ხუთი წამი (თავი ექვსი)

შენს ოთახში? უტაა... არ დაიღალე ჩემი დახმარებით? შენი მშობლები რას იფიქრებენ? — უხერხულად შეიშმუშნა ალავიძის შეთავაზებაზე, გვიან გამოეშვათ თეთრი კედლებიდან და მაინც უტა არ მოეშვა. ამ გოგოს გონებაში ჩამჯდარიყო, ისე გაეცნო ნიტა რომ იცოდა

სამუდამო წამი

პირველად რომ დაგინახე არ დამავიწყდება ის დღე ამერია თავგზა და ვერ ვხვდებოდი რა გავაკეთე იმ დღის შემდეგ შენ ჩემი ცხოვრება გამოაკეთე შეიძლება არ ვუყოთ შექმნილი ჩვენ ერთმანეთზე

ხუთი წამი ( თავი 5)

- უტა კარგად ხარ? — ჰკითხა, როცა აღელვება შეატყო, გაეღიმა უტას, თბილი სითხე ჩაეღვარა თითქოს სხეულში, მიეფერა სახეზე მოურიდებლად - ვინ არის? — ანიშნა თვალებით, - არ ვიცი,

ხუთი წამი (თავი 4)

ზოგჯერ საკუთარი თვალით დანახულსაც კი არ უნდა ვენდოთ, ზოგჯერ კი არც საკუთარი ყურით მოსმენილს, რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ცხოვრება სიურპრიზებით სავსეა....

ხუთი წამი (თავი 3)

ერთად ვითამაშოთ რა, - თიკო მას მეგობრებიც ჰყავს, წამოდი ჩვენ ჩვენთვის გავერთოთ ისევ, - მაგრამ... - იყოს, ერთად გავერთობით, მეტ მეგობარს შეიძენს,

ხუთი წამი (თავი 2)

საზღრვრული პიროვნული აშლილობა დამიდგინდა, ვუსმენდი ყველას ტკივილებს ყველას გაჭირვებას და ვცდილობდი ყველა დამემშვიდებინა, ეს გზაზე ხდებოდა, სრულიად უცნობი მოხუცი მოდიოდა და ყვებოდა თავის გაჭირვებულ ცხოვრებას, ალბათ მოქმედებდა ჩემს გადაღლილ

ხუთი წამი ( თავი 1)

შიშველ სასიამო სხეულზე დააცოცებდა უხეშ ბოტოტა თითებს ქალის გლუვ, ბროლივით თეთრ კანზე, მოწყურებულ ტუჩებს აკრობდა ქალს მკერდის გარშემო, ეფერებოდა ნაზად ვნებისგან დაბრმავებული, ოხრავდა ქალის ყურთან და ვნება აშლილი გმინავდა ათრთოლებული...

შვიდი წამი

შემდეგი რამდენიმე კვირა ერთგვარ „ცივ ომს“ ჰგავდა, რომელიც ფინჯან ყავასა და სამუშაო მაგიდებს შორის მიმდინარეობდა. ჩვენი დიალოგები ყოველთვის საქმიანი იყო, მაგრამ ყოველი სიტყვის მიღმა რაღაც სხვა იგრძნობოდა — თითქოს ერთმანეთს ვამოწმებდით, ვინ უფრო ადრე

შვიდი წამი 2

შემდეგი რამდენიმე კვირა ერთგვარ „ცივ ომს“ ჰგავდა, რომელიც ფინჯან ყავასა და სამუშაო მაგიდებს შორის მიმდინარეობდა. ჩვენი დიალოგები ყოველთვის საქმიანი იყო, მაგრამ ყოველი სიტყვის მიღმა რაღაც სხვა იგრძნობოდა — თითქოს ერთმანეთს ვამოწმებდით, ვინ უფრო ადრე

გარდამავალი წამი ( სრულად )

-შენი ერთ-ერთი საყვარელი მწერლის სიტყვები ხომ გახსოვს.. -რომლის.. -დოჩანაშილის.. „დაწოლისას, დაძინებამდე არის ერთი, რაღაც პატარა, გარდამავალი წამი, როცა საკუთარი თავი ყველამ ვიცით“.. ჰოდა, ეს გარდამავალი წამი როდესაც დამიდგა, შენზე შეყვარებული