შენ თუ გგონია დაგთმობ როდისმე ცდები (26)

ძალიან დიდი სიჩქარით მივდიოდით, მოულოდნელად ლუკას ტელეფონის ხმა გაისმა, ეს ჯეკო იყო.- ძმაკაც ისევ იმ კლუბში, სადაც პირველად. ( ჯეკო )ტელეფონი გათიშა და მე შემომხედა. - ის კლუბი გახსოვს, სადაც შენს გამო ერთ ტიპს გავუერთიანე

მარტა 5

კიდევ ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა ქალს, რომელიც ცოცხალი თავით არ იხევდა უკან, არ უნდოდა უპირატესობა ეგრძნო ლევანს. სიმაღლეში საგრძნობი სხვაობის გამო, თავი უკან გადაეხარა და მრისხანედ მობრიალე თვალებით, რომლებიც ლამაზი ნამზეურის ფონზე კიდევ უფრო

მშვენიერი ლედის ვნებიანი ღამეები -3-

ხელში წითელი ღვინით სავსე ბოკალს ვათამაშებდი თან ხალხს ვაკვირდებოდი,ღვინოს მონოტომრად ვწრუპავდი როცა სმოკინგში გამოწყობილ უტაქტო მამაკას მოვკარი თვალი და უნებურად ხველება ამიტყდა,ჩვენი მზერა ერთმანეთს შეეჩეხა და გულმა გამალებით

"მოთამაშე": საიდუმლო (4)

მანქანის ძრავა ჩართო თუ არა, მისი ფანჯრის მინაზე ვირაცამ დააკაკუნა. ირაკლიმ მინა ჩამოსწია და დავინახე შუახნის, ჩასუქებული, შავ კოსტუმში გამოწყობილი მამაკაცი._გილოცავ ირაკლი!_უთხრა მან და გულიანად გადაიხარხარა._აქ რას აკეთებ კოტე!_ჰკითხა ირაკლიმ

'იაკობ მიყვარხარ' [სრულად]

–ვერ გიტან– გოგონას გამაყრუებელი ხმა მთელ სახლში გაისმა, იაკობი საწოლიდან წამოდგა და ოთახიდან გაიქცა, მისი ოთახის კარგი მიხურა და კარებზე მიეყრდნო რომ მის დას არ შემოენგრია.–იაკობ მოგკლავ, გააღე კარები– კარებზე ჯაჯგური დაიწყო, იაკობმა კი თვალები

მე-ინფიცირებული (სრულად)

-სად იყავი ჰოუფ? ჰოლში დოინჯშემორტყმული ედმონდი დგას და თვალებმოჭუტული მიმზერს.-როდიდან განაღვლებს ჩემი არსებობა? ქურთუკს საკიდზე ვკიდებ, ფეხებს თბილ ჩუსტებში ვყოფ და წინ მივიწევ, მგონია ედმონდი უკვე თავიდან მოვიშორე თუმცა

ზოგი ჭირი... 3 (თავდასხმა)

ჩვეულებრივ, ბოლო შემოწმების შემდეგ, ყველა საკანი დაიკეტა. მე ხმას არ ვიღებდი, არ მარტინი ამბობდა რამეს. ძალიან საეჭვოდ მეჩვენებოდა მისი დუმილი. მინდოდა, მეკითხა, რამ გამოიწვია მისი სიჩუმე, მაგრამ თავი შევიკავე. -მოკლედ,რა! არ ხარ,ძმაო ცუდი კაცი.

"პროვინციელო, შენ მე მეკუთვნი!" (ნაწ. II, თავი 3)

საავადმყოფოს ჰოლში ისხდნენ, სამნი. ყველა დაძაბული ელოდა ექიმს, რომელსაც თითქოს პირი შეეკრა და განზრახ არ ჩანდა. ყველაზე დაძაბული მაინც ლუკა იყო, ანდა რა გასაკვირია ეს ვინმესთვის?!.. ნერვიულობისგან წაშლილი სახე თლილ თითებში მიემალა და

ანგელოზები ფრენისთვის XII (დასასრული)

- ლუკააა , ლუკა , ლუკა ! - ნუ მეძახი ლუკას... - მამიკო ... ლუკა.. - ნუ დარბიხარ... იტკენ რამეს ... პატარა ლიზა მამასთან მივიდა და ხელები გაშალა... ლუკამაც ხელში აიყვანა და სამზარეულოში ტრიალი გააგრძელეს მაკასთან ერთად... - მამა ... დედა სად არის?

მთებს იქით სიყვარულია! 9

-მე? რატომ?-ვითომც ვერ ვხვდები რას მეუბნება!-ნინა, რა სულელი ხარ!-მეუბნება ალექსანდრე.-გმადლობ! მაგრამ არამგონია იმ გოგოსავით სულელი ვიყო, სარძლოდ, რომ შეგირჩიეს!-ვეუბენბი და ჩემი მართლაც, რომ სულელი თავი კი ვერ ხვდება, რომ ალექსანდრე შეამჩნევს,