ცის წითელი თმები თავი მეორე

ადამიანი გარდაცვალების შემდეგ რას ხედავს? ან ვის? გამიგია გარდაცვლილს სამოთხის ან ჯოჯოხეთის კარამდე ანგელოზი იმ საყვარელი ადამიანის სახით ევლინება ვინც დაკარგა და ყველაზე მეტად ენატრება. ჩემს წინ მდგარი ანგელოზი მიმტკიცებდა რომ ლაშა- გიორგი იყო.

ცის წითელი თმები თავი პირველი

სარკის წინ რამდენჯერმე დავტრიალდი, დედაჩემის დიდი ყურადღებით აწეული თმები გავიშალე, კარი გამოვაღე და კიბეებზე სწრაფად ჩავირბინე, ვჩქარობდი რადგან ლაშა-გიორგის მინდოდა სწრაფად ენახა ჩემი ლამაზი კაბა. დღეს ორივე იუბილარები ვართ, მე 10 წლის გავხდი ის

N433 - წითელი ნოსტალგია

ველურ სამყაროში დაბადებული თუ დათელის თავგადასავალი — საუცხოოდ ასახავს ბედნიერების წლებს და უბედურების დღეებს, რომლებიც საუკუნეების სიღრმიდან ნაზად გვესმის.

წითელი

დღეს პირველი პაემანი მქონდა. ან იქნებ, პირველი მას შემდეგ, რაც შენგან, წავედი.

წითელი ტუჩსაცხი (თავი 1)

-ახლა რა იქნება?დავრჩი ისევ მე,ისევ ჩემს სამყაროში...მარტოდ მარტო...-ჩაიჩურჩულა და ისევ გააბოლა.წვიმამ იმატა.მაგრამ ეს ნაკლებად აინტერესებდა.პირიქით სიამოვნებდა.დანისნული თბილისი,სიგრილე,სუფთა ჰაერი და სიგარეტი.გულში უეცრად იგრძნო ტკივილი.

წითელი მალბორო

მე ბალახები არ მეხუტებიან, რომ მზეში გამდნარი ბობის ხავერდოვანმა ხმამ სამოციანების ზაფხულში მისროლოს. აბა აქ როგორ გავბედო ლეი ლეიდი ლეი ჩავრთო, ან რივერსაიდი, როცა ყველა მდინარე გაიყინა, ჩემს გულში რომ არი ისიც

წითელი კაბა (სრულად)

იმ მომენტში, ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა, დაყვირებაც ვერ მოვასწარი. ვატოს ვხედავ კადრებად, ხიდის მეორე მხარეს გადამძვრალ ეკეს უყვირის. ეკე ჩემი ბავშვობის სიყვარულია. ქერა, დახვეული თმა აქვს, ბრეკეტები უკეთია და ღიმილის დროს თვალები უცინის.

გრძელი, წითელი ძაფები (პირველი კარი) სრულად

"- ისევ დამჭირდი... - საქმეც მაგაშია... შენ მე ისევ დაგჭირდი, ედი.- ძნელად წარმოსათქმელი სიტყვები საბოლოოდ ამოილუღლუღა, მათიმ და მზის სხივებთან ერთად დასავლეთისკენ გაქრა."

გრძელი, წითელი ძაფები (რამდენიმე ნაწილი)

"ქვეყანაში პირველობისთვის ბრძოლა იყო გამართული... და ამ არეულობას მრავალი ახალგაზრდული სული ეწირებოდა. მათის ყოველთვის აწუხებდა თავისი სამშობლოს მდგომარეობა, რომელიც წლების განმავლობაში უცვლელი, ბრტყელი, უმოძრაო სახისა ისახებოდა. სულს ურევდა იმ

გრძელი, წითელი ძაფები (თავი 1)

"თბილისში აცივდა... სწორედ ისე შემოაწვა ქვეყანას სუსხი, როგორც შინაგან გრძნობებს. მათი ყოველთვის ოცნებების ნაპრალებში იყო ჩამალული, სადაც თავს არიდებდა სამყაროში არსებულ სიტუაციას და უღრმავდებოდა ღრმა, სულიერ ფენებს. ბათუმსაც თოვლის საფარი ჰქონია