შურისძიება

ვიხსენებდი მოგონებებს, რომელიც მტანჯავდა და ტკივილს მაყენებდა. გავიხსენე ის ბავშობა, რომელიც ბოლოს მიღებდა და მანადგურებდა შემდეგ კი მამა , რომელიც ასე ძალიან მიყვარდა და მეყვარებოდა ალბათ ეს რომ არ მომხდარიყოოო. ალბათ გაინტერესებთ,რა მოხდა? და

ტირანის მახეში #დასასრული

მაინც,როდის ხდება ადამიანი შენთვის ყველაზე ძვირფასი?როდის გრძნობ,როცა გიყვარდება?როდის იცვლება შენში აქამდე შეუცვლელი თვისებები,ღირებულებები?როდის ასწრებს ის,ყველაფრის ქარიშხალივით დატრიალებას?ერთ წელიწადში? ერთ დღეში?ალბათ მაშინ,ყოველი მზერის

წამის მეასედში შემიყვარდი... (თავი 12)

დადგა გაფრენის დღეც ძალიან ვნერვიულობდი რადგან ბავშვობოდან მეშინია ფრენის განსაკუთრებით კი მას შემდეგ რაც დედ-მამა ავიაკატასტროფის შედეგად დავკარგე წამლები ვიყიდე რადგან დავწყნარებულიყავი მაგრამ მაიმც არმიშველა როდესაც ასაფრენად მოემზადა

ჩვენ "არავინ" ვართ (მეორე ძარცვა) ნაწილი 1

- იცით ერთი ჩვევა მაქვს თუ ადამიანს ერთხელ გამოველაპარაკე ის სამუდამოდ რჩება ჩემს გონებაში... - რიგორც წიგნი არა? მე კი წიგნის წაკითხვის შემდეგ ვარ ეგრე - მოდით თუ გამოიცნობთ ჩემს საყვარელს წიგნს? - " ქარწაღებულნი" ? - მოა სწრაფად ამბობს და ვერც კი

აფექტი (თავი 3)

-შენი აზრით, შენი გაქცევის მეშინია? - კითხვა გაუმეორა. ხელები ლიზას წელზე დააწყო და ოდნავ უხეშად მიაბჯინა კედელს, -უბრალოდ ენერგიის დახარჯვა არ მინდა შენ დაბრუნებაში, თუნდაც გაქცევა შეძლო. რადგან საბოლოო ჯამში შენი ცხოვრება მაინც ჩემს ხელშია და

რა მოხდებოდა?

მაშინ, როდესაც შეგიძლია საკუთარ თავთან მარტო დარჩენა ყველაზე კარგი საშუალებაა გაანალიზო თუ რა არის ის, რაზეც ყველაზე მეტად გწყდება გული. რას შეცვლიდი ახლა, რომ გქონოდა ამის შანსი. როგორ შეიძლებოდა განვითარებულიყო მოვლენები სხვაგავარად, რომ მიგეღო

სხვისი არჩეული საქმრო (თავი 9)

-გოგო მას უნდა გაყვეს ცოლად, ვისთანაც პირველად იწვა - სიტყვებად აქცევს თავისი უაზრო გონების ნაფიქრს. -ახლა დაახვიე შენს ღრუზინულ აზრებთან ერთად და სხვა გოგოებში ეძიე სისპეტაკე.. - სწრაფად ვუთიშავ, ტელეფონსაც ვრთავ და საბანს თავზე ვიფარებ, თითქოს ასე

სიძულვილიდან სიყვარულამდე ბევრია (თავი 5)

რატი ნაპირზე იჯდა, ჩემს შემდეგ ამოცანას, მისი გაღვიძების გარეშე ადგილის დაკავება წარმოადგენდა, რომელშიც ჩავფლავდი. თითქმის სამშვიდობოს ვიყავი გასული, თვალები რომ გაახილა და გული გამიხეთქა: _ვიცოდი, რომ მოხვიდოდი. _შემაშინე, იდიოტო! _შენ გამაღვიძე,

უსასრულობასაც აქვს დასასრული (თავი პირველი)

იმის თქმა შემიძლია რომ სიყვარული აუცილებლად დასრულდება, ზოგადად ყველაფერი სრულდება ამ ქვეყანაზე უსასრულობა არ არსებობს. რაც არ უნდა პესიმისტურად ჟღერდეს ღმერთს უსასრულო არაფერი

მხოლოდ ჩემი ხარ! (მეხუთე თავი)

საღამოს თბილისში ვბრუნდებოდით, ამიტომ ცოტა გასეირნება გადავწყვიტე, ისევ იმ ქუჩას მივადექი სადაც გუშინ ღამე ვიყავით. გამახსენდა მისი სიტყვები"ვინ ვარ შენთვის? " -არავინ, არავინ მარიამ ის შენთვის არავინააა, მხოლოდ