"კასიანა" (თავი VII)

მეორე დილით კასიანამ ადრე გაიღვიძა. სასახლე ჯერ კიდევ თვლემდა. მან გადაწყვიტა, ბიბლიოთეკა მოენახულებინა, რადგან ყოველთვის აინტერესებდა ჩრდილოური ქრონიკები. ​ბიბლიოთეკის მაღალ თაღებში სიჩუმე სუფევდა. კასიანა წიგნების თაროებს შორის დადიოდა, როცა

"კასიანა" (თავი VI)

ჰენრიმ ჩაიღიმა და იანეს ხელი გადახვია, როცა ეზოში ატეხილი ჟრიამული ცოტათი ჩაცხრა. ​— ახლა კი, სტუმრებო, შინ შემოდით. კორონაციამდე ჯერ კიდევ სამი დღე გვაქვს. მინდა, რომ ეს დრო დასასვენებლად და ჩვენი მხარის გასაცნობად გამოიყენოთ. იანე მთელი კვირაა

"კასიანა" (თავი V)

სამხრეთის სასახლეში გაზაფხული განსაკუთრებული იყო. ღია ფანჯრებიდან აყვავებული ალუბლისა და ნედლი ბალახის სურნელი შემოდიოდა, რომელიც დარბაზში ანთებული არომატული სანთლების სუნს ერეოდა. მზე უკვე ჩასულიყო, მაგრამ ცაზე მაინც დარჩენილიყო ვარდისფერი ზოლი —

"კასიანა" (თავი IV)

​ესაიამ ხელი თავი ოდნავ დაუკრა, თითქოს უხმოდ დაემშვიდობა და ცხენი გააჭენა. ​ეზოში სიჩუმე ჩამოწვა. მტვერი ნელა ილექებოდა ქვაფენილზე. — წავიდნენ, — ჩურჩულით თქვა სარამ და ატირდა. კასიანა არ ტიროდა.

"კასიანა" (თავი III)

კასიანამ იგრძნო, როგორ აუკანკალდა ხელები. ის აღარ იყო მეამბოხე გოგონა, რომელიც გაქცევას გეგმავდა. ის იყო ქალი, რომელიც პირველად შეეჩეხა თავის ბედისწერას და მიხვდა, რომ ეს ბედისწერა არც ისე საშინელი იყო, როგორც მამამისის აღწერილობაში. შხამიანი შუშა

"კასიანა" (თავი II)

საზღვრამდე ერთი კვირა იყო დარჩენილი. თითოეული დღე სიმძიმით იყო სავსე — სასახლეში მზადება არ წყდებოდა, ოფიციალური შეხვედრები, სამოსის შერჩევა და დიპლომატიური ეტიკეტის სწავლა კასიანასთვის ნამდვილი წამება იყო. მას სძულდა ის როლი, რომელსაც სხვები

"კასიანა" (თავი I)

იქ, სადაც ორი მტრული სამყაროს საზღვარი ერთმანეთს კვეთდა, გადაჭიმული იყო ვრცელი, თითქმის უსასრულო მდელო. ეს იყო „დავიწყებული მიწა“, ადგილი, სადაც ადამიანი ფეხს იშვიათად ადგამდა, სადაც ბუნება თავის დიდებულებას ინარჩუნებდა. მინდორი დაფარული იყო მაღალი