ნაკაწრები (სრულად)

ადამიანები დედამიწაზე გამუდმებით სამოთხის ძიებაში ვართ. ყველაფერს ვაკეთებთ იმისთვის, რომ მისი რაღაც ნაწილი მაინც აღმოვაჩინოთ. ხანდახან ამისთვის ბევრს ვთმობთ. ადამიანებსაც კი ვკარგავთ.... მაგრამ, საკმარისია სამოთხის ნამსხვრევი შენში შემოუშვა და

იავნანა (სრულად)

ხანდახან ის უფრო საშიშია, რისკენაც გარბიხარ, ვიდრე ის, რაც მოგდევს.

ვიოლინოს გასაღები (სრულად)

საძულველ სელფის ვიღებ და ფეისბუქის შეტყობინებებში ვაგზავნი. მართალია, სურათზე მხოლოდ ჩემი თვალი და წარბს ქვემოთ ამოსვირინგებული ვიოლინოს გასაღები ჩანს, მაგრამ სელფი მაინც სელფია. რას აღარ გაგაკეთებინებს ხათრი ადამიანს. თან ისეთი ადამიანის ხათრი,

სასიამოვნო საფრთხე (სრულად)

კარგია ჩემები რომ წავიდნენ. ცოტა ხნით თბილისში ვიქნები მარტო, შემდეგ კი სოფელში წავალ რამდენიმე კვირით. მომენატრა იქაური გარემო, ძველი ავეჯი და მათი სურნელი, იქაური მეზობლები. რამდენი წელია არ მინახავს ისინი. ღმერთო, მთელი ერთი წელი თავისუფალი ვარ,

ნაბიჯები (სრულად)

შეჯახებაზე გსმენიათ რამე? შეჯახებასა და მის შემდეგ ნარნარზე. ფრენაზე. ფრენაზე, რომელიც გტკივა, მაგრამ თან ისეთ სიმსუბუქეს გრძნობ, რომ დაბლა დაშვებაზე არც კი ფიქრობ. წინ ათასი ნაცრისფერი ღრუბელი, ელვა და ჭექა-ქუხილი გხვდება, მაგრამ ტკივილი იმდენად

ვანილის კოცნა (სრულად)

ჩემი სახლიდან ავტობუსის პირველ გაჩერებამდე რომ მივიდე, რვა წუთი მჭირდება. ხო, წამზომით დავითვალე. თუმცა, ამჟამად იქ მისასვლელად თხუთმეტი წუთი მჭირდება. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი გადაწყვეტილებისკენ მივდივარ, ფეხები მაინც უკან მრჩება.

პატარა სიკვდილი (სრულად)

წარმოდგენა არ აქვს არავის რას ნიშნავს, როცა თვალებს ახელ და ირგვლივ ისევ წყვდიადია. ხო, ერთგვარი შიში იპყრობთ, მაგრამ მათ იმედი მაინც აქვთ, რომ შუქს აუნთებენ. მე? მე უკვე თვეების წინ გადამეწურა ეს იმედი. წყვდიადის შიში კი მაინც ვერ დავძლიე,

მე მიყურე (სრულად)

კალენდარზე რიცხვს გავხედე - 15 აპრილია. მთელი საქართველოსთვის სიყვარულის, ჩემთვის კი ერთი ჩვეულებრივი დღე. თავზე ქუდი ჩამოვიფხატე, ზურგჩანთა ავიღე და დაუმშვიდობებლად გავედი სახლიდან. სვეტას მაღაზია ჩემი კორპუსიდან ოთხი გაჩერების იქით მდებარეობს.

ვინ თქვა, ბოშები ტყუიანო?! ( სრულად )

ალბათ ჭკუიდან შევიშლები! უკვე მეხუთე დღეა ქუჩის მეორე მხარეს გამოფენასთან ბოშა ქალი დგას და ხუთივე დღეა თვალში ეკალივით მეჩხირება. არ ვიცი, შეიძლება მეჩვენება, მაგრამ რამდენჯერაც გავიხედავ და დავინახავ, მგონია, რომ მიყურებს და მიღიმის, არადა მის

13 პარასკევი ( სრულად )

თვალები გავახილე, მაგრამ ვგრძნობდი, ჯერ კიდევ ძილ-ბურანში ვიყავი. მთელიო სხეული დამძიმებული მქონდა და არ მინდოდა თბილი საწოლი მიმეტოვებინა. გვერდი ვიცვალე და საათს გავხედე - რვის ნახევარი ხდებოდა. როგორც ყოველთვის, მაღვიძარას ისევ ვაჯობე.