შეყვარებული თუ მეგობარი (7თავი)

ღამის 10საათია.კაფეში ჩვენს მეტი აღარავინ იყო.ირგვლივ სიჩუმე გამეფებულიყო.ქუჩები დაცარიელებული იყო აქაიქ ერთი მანქანა თუ გაივლიდა ისიც მალევე გაუჩინარდებოდა ხოლმე.ეს სიჩუმე კი ლუსიმ დაარღვია.

შეყვარებული თუ მეგობარი (6თავი)

იმწამსვე გავიფიქრე რომ ჯეიკი იყო.დილით დედას ძახილმა გამომაფხიზლა.ლიი ადექი ვიღაც ბიჭმა მოგაკითხა გარეთ გელოდება და ესე ამბობს ლის მეგობარი ვარო. რაა?გავიფიქრე გონებაში ნუთუ ეს ჯეიკი იყო და გარეთ მემიცდიდა.რაჯანდაბა უნდა თავს რატო არ მანებებს

ჩემი მეგობარი შიშების შესახებ...

სიკვდილის შიშმა იცის, რომ ყველა ადამიანზე შეუძლია ზეგავლენის მოხდენა, განსაკუთრებულს არაფერს მეუბნება, ისედაც ხვდება, რომ მისი სიჩუმეც კი ჩემში ჟრუანტელს იწვევს, ჩუმად ზის თავისთვის კუთხეში და მეგობარი შიშებისა და ჩემს საუბარს ღიმილიანი სახით

სიყვარული თუ მეგობარი (თავი5)

დილით რაღაც ხმაურმა გამომაღვიძა.ავდექი პირი დავიბანე და პირველ სართულზე ჩავედი. მისაღებში ჯეიკი და ლუსი იქაურობას ალაგებდნენ. უფროსწორედ ლუსი ალაგებდა ჯეიკი კი სავარძელში წამომჯდარიყო ფეხი ფეხზე გადაედო და რაღაცას

მეგობარი თუ სიყვარული (თავი 3)

გზაში ყურსასმენები ამოვიღე და გავიკეთე.მაგრამ უცბად ვიგრძენი თუ როგორ ჩამომვარდა ყურსასმენი ყურიდან და ამდროს ჯეიკმა მითხრა. -შენ რა აპირებ მთელი გზა ხმა არ ამოიღო?ერაფერი ვერ გავიგე მითხრამან ხან ცუდ სიტყვებს მეუბნები ხან მთხოვ სახლამდე მიგაცილო.

მეგობარი თუ სიყვარული

-ჯეიკ შეგიძლია ლი სახლამდე მიაცილო?-არაა,არა,არა რაში მჭირდება მიცილება მე თვითონაც წავალ.-უკვე დაღამდა და მარტო ხო არ ივლი ჯეიკი მიგაცილებს რა მოხდა? -შენ რა ოდნავადაც არ ეჭვიანიბ არავისზე?თქვა ევამ-ჩემს საუკეთესო მეგობარზე

მეგობარი თუ სიყვარული (თავი1)

ღამის 8საათია.გარეთ წვიმდა, წვიმის სუნი სახლშიც აღწევდა. ირგვლივ ყველაფერი სიჩუმეს მოეცვა.ვიჯექი ფანჯარასთან და ვუყურებდი ირგვლივ ყველაფერს, წვიმის წვეთები ფანჯრის მინაზე ეხეთქებოდა და ისეთი შეგრძნება მქინდა თითქოს სახეზე მესხმეოდა.ვგრძნობდი თუ

ლექსი ჩემი მეგობარი

ერთადერთი ვინც შენთან დგას ლექსია სხვა ერთხელ მაინც გღალატობს, წესია გრძნობებს სულ ვერ გამოხატავ სხვასთან ლექსთან ახლოს ხარ ვიდრე და-ძმასთან

მთვარის მეგობარი #5

სამზარეულოდან ხელდამშვენებული გამოვედი. ერთი დიდი თასი ჟელიბონები მეჭირა, მეორე უფრო დიდი კი “პეჩენიებით” იყო სავსე. თასები დავდე და დი-ვი-დიში დისკი შევდე. - აუ მაგრად მიტყდება ახლა აქ რომ ვარ. - ჩუმად ამბობს. მე გვერდით, მაგრამ ცოტა მოშორებით

მთვარის მეგობარი (თავი 4)

მიუხედავად იმისა, რომ ეს ბიჭი საშინლად მაღიზიანებდა, არ მომწონდა, რომ ასეთს ვხედავდი. არ მომწონდა კი არა ვგიჟდები ასეთს რომ ვუყურებ. ჩემი პატარა ფეხებით გავრბივარ და წინ ვესვეტები. - რა გჭირს? - ვეუბნები და სახეს ხელებით ვუჭერ. - ახლა მე დავიღალე. -