სარკმელი წარსულში (სრულად)

აპრილის საღამო, რესტორნის ვიტრაჟებს მიღმა, ძვირფასი მელანისფერი ხავერდივით იღვრებოდა. მთაწმინდის შუქები ისე კაშკაშებდა, თითქოს ქალაქს ძვირფასი ყელსაბამი მოარგესო. რესტორნის დარბაზში, სადაც ჰაერი ძვირადღირებული პარფიუმისა და დაძველებული ღვინის

სარკმელი წარსულში

თბილისის 90-იანები არ იყო მხოლოდ სიბნელე და სიცივე; ეს იყო ეპოქა, სადაც ყველაზე პატარა სინათლეც კი მზესავით ანათებდა. კირასთვის ეს სინათლე ალექსანდრე იყო. 43-ე სკოლის მეორე სართულის დერეფანში, სადაც ნესტიანი კედლებიდან ბათქაში ცვიოდა კირა და

წარსული წარსულში (ნაწილი II ) სრულად

იესე მინდელი იჯდა უზარმაზარი მაგიდის თავში . გვერდს ერთი მხრიდან დიანა ჩადუნელი უმშვენებდა ,მეორე მხრიდან მარტა მინდელი . ერთ მუხლზე შვილიშვილი ეჯინა და მეორეზე შვილი . იქ ,მის წინ იყო აწმყო და მომავალი. ადამიანები ბევრი ჭრილობით, ცხოვრებისთვის

წარსული წარსულში {სრულად}

ცხოვრება კვლავ თავს გესხმის ,აკეთებ არჩევანს , წარსულს ქმნი ის კი ცვლილებებს არასდროს განიცდის . შენს დატოვებულ კვალს ვერაფერი წაშლის . აწმყო იქცევა წარსულად და აწმყოს მიჰყავხარ მომავალთან, ისაა წამყვანი წერტილი , ცხოვრების მთავარი მომენტი ამიტომაც

დამაბრუნე წარსულში (სრულად)

- ჩემს ცოლობას გთავაზობ. - მოველოდებოდი - კმაყოფილი გამომეტყველებით წარმოთქვა ქალმა, მაგრამ მერე თავი ვეღარ შეიკავა და ატირდა - მაპატიე, ყველაფერზე ვტირი - სახეზე ხელები აიფარა - არადა, ვიფიქრე, ღირსეულად მივიღებ ამ წინადადებას-თქო.

შემოდგომის ქარი

ვხედავ,როგორ ნაზად არხევს შემოდგომის ფოთლებს ქარი ყველაფერი შეიცვლება და გამოვა მალე დარი ვხედავ,როგორ ტირის ისევ სევდიანი,ჩუმი ვერხვი დაბრუნდები,მეტყვი იმას,რაც წარსულში ვერა,ვერ თქვი...

რადგან წარსულში ვერ დაგტოვებ... ასე უბრალოდ!

და ეს დღე რადგან უჩვეულო დასასრულია და ეს სიტყვები უდარდელი სიკვდილის მახე, შენი გაშვება ჩემთვის ალბათ აღსასრულია - ერთხელ ნაცნობი უკვდავების ეული სახე

მინდა წარსულში დავბრუნდე

მინდა წარსულში დავბრუნდე, ცოტათი შენით გავბრუბდე. მინდა მაჩუქო ვარდები, მერე რა თუ შეგიყბარდები.

წარსულში ჩარჩენილი

ქარს გამოვყვები, ქარს, დრო ემოციებს ჭამს, გამწარებული ვწერდი წერილს, მაგრამ არ ვიცოდი, მართლა შევძლებდი დაგოლდებოდი მთელი ცხოვრება ჩემო სიცოცხლე?.. იცი?! დავიკარგე სამყაროს უკინითობაში.... დრო გავიდა, კი ის დრო, რომელმაც ყველაფერი დაანგრია,

დამაბრუნე წარსულში

ბაქანზე იდგა და იქამდე გაჰყურებდა ჰორიზონტს,სანამ მატარებელი არ გაუჩინარდა მისი კვამლი კი ჰაერში გაიცრიცა. ახლა ისე ჰგავდნენ დღეები ერთმანეთს,როგორც არასდროს. დილით ფოსტალიონმა წერილი მოიტანა.