ის,რაც არ მეკუთვნოდა (თავი 4)

-იდიოტი,თავხედი!თავი ვინ გგონია,რას მოდიოდა თუ არ შეეძლო წესივრად დამხმარებოდა! აი მარიამ,ეგეც შენი ნაქები უფროსი,ნამდვილი მუტრუკი აღმოჩნდა! -იცი ელენე,მესმის რასაც ამბობ და თუ ენას კბილს არ დააჭერ,ჩემი ხერხებით გაგაჩუმებ-უცებ მომაძახა,თან

ის,რაც არ მეკუთვნოდა (3 თავი)

-სხვის ყურებას ჯობია შენ თავს მიხედო ხოლმე-ირონიულად მომიგდო ორი სიტყვა და თავიდან ფეხებამდე ამათვალიერა.მთელი სხეული დამეწვა,მეგონა მდუღარე წყალში ჩამსვეს და კანს მითუთქავდნენ.მერე ვიგრძენი როგორ ამიწთლდა სახე და მომინდა დედამიწიდან

ის,რაც არ მეკუთვნოდა (თავი 2)

-გოგონი ხომ ხედავ ათი კილო თქვენთვის მძიმეა?ტრნაჟორებს რომ ეჭიდავები,აიღე ეს სამ კილოიანები.ინტერიერს მაინც აღარ გაგვინადგურებთ-უკვე ავიჭერი სიტყვა "გოგონიზე",რომელიც ძალინ დამცინავად ჩამესმოდა,აღარაფერს ვამბობ დანარჩენ ორ ფრაზაზე. -საბედნიეროდ

ის,რაც არ მეკუთვნოდა (1 თავი)

ერთი თვეა გადაბმულად ვუსმენ მარიამს,უფრო სწორედ მის მოძღვრებას.თუ როგორი აუცილებელია ვარჯიში,ფიტნესი,აერობიკა და სწორი კვება ჯანმრთელობისთვის.თუ რამდენ ენდორფინს გამოჰყოფს ორგანიზმი ფიზიკური აქტივობისას და კიდევ სხვა მრავალი თითქოს "მადისაღმძვრელი"

ის წავიდა ზამთარში (სრულად)

-შენი ტელეფონი სამუზეუმო ექსპონატი უფროა, რა ურთიერთობებზე მელაპარაკები?- ჩაეცინა ლილეს. -სამაგიეროდ მე ყოველთვის მყავს გვერდით ადამიანები, ვინც ამ ტელეფონის ზარს უპასუხებს,- უთხრა სიამაყით მან.

ის მწარედ ტიროდა

სასეირნოდ გასვლა იმ დღეს შეუძლებელი იყო. მართალია, დილით ერთი საათი დავეხეტებოდი ქუჩებში, მაგრამ ნასადილევს ზამთრის ცივმა ჰაერმა დაჰბერა, ცას შავი ღრუბლები გადაეკრა და ისეთი წვიმა წამოვიდა, რომ მისი სუსხი სხეულშიც კი ატანდა და სისხლს აშრობდა. ასეთ

ის აღარ არის ჩემი

საკმაოდ დიდი ხანი ვინანე ის ამბავი მაგრამ მე ხომ ახლაც ვნანობ.. ვზივარ ფანჯარასთან მთვარეს ვუყურებ და სულ ლეო მელანდება მაგრამ აღარ აქვს ლეოს ის მწვანე თვალები ქერა თმები და სიცოცხლით სავსე მზერა..ვოცნებობდი რომ ლეო მალე მენახა მაგრამ ამ სურვილს

" alt="ის გადარჩება!" onError="this.onerror=null;this.src='https://4love.ge/noimage.jpg';" />