაცმა. -იმდენი ხანი, რომ დავრწმუნებულიყავი ჩემზე სხვებთან ისე ლაპარაკობ, თითქოს საერთოდ არ ვარსებობდე. ანდრეის წარბი ოდნავ აეწია. ანდრეი რამდენიმე წამით ჩუმად იყო. -ჩამოდი. -ბრძანებაა? -თხოვნაა.

ზავი საკურთხეველთან [თავი 1]

მისაღებ ოთახში მთელი ნაკანთა საგვარეულო შეკრებელიყო და დაძაბული სახით განიხილავდნენ რაღაცას, ღამის სამ საათზე მხოლოდ მათი ფანჯრიდან გადიოდა სინათლე. ოთახის კუთხეში საწყლად მიკუნჭულიყო ცისფერთვალება კაფანდარა გოგონა - ანინე ნაკანი და ცრემლიან თვალებს