არ მოკვდე გთხოვ! იცი, ჩვენ შვილი გვეყოლება (მეექვსე თავი) დასასრული.

-ქეთა მაგ შენს გინეკოლოგს რატომ არ უთხარი 2-დღით ადრე, 25-ში დაენიშნა საკეისრო? მამა-შვილს ერთ დღეს გვექნებოდა დაბ დღე და ერთად ვიბლატავებდით.დამიჯერებთ? ისეთი არეული ვიყავი, სანდროს დაბ დღე აღარც მახსოვდა.

გოგონა ნახევარ მილიონად! თავი (2)

მთელი ღამე თვალი არ მომიხუჭავს... ორცეცხლშუა ვიწვოდი... სახლი აუქციონზე გავიტანე , მაგრამ არამგონია ეს თანხა ძალიან მალე მომსწრებოდა... დედას საწრაფოდ ესაჭიროებოდა ძვლის წითელი ტვინის გადანერგვა... ძალიან დავიბენიი... მხოლოდ ერთი მხარეღა მრჩებოდა,

მაპატიე სიყვარულისთვიის (თავი 6)

-კი ტასია როგორ შიძლება რომ ჩევენი შვილი არ მიყვარდეს .. ფრთხილად მიუახლოვდა დემე გოგონას და მის წინ ჩაიმუხლა აკანკალებუი ხელებით ჯერ ცრემლები მოიწმინდა შემდეგ კი ძალიან ფრთხილად მოეფრა მუცელზე თითქოს ეშინოდა ტასიას რეაქციისოო თუმცა მისდა

''ორმაგი ცხოვრება'' (დასასრული)

ლილის ბედნიერების ღიმილმა გადაჰკრა სახეზე და ბებოს გადახედა! მას უკვე აღარ ახსოვდა ძველი ტკივილი და სევდა! როდესაც ბედნიერება მოდის ტკივილი ყოველთვის უკვალოდ ქრება! ტკივილი ადამიანისთვის ისეთივე ბუნებრივია, როგორც სუნთქვა, ამიტომაც მას არ ძალუძს

მადერა (4)

– არაფერი, ალექსანდრე, მადლობის გადახდა მინდოდა! – კარგია, რომ დამირეკე. ხვალ ჩემთან გელოდები, ნებისმიერ დროს. მეგონა დააყოლებდა: “შამპანური გავხსნათ და გავერთოთო”, თუმცა შევცდი, კიდევ კარგი. – საქმე მაქვს. ჩაწერის გარეშე ამოდი. და გამითიშა.

განაჩენგამოტანილი (ნაწილი 8)

კივილის დაწყება დავაპირე მაგრამ მაბამდე მან შუქი აანთო და როცა მისი სახე დავინახე ენა ჩამივარდა. მეჩვენება? მართლა ისაა? არა.. არ არსებობს.. სიზმარში ხომ არ ვარ? არა, არ ვარ.. თვალებს ვერ ვუჯერებ ღმერთოო, კივილი ახლა მინდა ოღონდ სიხარულისგან, ჩემს

სიყვარულის შიშის სინდრომი (7)

-და რომ ვერ გამოიძინებ ჩემო სიცოცხლე? - მზრუნველი შეყვარებულივით დამხედა ვიბლიანმა -არაუშავს , თუ დავიღლები აუცილებლად გეტყვი და დავიძინებ - თავი მის მხარს ჩამოვადე -კარგი - ირონიულად მითხრა ვიბლიანმა და შუბლზე მაკოცა ბიჭები კი გაშტერებულები

შენს მეზობლად (ნაწილი 26)

ლიზი ხედავდა, როგორ შემოანგრიეს კარები ნიღბიანებმა, როგორ ჩხრეკდნენ ოთახებს, როგორ იძლეოდა ბრძანებას ერთ-ერთი მათაგნი, რომ ყველა გასასვლელი გადაეკეტათ და ლუკა ეპოვნათ; უყურებდა ბიჭს, რომელიც კიბის უკან იმალებოდა და ყოველ ჯერზე, როცა ვინმე მასთან

არ მოკვდე გთხოვ! იცი, ჩვენ შვილი გვეყოლება....(მეხუთე თავი)

ცრემლიანი თვალებით ვუყვებოდი მათ ჩემი და სანდროს ისტორიას, ზუსტად ვიცოდი ჩემები და სანდროსები განსაკუთრებით ჩემი ძმა არასოდეს მაპატიებდა, ისიც კარგად ვიცოდი ამ მომენტში რაიმეს დამალვას აზრი არ ჰქონდა, ამიტომ ყველაფერი მოვყევი. ბოლოსთვის კი ბავშვის

მე შენ სიცოცხლე გაჩუქე (თავი 25)

-რა შუეხლა ეგ სისულელე ერეკლე-თავშია ანკა, გიყვარვარ თუ არა. არ გეტყობა და იმიტომ გეუბნები-მე... მე-რა შენ ანკა-მე... ერეკლე ეხლა არა ამ დროს კარზე კაკუნი გაისმა-ღმერთმა თუ გადაგარჩინა ეხლა ანკა. ჩვენ კიდე ვილაპრაკებთ.