ძიძა თავი პირველი

მე ანა მაჩაბელი ვარ, თბილისში მცხოვრები ერთი უბრალო გოგონა, უღიმღამო და ნაცრისფერი ცხოვრებით,.კარგი გარეგნობა მაქვს, მეგობრები მეუბნებოდნენ რომ მოდელს ვგავდი ვოგის ყრდიდან და ჩემი მწვანე თვალები ყველას აჯადოვებდა, ალბათ სწოედ ამიტომ თაყვანისმცემლები

მომვლელი (ნაწილი II) თავი 11

ბატონო გიგი.. მისი დაცვის უფროსი იდგა რა მოხდა ?? ისევ კამერებმა აურია ?? -არა ,გარეთ ის გოგოა და თქვწნი ნახვა უნდა … -ვინ გოგო ?? -აი ქალბატონ დიანაასთან რომ მუშაობს . გიგი სწრაფფად მიხვდა ვიზე ამბობდა და სწრაფი ნაბიჯით გავიდა უკანა ეზოდან

ჯიუტი გოგო (დუბლი 11)

ღუტუნი დამიწყო მეც ისე ვფართხალებ როგორც თევზი, მალე გაჩერდა. -ისევ მებუტები? -არა.-ისევ ჩამიხუტა გულში. -მიყვარხარ ჩემო გადარეულოოო. -აჰამ შენ გადამრიე ხომ იცი. -ხოდა მაგიტომ ვერ გტოვებ მარტო. -მიყვარხარ სიგიჯემდე. ვიჯექით ერთად ჩახუტებული და

მკვლელობა შავი იებით (ნაწილი 10)

დილას ერიკმა და, და შვილი გააცილა ადრევე,ცოტახნით დედასთან მიდიოდნენ და მარტო დარჩა თუ არა ემასთან ჩაეღიმა. ქალმა გაიღვიძა,სააბაზანოში შევიდა და წყალი გახსნა. შამპუნს ეძებდა,რომელიც ძალიან მოსწონდა,რომელსაც სულ ხმარობდა და თაროზე დატოვა... მაგრამ

მორჩილება 33 (დასასრული)

ლექსომ ძალ-ღონე მოიკრიბა და მარიამის მშობლებს.მალე ყველა ადგილზე იყო.თავიდან არ ჰქონდა მომხდარის შესახებ ნათქვამი მშობლებისთვის და ამის სათქმელადაც დიდი ძალისხმევა დასჭირდა.დედამისი ცუდად გახდა და გონება დაკარგა,ამიტომ ექიმებს მისი პალატაში

სიმშვიდემდე შეშლილი(18)

ქრება, მოვლენათა თანმიმდევრობა უმნიშვნელოა იმდენად რომ აღარც კი გახსოვს. მხოლოდ მომენტები იბეჭდება გონებაში ,ძალიან ღრმად ისე რომ არასდროს დაგავიწყდეს.მისი თითოეული ამბორი, შეხება და სიტყვა .

გარდასახვა (IV თავი)

-უკაცრავად?! - გაოგნებული და თვალებგაფართოებული მიაჩერდა გოგონა. წარმოდგენაც არ ჰქონდა საიდან მოდიოდა ამ ადამიანში ამდენი სითავხედე. ამას წინათ სათოფეზე გაკარება აუკრძალა, დააშინა, დაემუქრა, დაამცირა. ახლა კი მოუნდა რომ თოჯინასავით ათამაშოს და მეტიც

ბურდული და სხვა კატასტროფები (17)

-არ ჩამოვარდე-ფრთხილად მსვამს საწოლის კიდესთან -ლექსო ნაწყენი ხარ ჩემზე?-ერთ ამოსუნთქვას ვაყოლებ სიტყვებს -საიდან მოიტანე ნინელი-წამში უთბება ხმა და ხელგადახვეული მიჯდება გვერდით -საერთოდ აღარ მელაპარაკები-სრუტუნით ამომდის ბგერები -აუ ტირი ნინელი?

ბედნიერების რეცეპტი (ოცდამეხუთე თავი)

უცნაურია, ზოგჯერ ადამიანი ისეთი უცხო გგონია, ისეთი შორეული, დარწმუნებულიც ხარ, რომ ვერასოდეს ნახავ. არადა, სულ რამდენიმე წუთიანი ურთიერთობაც კი საკმარისია, რომ ისევ შენად იგულო, ისევ შენად შეიცნო. ის უჩვეული სიცარიელე, რომელიც საკუთარი ხასიათის

მონსტრი თავი (13-14-15) (დასასრული)

"მე მოვიგე,ნაილ! ეს შენი დასასრულია!"-ჩაიღიმა ჯეიმსმა,ნაილმა თავი ასწია და მას შეხედა. "შენ... ვერასდროს... გაიმარჯვებ!"-ნაწყვეტ-ნაწყვეტ წარმოსთქვა ნაილმა-შენ ჩემი ნაწილი ხარ! ჩემი შიშისგან დაიბადე! მე შეგქმენი და მევე გაგანადგურებ" რამდენიმე ძლიერი