სულიერი გამოცდა (თავი 5)

მომიახლოვდა და ეშმაკურად გამიღიმა. იმდენად ახლოს იყო ჩემთან, რომ მე მის სუნთქვას ვგრძნობდი. თმა ყურს უკან გადამიწია, გამიღიმა და დამტოვა. ჰო აი ასე უცნაურად დამტოვა და გავიდა. ჰაერი ღრმად ჩავისუნთქე, მის სურნელს ყველგან ვგრძნობდი.

ოქროს თმიანო!(სრულად)

-ჰეი ოქროს თმიანო! მომესმა ხმა ქუჩაში მიმავალს,მაგრამ არ მიმიხედავს უკან,ისე განვაგრძე სიარული. -ჰეი გოგონი,დაიცადეთ,თქვენი საფულე! ისევ მომესმა ხმა და სიარული შევანელე.ჯიბეები შევამოწმე და რომ მივხვდი ეს ძახილი ჩემი მიმართულებით იყო,უკან მიხედვაც

ფურისულა {1თავი}

გაზაფხულის სურნელი გაფრქვეულიყო ცაში. არემარე კი გადამწვანებული იყო და ირგვლივ იგრძნობოდა გაზაფხულის დადგომა. ჩიტების ჭიკჭიკი, ბულბულის გალობა. ამ ლამაზი ბუნებით ტკბებოდა გოგონა, რომელიც ადაჰყურებდა არემარეს, თითქოსდა სამყაროში მის გარდა ვერავის

თავადაზნაურული ამბები (დასასრული)

-საპირფარეშოში არ გაჩერდეო მთხოვდი-ვნებიანად ჩამჩურჩულა და იოანეს გადაეხვია,რომელიც ანანოს აიგნორებდა.ის კი გაშტერებული მე მიყურებდა. -გოგო გამოფხიზლდი,ისეთი სახე გაქვს,გეგონება მუმია დაინახე!-ჩავჩურჩულე და გონზე მოსაყვანად ცოტა წავჩქმიტე. როგორც

შეიხის გოგო

რობოტივით ვაკეთებ იმ ყველაფერს რასაც მიბრძანებს.შხაპის შემდეგ მაძალებს რაღაც გამჭირვალე ნაჭრის ნაკუწი ჩავიცვა.ვემუდარები გამიშვას მაგრამ არც კი მისმენს.თავის საქმეს ასრულებს მემუქრება რომ ჭკვიანად მოვიქცე.რადგან აქ ელიტის წამომადგენლები დადიან და

1999 #განკითხვა

გეგე შეუჩერებელი ნაბიჯებით გაემართა ანამარიასკენ. ყველა ძარღვი დასჭიმვოდა. -როგორ ბედავ მისი სახელის ხსენებას... როგორ ბედავ რამის თქმას, როცა მამაშენი ხის უკან იმალებოდა და არაფერს აკეთებდა მის გადასარჩენად?! მამაშენი ლაჩარი იყო, ანამარია! შეიგნე!

უცხო პორტრეტი

სახურავი სავსეა მკრთალი ფრინველებით. მათაც ეშინიათ, ეშინიათ, რომ ვერ შეძლებენ ფრენას. მათაც არ ჰყოფნით გამბედაობა, რომ ასეთ ყინვაში ფრთები ძლიერად მოიქნიონ და მაღლა აფრინდნენ თეთრი ფრთებით. ისინი ხომ ჩიტები არიან-თავისუფლებისთვის დაბადებულნი. მაშ,

ცამდე და ცის იქით ღმერთამდე (10თავი)

-არ ვუცი,რამდენიმე წლით.-იცით როგორ გავხდი?არა არ იცით,ამას ვერც მე აგიხსნით. უცებ ავიღე ტელეფინი და ნიაკოს დავურეკე,ისიც აეროპორტში ყოფილა.ამიტომ დღეს გაცდენა გადავწყვიტე და მეც ალექსანდრეს წავყევი. ყველა იქ იყო.გული საშინლად მწყდებიდა მაგრამ მე

ბალთაზარი (წიგნი 2)

დილით უცნაურად შეშინებულმა გავიღვიძე. ყველაფერი რიგზე იყო. ჩემს ოთახში ვიყავი. დედაჩემი რაღაცას ალაგებდა იქვე, შორიახლოს. ალბათ დილით შემოვიდა. პირველად ის მეუცნაურა რომ კარის ხმა ვერ გავიგე.

მთელი დღე-ღამე წინაა

სულ რაღაც რამდენიმე წუთი იქნება გასული მას შემდეგ რაც თვალები გავახილე და ჯერაც ჩემი მზერა ჭერს არის მიპყრობილი. ფიქრებმა გამიტაცეს და გამახსენდა საყვავილე რომელიც ჯერ კიდევ რვა ან ცხრა საათის წინ ამ სასტუმროს ნომრის ღია ფერებში გადაწყვეტილი