ყველა გოგო ვიღაცის დედოფალია. (11)

ვჭამეთ მე და სანდრომ, შემდეგ დევი ოთახში შევიდა დევურად ჩაიცვა და... კაი ხო ვის ვატყუებ დევურად კი არა ყბა გამეწელა ნიკოფსიიდან დარუბანდამდე ისეთი სიმპათიური იყო. უხ რა ბიჭია, რა ბიჭი! რა ტუჩები აქვს! ისეთი დიდი, ფუმფულა და თბილიაა...ოხ ნინი ხომ

აკრძალული სიყვარული

მოგესალმებით ყველას, დიდ ხანს ვფიქრობდი დამედო თუ არა ეს მოთხრობა. ბევრი ფიქრის და ჩემი კაწკას დაჟინებული თხოვნით "გავრისკე". პირველად ვწერ და არ ვიცი რა გამომივიდა. ძალიან მინდა თქვენი აზრი კომენტარებში დააფიქსიროთ, რომ თუ საშუალება მომეცემა

Sweater Weather(1)

ბედისწერის გჯერათ? შემთხვევითობის? თუ ეს ყველაფერი თქვენთვის ნონსენსია? მე არ ვიცი. მინდა მჯეროდეს. ზოგჯერ მჯერა კიდეც, ალბათ. იმ დღეს მჯეროდა და შენ? რას უწოდებ ჩვენს შეხვედრას? შემთხვევითობას? ბედისწერას?

არ დამტოვო (თავი 3)

მზე ჩასული იყო უკვე, ცოტა ციოდა. ქუჩაში ვსეირნობდი და გზადაგზა ვჩერდებოდი, გამვლელებს ვაკვირდებოდი. სიარული რომ მომბეზრდა სკამზე ჩამოვჯექი, ჩემს გვერძე წყვილი იჯდა და მათკენ ვიყურებოდი როდესაც წინ ვიღაც ჩამომიდგა, ჯერ ფეხზე დავხედე მასაც ჩემსავით

გოგონა ხიჯაბში

მე მქვია ამირა. ვარ 16 წლის .ვცხოვრობ საქართველოში ,ქრისტიანულ ქვეყანაში .ჩემი სახელი ნიშნავს მბრძანებელს და პრინცესას . ოჯახში ერთადერთი გოგო ვარ რომელსაც ორი უფროსი ძმა ჰყავს .ეროვნებით ქურთი ვარ ამიტომ ალაჰს ვეთაყვანები. -ამირა წამოდი !

ერთხელ დაშვებული შეცდომა(7 თავი)

-ვაა ნიკუშ შენი ცოლიია?-რაღაცნაირი ხმით წარმოთქვა სანდრომ -ჰო დეა გაიცანი სანდრო,სანდრო ეს დეაა -გაიღიმა ნიკამ და ერთმანეთი გაგვაცნო. -ცოტახნით აივანზე გავალ -ყურში ჩავჩურჩულე ნიკას

ფოტოგრაფის აღმოჩენა (10)

ერთ საათში, ფეხშიშველი და წელს ზემოთ შიშველი, დადვანი აივანზე დგას და ნერვიულად არტყამს ნაპასებს. დროდადრო ოთახში მწოლიარე ნაინასკენ გაურბის მზერა. ქალს შიშველ ზურგს გრძელი თმა უფარავს. მშვიდად სუნთქავს, ჩაეძინა.შეთე ბოლო ნაპასს არტყამს და ნელი

ქვა, ქაღალდი, მარკატელი (სრულად)

- არ ეშინიათ? - მოულოდნელობისგან შეხტა. ვერ გაიგო საიდან ისმოდა ეს ნაცნობი ხმა. სისხლი გაეყინა ნიტას. მექანიკურად შემობრუნდა. არავინ იდგა იქ. -მიშოებს არ ეშინიათ-მეთქი? - კიდევ ის ხმა, ამჯერად უფრო ახლოს. სიბნელიდან გამოვიდა ერეკლე. კანკალებდა ნიტა.

შემოდგომისფერი მირა (სრულად)

ყვითელ,ნარინჯისფერ,გახუნებულ ფოთლებს ვხედავ. მინდა რომ ისინი ჩემი იყოს. სულ ჩემი,მე მათ ვგრძნობ,ჩემი დაკარგული ფერებივით ვგრძნობ,რომელებიც არ მეკუთვნოდა.

ჭადრაკის დაფაზე

სექტემბრის მზიანი დილა გათენდა, მზის სხივები ცის ყველა კუნჭულს ანათებდნენ, ჩიტები მხიარულად ჟღურტულებდნენ. ალბათ ვერ ხვდებოდნენ როგორ გაიპარა ზაფხული. ახლა უკვე შემოდგომა იდგა. ოქროსფერი შემოდგომა, თბილი მზითა და კეთილი ფერებით. სკოლის დაწყებას