სამიზნე (11 თავი)

-რაღაც ზედმეტად მხიარულები ხართ იმის გათვალისწინბით, რომ მოსაკლავად დაგვზდევენ_ირონიული ღიმილით ჩაუშალა ანდრიამ მხიარულება მეგობრებს და მათ დაჭყანულ სახეებზე ამჯერად თვითონ გაიცინა.

ედელვაისი 6

-მეგობრებო! ახალი თამაში შევქმენი,გრაფიკა დასახვეწი აქვს ტომ ამას შენ მიხედავ-გრაფიკის დირექტორს ტომს CD გაუწოდა.-სცენარს მინდა გადახედოთ სპეცეფექტები დაურთოთ, ხმის რეჟისორი სად არის? -აქ ვარ მის ევა!

იდუმალი გრძნობა...

და კიდევ ბევრი რამ რაც შეგიძლია მიუწერო სყვარულით განცდილ გრძნობებს... მეცნიერებისთვისაც კი ამოუცნობია გრძნობა „სიყვარული“ „შავ ხვრელზე“ „ბერმუდის სამკუთხედზე“ და კიდევ ბევ რამეზეც კი უბრალოდ ერთი სიტყვა, რომელიც სულ რაღაც

გათავისუფლება

რამდენიმე წლის წინ შემთხვევა მქონდა, ალბათ ყველაზე აზრიანი, მთელი ჩემი ცხოვრების განმავლობაში. ემოციებით და გრძნობებით მოზღვავებულს წიგნაკში ჩამიჯღაბნია ჩანახატის სახით, ზედმიწევნით სიზუსტით ამისახავს თითოეული დეტალი, მაგრამ ყველაზე მთავარი

არ ხარ.. ვეღარ გიხსენებ...

შენზე ლოცვა მინდოდა წუხელ.. ღმერთი მიხსენეს.. სისხლით მორწყულ ქვევრებში, თალხისფერი ლუსკუმით, წევს პატარას ცხედარი.. ამ ქვეყნისგან ისვენებს, ტყეში.. მწვანე კედარი, შემხვდი.. ვერ გაგიხსენე..

მოულოდნელი სიყვარული (2 თავი)

მაღაზიაში შესულებმა მამაკაცის განყოფილებას მივაშურეთ ჩვენ წინ მივდიოდით და თან ვიცინოდით ჩაბჟირებამდე.ასე ძიებაში სამი საათი გავატარეთ და როცა შესაბიმ განყოფილებას მივადექით უკვე არჩევა დავიწყეთ.საათი და სუნამო ვუყიდეთ და გამოვედით განყოფილებიდან

წარსულის კვალდაკვალ თავი 21

სულის ნაწილი დატოვა მეტრეველმა გიგაურთან.მიუხედავად იმისა რომ მუდმივად ჩხუბებსა და ქუჩურ გარჩევებში მონაწილეობდა,არასოდეს ჰყვარებია ტყუილუბრალოდ ვინმესთვის ხელის დარტყმა.პირიქით,სულ თავს იკავებდა და მხოლოდ მაშინ გადადიოდა შეტევაზე,როცა მოწინააღმდეგე

კვლავ სიცოცხლე მინდა (ნაწილი 8)

ორი საათის შემდეგ გოგონები ოთახში ამყავს და ჩემს ლოგინზე სამივეს ერთად ვაწვენ,სამივე გათიშული მვრალია. ქვევით ჩავდივარ ყველაფერს ვალაგებ და დედას შეტყობინებას ვკითხულობ "დღეს ჩვენს ბინაში ვრჩევით, ხელს არ შეგიშლით, გკოცნით" მეღიმება და გარეთ

სიყვარული არასოდეს დავიზაროთ!

ფიქრმა სადღაც გამიტაცა, მარტოდ მარტო შემალია ყველა დარდი, ყველა წყენა უშენობას ფერები აქვს შავი მარტო.. შენთან ყოფნა, თურმე როგორ მენატრება.. სიო არხევს ფოთლებს ხისას.. ეგ თვალები ჩემს სიცოცხლეს როგორ გიგავს .. გრძნეულების წამი არის თითქოს ყველა..

სხვისი შვილები (VII)

უკვე მეორე კვირა იყო დიდი მონდომებით ცდილობა დამოუკიდებლად გავლას. დემე სიცილს ვერ იკავებდა ანოს შეცბუნებულ სახეზე სანდრის თითოეული წაბორძიკება რომ იწვევდა. ხელებგაშლილი დაყვებოდა ფეხდაფეხ და თვითონ სანდრიზე დიდი აღტაცებით ხვდებოდა მის მყარად