ერთი ღამის სიყვარული..(9)

დაბლა, რომ ჩავედით უკვე ყველა მოსული იყო. გიორგიმ ელენას ჩვენს სახლში გადმოსვლა მიულიცა. მეკიდევ ყველას წარვუდგინე ელენა.-ჩემი შვილის დედა და საყვარელი ქალი. გაიცანით ელენა ყიფშიძე.ელენა

მარტოობის ჟამს

17 წლის მარია სულ მარტოდმარტო ცხოვრობს. არ ჰყავს დედ-მამა,მეგობრები,ნათესავები, სანდო ადამიანები... ამდენი მარტოობისგან ბრძოლის ძალაც არა აქვს.არ გამოსდის ადამიანებთან ურთიერთობის აგება. მოსწონს ბიჭი,

აღარასოდეს(5)

-რა მოხდა ესეთი? მშობლებზე ვიცი, მაგრამ აქ მარტო ამაში არ არის საქმე. რა, შეყვარებულმა გიღალატა? სხვა ყავდა? შენ დაქალთან ერთად იყო? ნარკომანი იყო? -არც ერთი მაქედან. -აბა? -ხედავ? შენ წარმოდგენაც არ გაქვს, ოდნავ ახლოსაც არ ხარ.

დათა 1

- მე გაფრთხილებდით, მაგათ დაზავება კი არა უბრალოდ დრო ჭირდებოდათ რომ ერთმანეთთან მოეგვარებინათ პრობლემა, ნიორაძე ბოლო იყო, ისიც მოიშორეს და ახლა ჩვენი ჯერი დადგა, მამაშენის მონაწილეობით

ჩემი გვირილა (4)

გარეთ რომ გამოვედი გადავწყვიტე მისთვის ჭკუა მესწავლებინა ;დ მთელი დღე ვფიქრობდი იმაზე თუ როგორ გამემწარებინა მაგრამ მგონი უკვე მოვახერხე რადგან უკვე 8 საათია არ მინახავს :დ დარწმუნებული ვარ ნერვები ძალლიან ცუდ მდგომარეობაში აქვს :დ ჰმ ღირსიააა :დ

სიკვდილმისჯილი(მესამე თავი)

აბაზანაში შევედი, მოვწესრიგდი, ბარგი ავიღე და ჰერი-ჰერი ბათუმის სადგურში და შემდეგ ქობულეთში. მაგრამ მთელი გზა იმაზე ვფიქრობდი რომ აქ წამოსვლის თაობაზე იოანესთვის არაფერი არ მითქვამს და ალბათ რომ გაიგებდა როგორ გაბრაზდებოდა. ვფიქრობდი და თან გეგმებს

ყვავილები (თავი 1) საცდელი

ორშაბათიდან დაიწყეს მუშაობა, ნიკოლოზი კმაყოფილი იყო, ორივე ბეჯითად მუშაობდა, კონსულტანტებს ეხმარებოდნენ და უკმაყოფილო არავინ იყო, ნიკა ორივეს დაუმეგობრდა, კარგი ურთიერთობა ქონდა, როცა დრო ქონდა მათთან ატარებდა და ისე კარგად გრძნობდა ორივესთან თავს,

Hidden Feelings (თავი მეორე)

ლიფტიც მალე მოვიდა. მე შევედი და ლუკაც შემომყვა. გამიკვირდა მაგრამ მერე გამახსენდა, რომ ლუკა ჩემს ზემოთ ცხოვრობდა. ლუკამ ორი წამი მიყურა და მერე შემომთავაზა პარკების გამორთმევა. სიტყვა დამთავრებული არ ქონდა რომ ლიფტის კარი გაიღო და მე მაშინვე

ჩვენ ყველაფერს შევძლებთ (8)

შემხცდა სიცილით სკდებოდნენ,ალბათ შატალოზე იყვნენ წამოსულები,ბოლოს სიარლით რომ დავღალე კაფე "ნელიკოსთან" შევიარე,ფანჯარასთან ავირჩიე მაგიდა საიდანაც პატარა სკვერი მოჩანდა.ესე მარტო ვიჯექი და გავყურებდი სიცოცხლით სავსე ბავშვებს, ვფიქრობდი ჩემზე

მარიონეტი (მეთხუთმეტე თავი)

- "რაზბორკაზე" ქალი?! - გაოცების ტალღამ წამებში გადაუარა მოჩხუბრებს. ერთმანეთს სამკვდრო-სასიცოცხლოდ ჩაფრენილი ბიჭები, მომენტალურად დაზავდნენ. ვისღა ახსოვდა მუშტი-კრივი. უგონოდ დავარდნილ ნინოს გარს შემოეხვივნენ. - მოკვდა, ტო?! - გოგონას თავთან