ისევ.... ( სულ)

ცხოვრება მუდმივი წრეზე ბრუნვაა, როცა გგონია, უკვე საკმარისად მოშორდი ათვლის წერტილს, აღმოაჩენ, რომ შენდაუნებურად ისევ თავდაპირველ საწყისს დაუბრუნდი. ისევ... ისევ... და ისევ... სწორედ ამიტომ გაქცევით ვერაფერს შეცვლი და უშველი შვილო. გამბედაობა

შეცდომა ( სულ)

ადამიანები სრულყოფილებისგან ძალიან, ძალიან შორს ვართ. ამიტომ შეცდომებს ხშირად ვუშვებთ. მაგრამ რატომღაც სხვისი შეცდომა ყოველთვის ჩვენსაზე ბევრად მუქ ფერებში გვესახება ხოლმე. საკუთარი ნაკლის დასამალად სხვის ნაკლს გამეტებით ვიფარებთ ფარად. აზრი არ

შავი კატა (სულ)

ეს ჯადოსნური ამბავი დაიწყო 13 ნოემბრის, პარასკევს 13:13 წუთზე, როცა მე წინ შავმა კატამ გადამირბინა .....

ფასი პირადში ( სულ_სულ ))))

გააგრძელე, გააგრძელეო! და აჰა გავაგრძელე, ეს ბოლო, ასე თუ ისე, მხიარული ამბავი იქნება ჩემგან ამ წელს)))))) გილოცავთ ახალ წელს, დაე იმდენივე სიკეთე მოგიტანოთ დამდეგმა წელმა, რამდენად კეთილადაც ხართ განწყობილი სამყაროს მიმართ)))))

აკაციები (სულ)

იმ დღეს მართა უნივერსიტეტიდან სახლში ბრუნდებოდა, უჩვეულოდ სევდიან განწყობაზე იყო. რატომ იყო ეს მუდამ მხიარული და პირმომცინარი გოგონა ცუდ ხასიათზე? იმიტომ რომ, ვისაც თავისი გული მიამიტად აჩუქა, იმან უღალატა სწორედ. თანაც ისე ბანალურად, როგორც ზოგადად

ვინ ხარ?! (სრულად)

ვინ იყო და საიდან გაჩნდა იმ პატარ ლიტერატურულ ჯგუფში, იმ უცნაურ, შინაურულ სივრცეში, არავინ იცოდა. არც სურათი ედო, არც რაიმე ხელჩასაჭიდი ინფორმაცია, რაც მიახვედრებდა ადამიანს თუ ვინ იყო სინამდვილეში. რამდენჯერმე ჰკითხეს კიდევაც, მაგრამ როგორღაც

დარი_ჩინი (სრულიად)

ვიდექი მარტო , გიჟივით ბედნიერად ვიღიმოდი, ღამის ციდან ცვიოდა ქულა უზარმაზარი ფანტელები, და ვხედავდი, როგორ ბავშვებივით თავაწყვეტილად და გატაცებით გუნდაობდა ორ ყველაზე დიდ ბედნიერება, რაც არსებობს დედამიწაზე: მეგობრობა და სიყვარული.....

მისი სიძულვილის ხუთი მიზეზი ( სრულად)

ამბავი გეეძღვნება თქვენ, ვისაც სტომატოლოგების გეშინიათ. გახსოვდეთ, რომ ღიმილი ერთ_ერთი ყველაზე მშვენიერი რამაა ამ სამყაროში და გულს ყველაზე უფრო ათბობს მზის შემდეგ.

დანაკარგი (სრულად)

არასდროს უფიქრია გაეყიდა საკუთარი სიცოცხლის რამდენიმე საათი, არცთუ ისე ძვირფასი რამდენმე წუთი. ახლა მისი სხეულის რაღაც ნაგლეჯი, სწორედ ისე ფასობდა, როგორც თეთრ ტილოზე პიკასოს უაზრო ნაჯღაბნი.

არდაბრუნება

გადიან წლები, მაგრამ რაღაც რჩება უცვლელი. სხეულის ფსკერზე ნასულარი მტკივა ალაგი. და გეხვეწები, არაფერი არ მითხრა ღმერთზე! ჩემს ჯოჯოხეთში მისი ჩრდილის კვალიც არ არის.