უსასრულობა დროში [ნაწილი 1]

საოცარი, უსაზღვრო ვნებით დააცოცებდა ბაგეებზე სქელ ტუჩებს. მორიგეობით მიკოცნიდა ჯერ ზედა და შემდეგ ქვედა ტუჩს. შიშველ ფეხებზე წამავლო ხელი და მაგიდაზე შემომსვა. ერთდროულად საოცრად ნაზიც იყო და საოცრად უხეშიც. ყელზე რომ ჩააცოცა ტუჩები,

ჩემი სიყვარული აკრძალულია! /თავი IV/

_გასაღები დაგრჩა?!_იკითხა ისე რომ არც შეუხედავს ვინ იდგა კარში. _ეჭვი მეპარება, აქ რაიმე დამრჩენოდა!_ბოხი, მკაცრი ხმით უთხრა სოსომ. ვერონიკა ადგილს შეეყინა. სოსოს მზერა რომ გაუსწორა მაშნვე აიტანა კანკალმა, შეეცადა მისთვის კარი დაეხურა, მაგრამ ამაოდ

მუდამ ჩემში (სრულად)

ადგა და წავიდა.მე ის დავკარგე.დასრულდა დამთავრდა მორჩა.ვისკის ბოთლი ავიღე და მოვიყუდე.ახლა მჭირდება გაბრუება და დავიწყება.ისევ ვუშვებ წამალს ორგანიზმში და ისევ ვგრძნობ როგორ დუნდება სხეული,როგორ

სიყვარული მარადიულია 10

სირბილისგან დაღლილი,როგორც კი სკამი დავინახე იქით გავიქეცი და დავჯექი.გგონიათ ვფიქრობდი?არა,ფიქრის უნარიც დავკარგე.ნამუსთან ერთად მთელი ჩემი სიცოცხლე გავატანე დემეტრეს.მისი სახელის ხსენებაზეც ტანში მაციებს.გულში გაუსაძლისი ტკივილიც მახსენებს თავს და

გაყიდული სხეული “17“

საავადმყოფოან გამოწერის დრო როდესაც დადგა,იქ მისულ ელენეს დამიანე არ დახვედრია,მისი ამბავი მოიკითხა,მაგრამ ყველა მხრებს იჩეჩდა,გაოგნებული და აღელვებული ქალის წინაშე.თავს ძლივს იკავებდა რომ არ ეტირა.“მიმატოვა“,ამბობდა გულში და თვალებში ჩამდგარ

მუდამ ჩემში (სრულად)

სიყვარული... რომანტიზმი... ბანალიზმი... ეს ის სიტყვებია რომელსაც არასდროს დავუკავშირებდი ჩემს ცხოვრებას. მაგრამ ყველაფერი იმ საბედისწერო დღეს მოხდა. იმ საბედისწერო დღეს დაუკავშირდა

ერთხელ მასაც კი შეუყვარდა ( დასასრული )

- სიგიჟემდე რომ მომენატრები ხოლმე, ყველაფერში გეძებ, ვცდილობ სადმე ამოვიცნო შენი ღიმილი, თვალები, ჩურჩული... ასე მგონია, ყველა ცოცხალ არსებას შენ აძლევ სიცოცხლის ელექსირს....... ალბათ ვგიჟდები.. ალბათ მალე საბოლოოდ შემშლის სიყვარული და სიკვდილის

შემთხვევითობა არ არსებობს (6)

შიგნით შევიდა და ოთახში გეგა ვერ იპოვა. თანდათან ხვდებოდა, რომ ძალას კარგავდა, მაგრამ გადაწყვიტა ფოიეში ჩასულიყო და იქ მოეძებნა. ლიფტის შიშით ისევ ფეხით გადაწყვიტა ჩასვლა. ძლივს ჩააღწია ფოიეში, მაგრამ იქ არავინ არ ჩანდა, არც მოსამსახურე პერსონალი.

ახალი წლის კუბიდონი (სრულად)

კარს ხმაურით ვიჯახუნებ და ქუჩაში გავდივარ. სულ მალე თორმეტი გახდება. მე კი ბავშვობის მეგობრებმა ასე გამიმეტეს. არა, რა აზრი აქვს ახლა ამას, ისინი ხომ მაინც ვერ დაინახავენ... ანდაც მათი რა ბრალია! განა მე არ წამოვაყენე ეს იდეა? ისინიც ამყვნენ, რას

დრო მხოლოდ სიყვარულს დაინდობს (თავი I)

- მოგესალმებით... მე ახალი ვარ და მინდა დავწერო ისტორია,რომელიც რეალურია...არანაირი ფანტაზია... - ანანო წამოდი რა სახლში წავიდეთ,აღარ მინდა აქ ყოფნა... - ოჰ და ვითომ რატომ? (ოთო) - აი შენ გაჩუმდი რაა საერთოდ !! - კაი ტას წამო...