შეზღუდული შესაძლებლობები (9)

-არაჩვეულებრივი გოგოა -ახტაცებას ვერ მალავდა ნატალი. -მეც ძალიან მომწონს შვილო-ალექსანდრემ მხარზე დაარტყა ხელი იანეს და გაუღიმა -მადლობთ. ხომ იცით თქვენი აზრი ჩემთვის ბევრს ნიშნავს. -ჩემი საყვარელი შვილიკო-ნატალი ივანეს მოეხვია და მაგრად აკოცა.

შავი თვალები (4)

ორშაბათი დღე იყო საშინლად წვიმდა ნიკამ მომწერა დამელოდე მანქანით გამოგივლიო რათქმაუნდა დავთანხმდი არვიცი როგორ მაგრამ ურთიერთობა გამოგვისწორდა უფრო მეტიც ნიკუშას ისე არ ვუყურებდი როგორც საბას გიოს ან დანარჩენებს ვგრძნობდი რომ ნიკასთან "სხვანაირი"

რთულია ცხოვრება როცა სხვას არ გავხარ თავი 1

ხანდახაან ასეც ხდება, გინდა გაიქცე ყველასგან მოშორებით იყო და არავინ და არაფერი განაღვლებდეს. უბრაალოდ იცხოვრო შენნი ცხოვრებით, არ გაწუხებდეს ხალხის აზრი, იყო ის ვინც ხარ, არავის აზრი არ გაითვალისწინო და იცხოვრო შენი ცხოვრებით. სწორედ ეს უნდოდა

წამო, გავიქცეთ [სრულად]

–ელენე... – ხმა წართმეოდა. – წამო, გავიქცეთ... მეტად დავიბენი, მეტად შემიყვარდა. ხელი ჩავკიდე და გავიქეცით. უსიტყვოდ მესმოდა მისი. გავურბოდით უსიყვარულო სამყაროს... უფერადოს. და ჩვენი გულები უდიდეს სიყვარულს იტევდა... ჩვენი მუცლები კი

გოგონა სალამანდრას ტატუთი -2-

არეული სახით ვუყურებდი ჩემს წინ მდგარ ჭააღარა შერეულ კაცს და ვერაფერზე ვრეაგირებდი,ვერც იმაზე რომ კარებში მამაჩემი იდგა და კითხვისნიშანი მზერით მიყურებდა.დაორიგრამებულივით წამოვწიე სხეული სავარძლედან ჩანთა ავიღე და შენობა დავტოვე.ისევ სასაფლაოზე

გაჭედილები (თავი 4)

-ჰეი,არის აქ ვინმე?-ყვირილით შევდივარ უზარმაზარ და ალბათ მიტოვებულ შენობაში და გონებაში ჩემს თავს ვუყვირი,რომ გული არ წამივიდეს.მერე გიჟივით ვახტები შემხვედრ კარადას და ვუყურებ,როგორ კუდის ქიცინით მიიწევს წინ შავი კატა.ვილანძღები,ამ ქვეყნად არსებული

დაუვიწყარი (24-25)

*თორნიკე: -მოეთრიე აქ! დამიძახა ლუკამ, როცა გაიგო, რომ სახლში მივედი. -რა გინდა? -მე რა მინდა? კიდევ მე? რას ქვია ბერიძეს არ მოკლავ ?! -ლუკა.. არ მინდა ამაზე ლაპარაკი.. მაინც ვერ აგიხსნი ვერაფერს.. უბრალოდ იცოდე, რომ მე მას ხელს არ დავაკარებ !

ბავშვებსაც უყვარდებათ (თავი 3)

საბმმ მუსიკები ჩართო და თვითონაც მაგიდასთან დაჯდა. -გადაიღეთ რა?? -ხლით ანიშნა მეგობრებს რომ საჭმელი გადაეღოთ. მიამ ცოტა კარტოფილი გადაიღო მაგრამ ღვინოზე უაი არ უთქვამს. როგორც ყოველთვის მოვიდა სადღეგრძელოს თქმს დროც, რაც მიას არ უყვარდა მაგრამ

ბარიერი. -14-

-გესმის? -ჩამეკითხა კოტე. ხმას ისევ არ ვიღებდი, ჩუმად ვიჯექი და ვაკვირდებოდი ჩემ წინ მჯდომ მამაკაცს. თვალებში იმედი გაჰქრობოდა.. -კარგი, მაშინ მე ვილაპარაკებ და შენ მომისმინე. -თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე. -ვიცი, რომ ვიღაც სხვა გიყვარს და

რაც გინახავს, კიდევ ნახავ! (თავი 5-6)

ტუმბოზე მდგარი საათი მაცნობებს რომ თორმეტი ხდება. როგორც ჩანს ზედმეტად გამეწელა ძილი, მიუხედავად იმისა რომ არც ღამე ყოფილა ძალიან მოკლე. ოთახს ვათვალიერებ, თუმცა ვერაფერს და ვერავის ვერ ვპოულობ ამიტომ კმაყოფილი სახით ვუბრუნდები ფიქრს, როდესაც ჩემ