ამბები რეალობიდან (გაუკრვევლობა)

ხელები, ფეხები მთელი სხეული ერთიანად დამეჭიმა და კანკალი ამივარდა. მონატრება, სიყვარული, ბრაზი, ზიზღი, სიძულვილი ყველაფერი ერთად ვიგრძენი. ღრმად ჩავისუნთქე და ვუპასუხე.

ჩემი ისტორია

მე ლევანი ნაბორაშვილი ვარ დავიბადე 1995 წლის 14 ივლისს. მიუხედავად სიღარიბისა ჩემი მშობლები მაინც ახერებდნენ, რომ არაფერი მომკლებოდა საკვები, ტანსაცმელი მოკლედ რაც საჭირო იყო. მე ძირითადად ბებია და პაპა მზრდიდნენ მამაჩემთან ვერ ვცხოვრობდი რადგან

ფიქრებით დიალოგი თავი 13

- მაშიმ მე საერთოდ არ ვიცი ლუდს ვიყიდი და ასე შემდეგ აჩიმაც აიქნია მხრები და კარები გააღო - მეგი გამომყევი, ამოთქვა და მანქანიდან გადავიდა, ისე მკაცრად თქვა

დასაწყისი ( 11 )

- გული სხვანაირად უცემდა, ტუჩებს თავს ვერ უყრიდა, იღიმოდა, მის შიგნით დაგროვილი ბედნიერება იმდენი იყო რომ სადაცაა გარეთ გამოხეთქავდა და ყველასა და ყველაფერს მოიცავდა...

მიჰყევი ოცნებას (თავი 6)

გამოყვანილი კაბა მეტად უკვეთდა პატარა წელს,ქუსლიანებზე შემომდგარი ცდილობდა გატოლებოდა მასზე ერთი თავით მაღალ მამაკაცს.მანქანაში გამეფებული უხერხულობა ხაზს უსვამდა მის სილამაზეს,სიტყვების თქმა ზედმეტი იყო,მხოლოდ თვალები საუბრობდნენ.რესტორნის კართან

სიცრუე,რომელიც არ ვიცოდი 13

ლოყაზე ხმაურით ვაკოცე და თავი მხარზე ჩამოვადე.კარგახანს ვისხედით ასე და არაფერს ვაკეთებდით.

ფიქრებით დიალოგი თავი 12

- შენ წითელი არ გასწავლეს?! ისედაც გაღიზიანებულმა ჩხუბით მიმართა მასზე ბევრად მაღალ მამაკაცს, აშკარად გაღიზიანდა ბიჭი მეგის სიტყვებზე და მანაც დოინჯები შემოირტყა - ჯერ მქონდა გასვლის უფლება! შენი იყო წითელი და არა ჩემი! ნუთუ ამ ლამაზ თვალებში

ჩვენი სეზონი (სრულად)

იმ მომენტში ზუსტად ეს მინდოდა.ნოასთან ერთად შუა ქუჩაში მუსიკოსების მიერ ნამღერ,ჩემს საყვარელ სიმღერაზე.ქურთუკი გავიხადე და სკამზე დავდე. თეთრი ფრიალა კაბა მეცვა და მინდოდა მოედანზე მეფარფატა.ათწამიანი შესავლის შემდეგ სიმღერა დაიწყეს.სიტყვებს ისე

თავნება ქალბატონი ( თავი 10)

კლუბში იყვნენ და ერთობოდნენ.თათა და ნიკო ცეკვავდნენ,ევა კი მოცეკვავე წყვილებს შორიდან შეჰყურებდა,რადგან ბატონ თემოს ცეკვა არ უყვარდა. -არ მესმის,ადამიანი ასეთი როგორ უნდა იყო? -ასეთი როგორი ევა?

დასაწყისი ( 10 )

- რას აკეთებ, -ძლივს ამოილუღლუღა ელენემ, - შენს გაუპატიურებას არ ვაპირებ თუ ეს გაინტერესებს, -სრულიად უემოციოდ მიუგო ვინჩენცომ, უკან დაიხია, ტელეფონი ამოიღო და სხვადასხვა რაკურსით რამდენიმე ფოტო გადაუღო...