ცხოვრებავ, მეხუმრები ხო?

ზაფხულის ერთ მშვენიერ დღეს, როდესაც საათი ოთხის ოცდახუთ წუთს აჩვენებდა, სამშობიაროს შემოსასვლელი კარები ხმაურით გაიღო და გამოჩნდნენ მამაკაცი და ორსული ქალი, რომელიც ღრმად სუნთავდა და აფორიაქებული მთელი ძალით ჩაბღაუჭებოდა მამაკაცის ძლიერ მკლავს.

პატარა საქართველოს დიდი თბილისი თავი4

მაშინ ხომ არ დაფიქრებულა, ხალხის არ მორიდებია, ვერ შეიკავა და იტირა და ახლა? ახლა ვისი სცხვენია? ნუთუ საკუთარი თავის? იმდენად ამაზრზენი და საცოდავია რომ საკუთარ თავსაც კი ემალება.. ღმერთო რა დღეშია.

ჩემი ახალი მეზობელი (2)

საღამოს მოვკალათდი ჩემს ადგილას ლეპტოპით და წითელი ღვინით...დავიწყე ჩანაწერების წერა,რაღაც უახსიათოდ და უიმედო ფიქრებით ვიყავი გართული,რა თქმა უნდა,ლიტუკას და აკოს ზარები არ წყდებოდა,მაგრამ იციან როცა არ ვპასუხობ მძინავს,

თუ გაზაფხული მოვა...(თავი 9-10-11-12)

ახლა ლუკა დაიბნა. შეეშინდა. შეეშინდა საკუთარი თავის, იმის, რასაც მალავდა, იმის, რისი გაკეთებაც უნდოდა... კესოს შეხედა ბნელი თვალებით, წარბშეკრულმა, სულშეხუთულმა... ღრმად ჩაისუნთქა მძიმე ჰაერი და ლაპარაკი დაიწყო...

მხოლოდ ერთი ღამე /სრულად/

სანდროს მის წელზე ჰქონდა ხელი მოხვეული და ყელს უკოცნიდა -გოგო რომ არ არის რა უნდა ვქნათ ? -მეოთხეზეც უნდა ვიზრუნოთ ... ხომ ხედავ რა კარგი გამოდის სულ რამდენიმე კომპონენტია საჭირო -მე , შენ და მხოლოდ ერთი ღამე!

მზესუმზირები (1)

მაქსიმე!- არ დააცადა მარიამმა ლაპარაკი - ჩემთავს ვერ ვპატიობ, ჩემს თავზე ვარ გაბრაზებული და საშინლად გაღიზიანებული. ანუკიმ იმსაღამოს დამირეკა. არ უნდა გამეშვა ან მეც უნდა გავყოლოდი. მე რომ გავყოლოდიი...მე რომ იქ ვყოფილიყავი არაფერიც არ

ნუ ჩამითრევ ჯოჯოხეთში (თავი მეორე)

სარკესთან დავდექი და რამდენიმე ს*ქსუალური ფოტო გადავიღე ნუ მთლიანად არ გამიხდია და დედიშობილა ფოტოები არ გამიგზავნია, საღამურის მაისური ოდნავ ჩამოვიწიე ისე, რომ მკერდი გემრიელად გამოიყურებოდა თან წითელი აბრეშუმის საღამური მეცვა

რაე (თავი 3)

"მთელი ღამე სტრიპტიზ კლუბში გაატარა, რაღაცნაირად თითქოს გამოვიდა არისტოკრატის კონდიციიდან და საკუთარ ეშმაკებს დაუგდო ყური. რაღაც ეჭვს უღრღნიდა. მამამისის გამო მოვიდა ამ კლუბში და უცბად, არსაიდან გაჩნდა დრედებიანი, მისი სიტყვები ანკესზე წამოცმულ ჭიას

დაკარგული თაობა 1

თბილისში გადმოსვლისას ყველაფერი უკუღმა შემომიბრუნდა. ხელშეუხებელი დაიკოდან პლეხანოველი ნაშა გავხდი. ოდნავი ბინდის დროსაც კი მეშინოდა გარეთ გასვლა. მოხუცი ბებიისა და ობოლი გოგოს კვალობაზე საკმაოდ დაუცველი ვიყავი.მერე დაწყო დაჭერები.

ძმები (თავი 7)

-მამუკა, რა ხდებოდა ეს დღეები? _მალევე წამოადგა თავზე მისი დანახვით დაბნეულ კაცს. -მაღლაფერიძე გაქრა_მხრები აიჩეჩა კაცმა და ისევ ეკრანს მიუბრუნდა. -წითური ქალბატონი მაინტერესებს. -იოანე, ხომ იცი გაბრიელმა თვალთვალი არ დააწესა, მე კი ჩემი სურვილი