მე მიყურე! მეორე თავი

პასუხისმგებლობის გრძნობა, საქმის სიყვარული — ეს ლიკას ერთ-ერთი თვისება იყო. შეეძლო, მთელი დღე შეუსვენებლად ემუშავა, თითქოს გარესამყაროს ეთიშებოდა. საათს დახედა. ორი ხდებოდა. არც კი გახსენებია, რამე ეჭამა. ღრმად ამოისუნთქა...

მე მიყურე!

ამაყად მიაბიჯებდა, საქაღალდე ხელში ეჭირა. გრძელი თმა კოსად ჰქონდა შეკრული. მუხლებამდე შავი კაბა ეცვა, იმავე ფერის პიჯაკთან ერთად. თავის პატარა სამუშაო ოთახში შესვლამდე თანამშრომლებს მიესალმა. ლიკა კომუნიკაბელური ადამიანი არ იყო. სამსახურში მხოლოდ

მე მიყურე (სრულად)

კალენდარზე რიცხვს გავხედე - 15 აპრილია. მთელი საქართველოსთვის სიყვარულის, ჩემთვის კი ერთი ჩვეულებრივი დღე. თავზე ქუდი ჩამოვიფხატე, ზურგჩანთა ავიღე და დაუმშვიდობებლად გავედი სახლიდან. სვეტას მაღაზია ჩემი კორპუსიდან ოთხი გაჩერების იქით მდებარეობს.

თვალებში მიყურე

სიტყვები უკვე არაფრად მიღირს როცა ჩემი ხარ და რითმებად იწვი...

ჰორიზონტთან ახლოს

სადაც დაგკარგე ისევ იქ გეძებ არ ვიცი რატომ...მგონია შევძლებ შენ თუ გგონია უშენოდ გავძლებ აბა შენ სცადე მეძებო წყალზე შენ თუ გგონია უშენოდ შევძლებ მიდი მიყურე ახლა რას ვეძებ მინდა მოგხვიო ხელები წელზე

მანდ არა, თვალებში მიყურე (სრულად)

-აიი აქ არის და გაეცანი, მითხრა და ჩემ გვერდით დაჯდა ისე ახლოს იყო რომ მის სუნთქვას ვგრძნობდი და ვეღარაფრის წაკითხვას ვახერხებდი. -ჩაიწიე.-რატომ გაბნევ?-უფრო მაწუხებ ვუთხარი და დავინახე როგორ შეეცვალა სახე,მაგრამ მაინც ისევ ისე უტიფრად