წყევლა 12 (ახალი მე)

ცოტას გავერთობი გაიფიქრა ენჯიმ და გვერდით ჩაუქროლა.ბიჭი გაჩერდა და სტვენა შეწყვიტა რომელიც ამ ამინდას სულ არ უხდებოდა.შემდეგ მიმოიხედა აქ არაფერიოა და გზა განაგრძო.გვერდით კიდევ რაღაცამ ჩაუქროლა და ისევ გაჩერდა მერე თქვა უფრო თავის დასაწყნარებლად

გიჯებს შეგვიყვარდა მე-10 კლასელები(3 თავი)

სწრაფად შევედი მაღაზიაში და ალპენ გოლდის დიდი შოკოლადი ვიყიდე. სალაროსთან ფული უნდა მიმეცა როცა ვიღაცამ მიაწოდა ფული და თან ბოხი ხმით უთხრა -შავი სობრანიეც(უცნობი) გაკვირვებულმა გავიხედე ჩემს ზურგს უკან და როცა ალექსანდრე დავინახე გული გამისკდა

მე პატიმარი ვარ!(სრულად)

ერთ კვირაში ციხიდან გამოვალ და აღარ მერქმევა პატიმარი.ერთ კვირაში ისევ ვცდი ჩადგე მოქალაქეთა რიგებში,ერთ კვირაში ისევ შევხედავ ცხოვრებას,რომელიც ხან ნათლითაა მოსილი და ხან ბნელში ინთქმება.

გიჟებს შეგვიყვარდა მე-10 კლასელები(2 თავი)

გაკვეთილზე სულ ლუკაზე და თათიაზე ვფიქრობდი. ნუთუ ლუკას თათია უყვარს? არვიცი თან თათიაც საეჭვოდ იქცევა. გასარკვევია ეს საქმე. არა მე საწინააღმდეგო არაფერი მაქ პროსტა ხო უნდა ვიცოდე. აუცილებლად გავარკვევ :დ დავუძახე და ხმა არ გამცა. კარი ოდნავ ღია იყო

მე მტანჯავს დარდი, მე ფიქრიც მტანჯავს!

მე მტანჯავს დარდი, და ვიცი ბევრი,იგივე გულის ტკივილით დადის...მე მტანჯავს ფიქრი, სხვას რომ არა აქვს,სხვას არც კი ესმის ეს ცრემლი რად ღირს!რამდენად მტკივა ყოველი სიტყვა,ღიმილთან ერთად ნათქვამი რაც მაქვს,რამდენად მტანჯავს უთქმელი სევდა,სევდა რომელიც

მე შენ მიყვარხარ! (7)

გაოგნებული ვიდექი და ვუსმენდი სანდროს,არც ვამტყუნებდი,თუმცა მაინც გული მეტკინა ასე რომ მოგვიხსენიებდა,ხმა არავის ამოუღია,ყველა იდგა და უსმენდა,ალბათ ყველა მიხვდა,რომ მართალი იყო სანდრო და რამის თქმაც აზრიც კი არ ქონდა -დაწყნარდი ძმაო-როგორც იქნა

მე შენს თვალებზე დავწერე ლექსი

მე შენს თვალებზე დავწერე ლექსი და ჩუმად შენზე ვუყვები მთვარეს. კუპიდონს ისარს მე თვითონ ვესვრი, თუ ჩემს თავს მალე არ შეგაყვარებს. ამ პატარა ღმერთს ყველა ისარი გაუჟღენთია ღვინით და შხამით,

მე მწამს (6)

საავადმყოფოს კარები უხმოდ ჩავირბინეთ. გასასვლელთან ჯოში,რომ დავინახე გამეღიმა. ის ნელ-ნელა გვიახლოვდებოდა. -გამარჯობა-მე ჯოში ვარ. ბაბის შეყვარებული-გაიღიმა ჯოშმა. -გაგიმარჯოს მე მაიკლი ვარ, ბაბის მშველელი-ხელი ჩამოართვა ჯოშს.

მე რომ ასეთი გიჟი არ ვიყო- გიორგი მნათობიშვილი

მე რომ ასეთი გიჟი არ ვიყო, არ გეყვარებოდი ალბათ... ჯიუტი არ ვიყო, დამყოლი რომ ვიყო ვინ გეყოლებოდა დარდად? შენი ამოსუნთქვის სული, რომ არ ვიყო და შენი სიცოცხლის ბადე ხომ არ იქნებოდა ეს ჩვენი ცხოვრება ასე ოცნებებით სავსე,

მეასეჯერ, მე-ასე-ჯერ არასოდეს მყვარებია! III

პირველი კლასიდან ჩვენს სკოლაშია… რატომ არ შემიმჩნევია არასდროს? ასეთი უხილავია? ან იქნებ მე ვარ უყურადღებოდო? ფაქტია, რომ ამ გოგომ სხვებისგან განსხვავებით ძალიან დამაინტერესა. საქმე იმაშია, რომ როდესაც სხვებს ველაპარაკებოდი, ვერავინ ბედავდა