წამის მეასედი (თავი 10)

-ყოფილი. -დავაზუსტე მე და რატის მკვლელის მზერით გავხედე.-ჯერ-ჯერობით.-ჩაიღიმა რატიმ.-ტარიელი.-თქვა ტარიელმა და თოკოს ჩამოართვა ხელი, სიტუაცია განმუხტა და მეც აღარ მომეცა შანსი რომ რატის სიტყვებს ჩავძიებოდი.

Lacrimosa [1]

ოპერის დარბაზი ხალხით გადაჭედილიყო. მუსიკის ჰანგებით მონუსხულნი თვალებგაფართოებულები მისჩერებოდნენ შავ კაბაში შემოსილ გოგონას.ბეთჰოვენის “მთვარის სონატას” ასრულებდა ახალგაზრდა პიანისტი და თვალებიდან

ისევ თბილისი და ისევ თბილისელები ( 1 )

საიდან დავიწყო არც ვიცი. ალბათ სულ თავიდან აჯობებს.შეიძლება გახსოვდეთ კიდეც ცნობილი ამაშუკელების ოჯახი. თუ არ გახსოვთ მე გაგახსენებთ. აი, ხო ყოველთვის არსებობდა თბილისში პიროვნება,რომელზეც აბსოლუტურად

შავი ანგელოზი 25

როგორიც ვარ პატარავ ასე რომ ამიტანე ცხოვრების ბოლომდე-ტუჩებზე მკბენს და თან მკოცნის და სიამოვნების სამყაროში ვეშვებით.მადლობა ვინც კითხულობთ,ძალიან მიხარიააააა.....იმედია მოგეწონებათ

ჩემი მწვანეთვალება(თავი5)

მომდევნო ხუთი დღის განმავლობაში ვერ ვიტყვი რომ ძალიან,მაგრამ დავახლოვდით,აღარც ვკამათობდით.პირიქით,ბევრი საერთო გამოვნახეთ.კომპანიაში დადიოდა ჩემთან ერთად და მეხმარებოდა.ერთ საღამოს კომპანიის მოსაწყენ

ჩემი ,,ტირანი " (თავი 14)

-ხო მარი ,ასე უბრალოდ..წამოვედი და ორი დღით დასვენება ვითხოვე ,ხვალ დრო ამოიწურება და ისევ უნდა მივიდე-მაგრამ რატომ,შენ ხომ მოგწონს ის-არ ვიცი რატომ,თვითონაც არ ვიცი,ეს იმდენად მოულოდნელი იყო,იმდენად რომ.

სანუკვარი სიმშვიდე (სრულად)

აკანკალებული.. აღელვებული.. ტანჯვაგამოვლილი.. განადგურებული მივუყვები არეული ნაბიჯით გზას.. საყრდენგამოცლილი კედლებს ვეჭიდები და,

უ'საზღვროდ /8/

ჰქონდა რომ გოგონები გაკვირვებულები უყურებდნენ -თინი, ნუცა და ნიცა -თინი შენ ხარ? ფგავხარ შენს ძმას - გაიცინა და სიგარეტი ყავის ფინჯანში ჩააგდო -ჩაიწიე - საჯდომზე მიარტყა სოფიას და ფეხები დივანზე აკეცა- მეც დამისხით და განაგრძეთ ჭორაობა...ვგიჟდები

ორი მოწმე (ნაწილი 2 ---3)

თავის სავიზიტო პიცას აცხობდა ლილია სახლში კარზე ზარი რომ დარეკეს და ნატალი და ლიზა შემოვარდნენ. -მოვკვდი გოგო ცნობისმოყვარეობით, რატო გავარდი დღეს რა ხდება? რას იძიებენ? გახსოვს ბოლოს რა კარგად გამოგვივიდა, ისევ მინდა, მომიყევი რა.

მე შენამდე თავი-8

ევაჩკა!ევა! ჩამესმა ის ხმა რომელიც ყველაზე მეტად მეზიზღებოდა...რის გამოც მთელი ორი წელი ვიმალებოდი.ყოველ დღე შიშის გრძნობით ვიღვიძებდი და ვიძინებდი. ჩემს საფეთქელთან იარაი ჰქონდა მობჯენილი და ირონიულად იღიმოდა