ვაჟკაცის სული(სრულად)

პატიმრის ფიქრები,ვაჟკაცობის და სიმტკიცის ის მაგალითი რომელიც პატიმრებისგამ მომისმენია.ოთხ კედელში გამომწყვდეული ლომების ვაჟკაცური სულის ვაჟკაცური სულისკვეთება.გისოსებს მიღმა არსებული თავისუფლების სურნელი.ნამდვილი ამბების მოკლე ისტორია

გუშინ უშენობას ჩემში ვაგროვებდი

გუშინ უშენობას ჩემში ვაგროვებდი, დღეს კი შენს გარეშე სუნთქვაც გამიჭირდა. მღრღნიდა მარტოობა, მაგრამ არ მოვედი, ალბათ მელოდი და ცოტა გაგიკვირდა.

საუკუნო სიყვარული.თავი 18.

-ნატას არ დავთმობ,მას მე გავზრდი.მართალია ის დაფარული სიყვარულის ნაყოფია,მაგრამ მე ის ადამიანი მიყვარდა და მასთან ერთად უნდა მეცხოვრა.შეურაცყოფილად ვიგრძენი თავი,მაგრამ ის ხომ პატარაა და მას დაცვა,სითბო და სიყვარული სჭირდება.

ბედნიერების ელექსირი (სიგიჟე) 3 თავი

ან კი მშვიდად მიპასუხა -ვიხდი ვერ ხედავ? მითხრა და ჩემსკენ შემობრუნდა მისი მკვრივი სხეულის დანახვისას გული ამიჩქარდა სხეულში ჟრუამტელმა დამიარა ენა ჩამივარდა მარჯვენა ხელზე მხვილი რკალისებრი სვირინგი ჰქონდა რომელშიც სხვადასხვა ორნამენტები იყო

ჩემი რეალობა (1ელი თავი)

ადვილი არაა ღალატის ნამსხვრევებიდან ამოსვლა.. ის რასაც ვერასოდეს წარმოიდგენ შეიძლება ერთ დღეს თავს დაგატყდეს და შენი ბედნიერი ცხოვრება ერთმა არარაობამ არიოს..

საუკუნო სიყვარული.თავი 17.

-დაწყნარდი,ნერვები გაქვს აწეწილი და სიმშვიდე შეინარჩუნე. -როგორ მეუბნები მილენა სიმშვიდე შევინარჩუნო,რას ფიქრობ იმ ადამიანს რომელიც ჩემს ოჯახს,ჩემს საკუთრებას შეეხო ჩემს ცოლს და ამ სახლში უნებართვოდ შემოვიდა,ამ სახლიდან ისე გავუშვებ,რომ არაფერი არ

ნუმა ათქარვენ! (არ დაიკარგო)- {სრულად}

-ჩემო სიყვარულო, შენ მოხვედი, შენ აქ ხარ, ვიცოდი, რომ მოხვიდოდი. -ხო აქ ვარ, შენთან ვარ ჩემო პატარავ. -ათრთოლებულ თითებზე მაკოცა და ჩემს ტუჩებზე გადაინაცვლა. -ნუმა ათქარვენ! (არ დაიკარგო) -მკაცრად ვუთხარი და მის მაისურზე ჩაბღაუჭებული მთლიანად მას

ყველა ეპოქაზე შეშლილი ვარ

ისე უსაშველოდ დაღლილი ვარ უკვე აღარ მჯერა არავისი, ყველა ეპოქაზე შეშლილი ვარ, ყველა დასასრულის დასაწყისი.

ჩემი რეალობა (1ელი თავი)

ისტორია ელენეზეა. გოგოზე რომელსაც სულ ეგონა რომ ცხოვრება ვარდისფერ ფერებში იყო.. ერთ წამში შეიცვალა მისი ცხოვრება.

* * *

თავი ვერ მოვაბი რაიმეს წერა დამეწყო. თავს იმით ვიმართლებ ხოლმე, რომ ჯერ დრო არაა და რომ ეს დრო მოვა და ერთ დღესაც ძალიან მაგარ ამბავს დავწერ ჩემს ცხოვრებაზე. მაგრამ ეს დღე არა მგონია ოდესმე დადგეს იმიტომ, რომ ახლაც კი როცა ვცდილობ რაიმე დავბეჭდო,