სიკვდილი

დამეცემიან ცხელი ცრემლები. ნელა,უხეშად მიწვავენ სახეს. განწირული ხმით,მესმის ტირილი.ტირილი?არა უფრო ღრიალი, არ წაიყვანოდ,მე დამიტოვედ, ჩემია,ჩემთვის ჩემთან მყოფელი.

სიყვარული სახელად სიკვდილი!(სრულად)

ამ ამბის შემდეგ ორი კვირა გავიდა და ემილი ისევ შეხვდა დემეტრე .ბევრი მიკიბვ მოკიბვის გარეშე ოთხეული შეიკრინა:დემე,ემილი,ნენე, იოანე. ოთხი განუყრელი მეგობარიი....? ამას დრო გვიჩვენებს. არარსებობდა ემილისთვის დღე რომელიც დემეტრეთი არიწყებოდა. ხვდებოდა

მეგობრის სიკვდილი საკუთარი სულის ნაწილის სიკვდილს ჰგავს

რომ იტყვიან დანა პირს არ მიხსნისო, სწორედ ახლა ვარ მასე. ამ დამპალ და დაუნდობელ ცხოვრებაზე დაბოღმილი. გული ზიზრით მაქვ სავსე, რომელსაც ვერანაირი ძალა ვერ გამიქრობს. სერთოდ არსებობს ისეთი ძალა, რომელიც გარდაცვლილებს აცოცხლებს?

სიყვარული და სიკვდილი

მათ უყვართ ერთმანეთი, ერთმანეთზე ფიქრობენ არცილდებიან ერთმანეთს, ერთად ყოფნას ითხოვენ. არასდროს ივიწყებენ იმ დღეებს გასულს! რომელიც მიეკუთვნა დიდი ხნის წარსულს.

ელენა და გიორგი

როგორც თითქმის ყველა ნაწარმოებს ახასიათებს და დასაწყისში შესავალით მოგვესალმებიან ხოლმე, მეც არ ვუღალატებ ჩვეულ წესს და ორიოდე სიტყვას გეტყვით იმ ამ ამბის შესახებ რომელიც ვფიქრობ რომ უნდა იცოდეთ. მინდა მე და ჩემს ცოლზე გიამბოთ, უბრალოდ ვფიქრობ რომ

როდესაც სიკვდილი ხსნაა!(სრულად)

ტკივილი ადამიანის ცხოვრების უცვლელი თანამგზავრია! არ არსებობს იმაზე უფრო საშინელი, აუტანელი რამ ვიდრე სულიერი ტკივილია, იმიტომ რომ მას წამალი ვერ გააყუჩებს, მისი საშველი არ არსებობს, სისულელეა იმის მტკიცება თითქოს

პარალელური სამყაროები(შესავალი, თავი პირველი "სიკვდილი")

ღამე. ეს წყვდიადია. ის წყვდიადი რომელიც ჩვენ დასვენების უფლებას გვაძლევს. ღამე. ამდენი ფიქრის და ოცნების დამტევი. რამდენი ადამიანის ჩურჩული ესმის ნეტავ? ვინ გაიგებს. რამდენი ადამიანის ქვითინს ისმენს, გადაღლილი გულები კი მაღლა

სიკვდილი გამოსავალი არ არის

სიკვდილი გამოსავალი არ არის ფიქრობ რომ ყველაფერი დამთავრდა რაღა აზრი აქვს შენ ცხოვრებას ფიქრობ რომ სიკვდილის გარდა აღარაფერი გინდა ფიქრობ რომ უბედური დაიბადე

ერთხელ სიკვდილი სიცოცხლეს შეხვდა

ერთხელ სიკვდილი სიცოცხლეს შეხვდა, გაეცინა და სიცილით უთხრა: "რისთვისღა ჩუქნი სიცოცხლეს შენსას, ხომ იცი ერთხელ მივალ, წავართმევ, რისთვის აცოცხლებ წუთებს, საათებს ბოლოს ხომ იცი მე რომ წავართმევ"

ქრონიკული სიკვდილი

- საფეთქლებზე მაწვება, სისხლძარღვებს მიხეთქავს. ვეღარ ვუძლებ! - რას ვერ უძლებ? - ფანჯარაში უკანაკსნელად აბოლებს და ჩემკენ ტრიალდება. - ვერაფერს. - მაინც რას? - კანში ვეღარ ვეტევი, ასე მგონია, უნდა დავხეთქო ყველაფერი. გესმის ეს რა არის? - არ მესმის,