მე შენ ტკივილს ჩემს თავზე ვიღებ!

ამ ლექსზეც პატარა ისტორიას მოვყვები, რადგა სხვანაირად არ შემიძლია. სამსახურიდან მოვდივარ საღამოს, (ოღონდ სტანდარტულ სამსახურში არ ვმუშაობ და არც ძალიან დავღლილვარ) მოვსეირნობ ფეხით როგორც ყოველთვის და გადავწყვიტე სხვა გზით წამოსვლა, ამოვუხვიე ქუჩას

შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ ?! დასასრული

შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ ?! დასასრული -აბა გისმენ!- აქსანა ალექსანდრეს წინ ჩამოჯდა, სერიოზული გამომეტყველება მიიღო და სმენა დაძაბა... - როგორც მე გავიგე, ეს თქვენი დამკვეთი ჩემი უფროსის, ბატონი ლაშას ცოლის ძმაა, ანუ ამყველაფერში ლაშაც არის

მე ასეც მიყვარხარ (თავი 10)

-მამა!!! -დავიღრიალე და თავი ვეღარ შევიკავე. 26 წლის ბიჭმა პატარა გოგოსავით ვიტირე!.. სულს ვეღარ ვითქვამდი, ცრემლები მაწვებოდა და მაწვებოდა. დედას ლოგინთან მივვარდი და მუხლებზე დავდექი. მისი ხელი ავიღე.. რომელიც სულ ცივი იყო..

მე და შენ ყველაზე მაგარი წყვილი ვართ

მე და შენ ყველაზე მაგარი წყვილი ვართ, ამ ბოლოს დამჩემდა ფიქრი და ანკესი, სიყვარულს ძალიან ხმამაღლა ვყვირივარ, სიყვარულს ვყვირივარ და შენ კი არ გესმის.

მე ასეც მიყვარხარ (თავი 9)

აი ახლა კი შეიძლება ითქვას რომ ყველაფერი დამთავრდა!!! ყველაფერი რაც ჩემსა და ლუკას შორის იყო!.. მხოლოდ ახლა ვინანე ჩემი გადაწყვეტილება და აქ მოსვლა რადგან ის ვინც ზღურბლს უკან იდგა უბრალოდ მთელ სხეულს მიყინავდა. მე ახლა ყველასა და ყველაფერზე მეტად

მე ასეც მიყვარხარ (თავი 8)

ეს ხომ ადრე თუ გვიან მაინც უნდა მეთქვა. და მაინც უნდა გამეკეთებინა არა?! რატომ უნდა მეცადა უფრო დიდხანს როცა საშუალება მქონდა რომ შანსი გამომეყენებინა. ისევ მეშინია! მეშინია რომ... ჩემს სიყვარულს ისე ვერ გამოვხატავ როგორც საჭიროა. ვფიქრობ რასაც

მე დავთმე

მე დავთმე ყველა ვისაც ვერ ვენდე, და გავიკვალე გზები ძლიერი ამ უსასრულო სიჩუმის შემდეგ მოიპარება ნელად იმედი,

მე ასეც მიყვარხარ (თავი 7)

-მიყვარხარ!!! -სწრაფად ვუთხარი მე -დარწმუნებული ხარ? -ინტერესით და იმედიანად მკითხა მან. -სავსებით!!! -ვუთხარი. მან კი ცალყბად და მომხიბვლელად გაიღიმა. უცბად წინ წავიწიე და მესხს ვაკოცე!

მე გადავრჩი!

მივიწევ... დიახ, წინ მივიწევ.. შუაგულ ტყეში სულ მარტოდ დავრჩენილვარ .. ცრემლები ნიკაპთან წყდება და დიდი მოლოდინით ეშვება ძირისაკენ.. ხან პერანგი მისველდებოდა.. დიახ, თეთრი პერანგი რომელიც ტანზე შემომგლეჯოდა.. საყელო გახეულიყო ხოლო თეთრი პერანგი

მე ასეც მიყვარხარ (თავი 4)

-ანუ გიყვარვარ?! -ეჭვით ვკითხე ლუკას. რადგან იმის დამტკიცება მინდოდა რომ ეს არც ჩემი სიზმარი და არც ჩემი ზღაპრული ფიქრები არ იყო. მინდოდა დამეჯერებინა რომ რასაც ვხედავდი და რაც მესმოდა რეალობა იყო. -მართლა მიყვარხარ ნინა! -ჩემს დარწმუნებას ცდილობდა.