უკანასკნელი ამბორი 18+ (თავი 9)

"ოთახში სიო აღარ ქრის... ფანჯარაც დაკეტილია... ჟანგბარი მჭირდება, თუმცა ჰაერი არ არის... სულის იარები იხსნება... ოთახში გმინვის ხმა ვრცელდება... თებეა ისევ ირონიულად ხარხარებს.... მე თავი მტკივდება.... მინდა ახლა მაინც

სიყვარულმა იცის (5 თავი)

1 თვე ისე გავიდა გავიდა საინტერესო აღარაფერი მომხდარა. ლევანმა დიდი ძალისხმევით საბოლოოდ საკუთარ თავს მაინც დააჯერა რომ

სიგიჟის ზღვარზე (6 თავი)

მია იდგა ერთ ადგილას მიყინული და ცრემლებად იღვრებოდა, ვერ გაებედა ხმის ამოღება და თავის მართლება, ან ვინ დაუჯერებდა? ვინ მოუსმენდა? რა აზრი ქონდა თავის მართლებას

ვნებების ქარცეცხლში (თავი 8 )

ის ქალი ხარ, რომელმაც ცხოვრება გამილამაზა. აღარ მინდა შენი მონატრება მკლავდეს არც ერთი წუთით. მინდა დღე შენით იწყებოდეს და შენით მთავრდებოდეს. საძინებელში შენი სუნთქვა ისმოდეს და შენი არომატი მათრობდეს.

ცოლი მჭირდება! (მეოთხე თავი)

-ბოლოს რა გახსოვს?ცრემლები შეიმშრალა ელენემ.-მახსოვს რომ ამ ოთახში ვიყავით,ვკამათობდით და მერე ბიჭები მოვიდნენ.ყველამ ერთად ბევრი დავლიეთ,მეტი არაფერი.-მე,მე უნდა წავიდე,სლუკუნით აღმოთქვა

გიჟივით შეყვარებული(თავი 14)

რომ გამომეღვიძა თავის ტკივილი საშინლად მაწუხებდა, გონს ძლივს მოვედი და დავინახე დაჭრილი გაგა და ჩემს გვერდით შეკოჭილი ლიკუნა. ამ ფსიქოპატმა გადაწყვიტა ,რომ მომკლას რადგან მისი დაუძინებელი

ცოდვილი {9}

გაფითრებული სახით და ჩაწითლებული თვალებით შეაღო კარი,მთლიანი სხეული უთრთოდა ნერვიულობისგან, ფეხები არ ემორჩილებოდნენ, რომ გზა განეგრძო. ნელი, თითქმის უხმო ნაბიჯით დაფარა მანძილი,

ვნებების ქარცეცხლში (7 თავი)

იოანეს სურნელში გახვეულს მეძინა. უზომოდ მშვიდი ღამე იყო. მომხდარზე უკვე ვეღარც ვფიქრობდი იმდენად ვიყავი გაბრუებული მისი არომატით. ნაადრევი დასკვნების გამოტანიდან თავი შევიკავე, რადგან როცა ბევრს ვფიქრობ და მივდივარ რაღაც დასკვნამდე, ბოლოს მაინც

უმართავი (ნაწილი მეოთხე)

როგორც იქნა ახერხებდა ქალის დამშვიდებას დევდარიანი, ჯერ კიდევ მის მკლავებში ყავდა მოქცეული და თმაზე ეფერებოდა -ნუღარ გეშინია.... ნუღარ გეშინია... ნუღარ გეშინია.... (რამოდენიმე წამის ინტერვალით უმეორებდა ქალს)

მარილისი |6|

ყველაფერს უშვებ ხელს, იმის შიშით, რომ თან არ გაიყოლო და იკარგები კიდევ უფრო შორს , გაუგებრობაში . თან მიგაქვს იმედები, გაუზიარებელი სითბო და სიყვარული , კეთილი სურვილებით გავსებული გული. მაგრამ, შენ უკვე იქ ხარ, სადაც ეს ყველაფერი არაფერში სჭირდებათ.