მეხსიერების მუდმივობა [დასასრული]

ესეც ბოლო თავი სარას ისტორიისა. შემდეგში მის სხვა ისტორიასაც ავტვირთავ. ძალიან დიდი მადლობა რომ ვკითხულობდით.როგორ უნდოდა ეწვიმა, როგორ უნდოდა წამოსული, ვერ გაჩერებული ცრემლები წვიმას დაეფარა. როგორ უნდოდა მისი ხმის გაგონება, ერთხელ მაინც დაეძახა,

სლიზერინელი პრინცის ისტორია 34

გაღვიძების დრო იყო,მაგრამ ძილს თავს ვერ ვართმევდი. გღვიძავს?ყურში ჩამჩურჩულა ბიჭმა. უარის ნიშნად თავი გავაქნიე. -კარგი მე ქვემოთ ჩავალ, შეშა უნდა მოვაგროვოთ,თორემ გავიყინრბით.

"სიმართლე თუ მოქმედება"

-კარგი ადამიანი,კი არა ბოროტი მგელია , რომელიც გოგონებს“ აბამს“ და სახლში მიყავს! -მერე იცი რას უშვრება? ახლა რატიმ გააგრძელა- დანით კუწავს და წვავს, შემდეგ კი ძაღლებს აჭმევს! შენ ც გინდა იგივე დაგემართოს ადამიანო? რატომ აკეთებ იმას ყოველთვის რაც

სხვისი გრძნობები (სრულად)

-ეს სხვისი გრძნობა იყო... -მართლა?-მეკითხება და თავს მაღლა სწევს. -ჰო..მართლა..არ მოგიყვები,რადგან ეს სხვისი იყო..სხვისას ადვილად განვსჯით ადამიანები.. -კარგი,კეკე.. -კარგი.. -მიყვარხარ!

ეშმაკის იარაღი 4

იმ დღეს კარგი განწყობით გავიღვიძე, მთელი შემართებით საღამოს 8 საათს ველოდი, ჩემი პირველი შეჯიბრი ამ დროს უნდა დაწყებულიყო, თუმცა არ ვიცოდი ვინ იქნებოდა ჩემი მეტოქე, მაგრამ

ვნება აშლილნი სრულად

მკერდზე შეხებამ რეალობის შეგრძნება დაუკარგა, საკუთარი სახელიც დაავიწყა, უწონადობის შეგრნება რომ დაეუფლა, მიხვდა რომ ბექას ხელში აეყვანა, ისე რომ კოცნა არ გაუწყვეტია, საწოლზე ფრთხილად დააწვინა, ზურში შეუცურა ხელები და უპრობლებოდ გაუხსნა ბიუსჰალტერი,

შემოპარული(1)

წლების განმავლობაში მეთვითონ მეწადა სიმარტოვე,დამოუკიდებლობა.მარტოობაში თვს კარგათ ვგრძნობდი, იყო სრული სიმშვიდე და ბევრი სიცივე, მაგრამ ეს სტაბილურობა მხიბლავდა, ღამეები მუსიკით იყო სავსე,ჩემი ოთხის თეთრი ჭერიც კი ზოგჯერ მისტიური და ლამაზი

ადვოკატი მე! 2

-გამარჯობა, მაკუშ! მე დათა!-ხელს გამომიწოდა და მეც შევაგებე ჩემი ხელი. რა უზრდელობაა! მაკუშ! მე მას ნება დავრთე, რომ ჩემი სახელი შეემოკლებინა?! დავჯექი და მეც მასავით მაგიდაზე ფეხები შემოვალაგე. აბა რა ეგონდა, მე მოწიწებით დავჯდებოდი და ის

უიმედოდ შემიყვარდი{2თავი}

ფეხით სიარული რათქმაუნდა ორივე დაქალის სტიქია იყო ისევე როგორც დალევა და ტირილი ღამით,თუმდაც იმაზე რომ არყავდათ მანქანა,სისულელეა ვიცი მაგრამ ეგრეა.თავიანთ თავებს მელანქოლიკებს ეძახიან მაგრამ ესე არაა ერთ შემთხვევაში ეგრეა,მეორე შემთხევაში არა.

ნაცრისფერი (2)

საჭიროდ არ მიმაჩნია დაწვრილებით მოგითხროთ თუ რას ინახვავდნენ ასე გულმოდგინედ ნინას დღიურის ფურცლები და მოგიყვებით მხოლოდ იმას ,რის ნებასაც დამთავრდა ნინა მართლაც რომ არსებულიყო ამქვეყნად.მთელი განვლილი ცხოვრება სწავლას შესწირა და შედეგიც