ჰორმონები და მე...

მოთხრობა რომელიც ასახავს ერთი თინეიჯერი გოგოს ცხოვრებას.ასაკს სადაც ჰორმონები თავს იჩენენ.ერთი გოგონას ისტორია რომელშიც ბევრი საკუთარ თავს დაინახავს! ისტორიის დიდი ნაწილი სიმართლეა!

შურისძიება გოგოს ენაზე (3)

მინდორზე აპირებ გასეირნებას ეგრე არშეილება ამნაღმველი უნდა გაიყოლო თორე დაიბრიდები და გეფიცები ჩემთვს ვერვაპატიებ რო შენ რამე დაგემართოს. მერე ხოაზრზეხარ უნდა მოვძებნო ვინ იქნება და მო*****ა კარგის ტრ**ი . მარა მანამდე ბალუ მომ*****ვს მე.

ჭავჭავაძის ასულო ჩემიხარ! (6)

-6-როცა შევედი თვალები დახუჭული ქონდა,ალბათ ისევ სძინავს,პალატაში ექიმი შემომყვა. -ოპერაციის დროს თქვენს გვარს გაიძახოდა ,ასე ამბობდა ,,ჭავჭავაძის ასულო ჩემიხარო“ ალბათ ძალიან უყვარხართ თქვენს შეყვარებულს.(ექიმი) ვუყვარვარ?ჩემს შეყვარებულს? -იცით

ყვავის პარანოია (2)

გოგონა მხრაზე მიეხუტა, პლედი დაიფარა და ყურსასმენები გაიკეთა. დაახლოებით თხუთმეტი წუთი გავიდა, ლოდინით ყველა რომ დაიღალა და მერამდენედ სცადეს სანდროსთან დაკავშირება. წასვლას მის გარეშე არ აპირებდნენ, არავითარ შემთხვევაში.

ეველინი!{2}

ეველინი გაშეშებული იდგა და სად გაქცეულიყო არ იცოდა...ისეთი სიმპატიური ბიჭი იდგა კარებში მოიხიბლა და თვალებგაშტერებული უყურებდა მის დაკუნთულ სხეულს..მემგონი ჯობდა დალაპარაკებოდა მაგრამ ბიჭმა დაასწრო... -რა გნებავთ გოგონა? -იცით მე სამსახურის თაობაზე

უჟმური უფროსის წესები (ლანა და ლაშა) თავი 3

მთავარი სიყვარულია, მას კი წინ ვერაფერი აღუდგება. - სწორედაც მაგაშია აზრი, თუ გიყვარს უნდა იბრძოლო. - არა, ესე არ არის. თუ გიყვარს მისი ბედნიერებისთვის უნდა დათმო.

ეველინი!{1}

თავქუდმოგლეჯილი გარბოდა,მაგრამ სად თვითონაც არ იცოდა,რაც მთავარია შორს,მისი ოჯახისგან შორს,ნუ ეგონა რომ მისი ოჯახი იყო მაგრამ მწარედ შემცდარა..მთელი 18წელი ტყუილში უცხოვრია,მაგრამ ამ ტყუილში ბედნიერებაც იყო რომელიც მის დასთან ერთად გაატარა..მაგრამ

ყვავის პარანოია (1)

კარადიდან ჩანთა გადმოიღო და წუთით შედგა. ბოლოს მოიფიქრა, რომ პირველი კბილის პასტა და ჯაგრისი უნდა ჩაედო. თერმოსი მიაყოლა, სავარცხელი და ერთი ქინძისთავი, ყოველი შემთხვევისთვის. ჯიბის, დასაკეცი დანა ჩააგდო, სატენი და ყურსასმენები, თბილი სპორტული

ჭავჭავაძის ასულო ჩემი ხარ!(5)

რაღაცნაირად ნერვები მეშლებოდა ალექსანდრესთან, გოგოებს რომ ვხედავდი,მაგრამ ვერ ვხდებოდი რახდებოდა, უკვე ამდენს ვეღარ გავუძლებდი, თანაც ჩემსკენ რომ იყურება, თითქოსდა ჩემს გასაბრაზებლად აკეთებს, მაგამ რატომ უნდა გავბრაზდე?

ლივია (სრულად)

სკოლისკენ მივდივარ. ყველას სადღაც ეჩქარება. მალე გზას გადავუხვიე და სკოლის ეზოში შევედი. კლასში ასვლას ვაპირებდი როდესაც ერთი ბიჭი დავინახე. აქამდე არასდროს მინახავს და არასდროს მომწონებია მაგრამ ახლა არ ვიცი.