რომანის პროტოტიპი (სრულად)

-ნაზიი.....-ბედნიერების ფერები ცვლიდნენ ერთმანეთს, ნოდარის ღიმილის ცისარტყელასაც კი აბიჯებდა.... -მოხვედი ?-თავი გვერდზე გააქნია და ორი ნაბიჯი წინ წგდგა.. -არ შეცვლილა აქაურობა, იცი.. -არც შენ. -მომენატრე. -რას აკეთებდი, მომიყვები ?-დაინტერესდა ნაზი

ძველი პიანინო - 25

- ხშირად აღმზრდელებისა თუ მშობლების სისასტიკე აღზრდილის სულზე აისახება და იმდენად ძლიერ კვალს აჩენს, რომ მისი დეფორმირებული სული თანდათან სხეულზე გადადის და სახეც დეფორმირებული უხდება... გამომეტყველება, ქმედება, ქცევა... ამ დეფორმაციას უკვე ბოროტება

Don't leave me 2

საღამოს მივლასლასებ კიბეზე , საშინლად დაღლილი და ძალა გამოცლილი , კარები ღია მხვდება შიგნით შევდივარ და მაშინვე ვნანობ რომ მოვედი, ლანა შეშლილი სახით მეგებება და იქვე დანიელსაც ვხედავ სავარძელში ჩამჯდარს

ბურდული და სხვა კატასტროფები (1)

შავი მანქანა სადარბაზოს წინ ჩერდება და მეც თვალებმოჭუტული ვიგრძელებ კისერს, გადმოვიდეს ახლა თორე გადავვარდი აივნიდან და დაედო ცოდვა. როგორც იქნა კარი იღება და მაღალი სილუეტი გადმოდის,აი ამისთვის ნამდვილად ღირდა ლოდინი. და ვინჩის ქანდაკებასავით

გიჟი ექიმი მატარებელში (7 და ბონუს თავები)

ნუცა ახალაია-22წლის, 14 წლის ასაკში წავიდა მამიდასთან ამერიკაში და მიიღო განათლება ასევე დაიწყო მუშაობა ერთ-ერთ საავადმყოფოში რომელსაც დოქტორი მერფი ხელმძღვანელობდა მისი შვილობილი კატა კი ნუცას მალევე დაუმეგობრდა. ნუცას ყავს ძმა ლუკა ახალაია-24 წლის

სიყვარული,რომელმაც ყველაფერს გაუძლო

1 თავი დილით ტელეფონის ზარმა გამაღვიძა. საშინლად წკრიალებდა.თითქოს საყვირს უკრავენო.არეული თვალებით დავაშტერდი ტელეფონს.გონზე კიდევ ვერ მოვდიოდი. "ანაა,ნეტავ რა უნდა?" გავიფიქრე ჩემთვის და ყურმილი ავიღე. -გის... -მარი,მარი დღეს შენთან მოვდივარ

ამქვეყნიურ ჯოჯოხეთს მოგიწყობ +18 (28)

მშვიდად მეძინა დევილის მკლავებში, მისი სიახლოვით გამოწვეული სიმშვიდე მთელ ჩემს გონებასა და სხეულს აწყნარებდა და ბედნიერებით ავსებდა. ვფიქრობდი ხომ შეიძლება ისემოხდეს რომ მეც გადავრჩე და ისიც, ასე ‘’ჰეფი ენდი’’ ექნება ამ ისედაც გიჟურ ისტორიას, მერე

6.მხიარული რომანი

საქანელაზე ჩამოსკუპებული თეკლა მთვარეს შეჰყურებდა, თან გამალებით ფიქრობდა ყველაფერზე. შეუძლებელია, ეს წარმოუდგენელია, მაგრამ, თითქმის ერთი თვის განმავლობაში ბექასა და მას შორის რაღაც ნამდვილად გაჩნდა:ჩხუბი, ყვირილი, მტვრევა, ღრიანცელი,

"ნი" "ნე" (თავი4)

მინდა სხეულის თითოეულ ნაწილს შევეხო,ვგრძნობ როგორ მიზიდავს,ვნებისაგან როგორ მიდუს სისხლი, ვუყურებ მის მოშიშვლებულ ყელს,მკერდს, წვივებს,რომლებიც ესოდენ ერთობ მაცდუნებელია ჩემი გარყვნილი ფიქრებისთვის,გაგიჟებული ღრმად ვსუნთქავ სუფთა ჰაერს მოზღვავებული

ბედნიერება შენს თვალებშია.

რა უბადრუკია ადამიანი. ის ყველაფერს ეჩვევა. ტკივილს, ცრემლებს, გულის ტკვილის და საერთოდ ყველაფერს. ო, ღმერთო, რატომ ხდება ასე? რატომ ეჩვევა ადამიანი ყველაფერს? ალბათ იმიტომ რომ სხვა გამოსავალს ვერ ხედავს არა? განა რამდენი რამის შეცვლა შეუძლია