სევდიან ქალაქში

სევდიან ქალაქში ლანდივით დავდივარ სევდიან ქალაქში დროც თითქოს ჩერდება არ მახსოვს ამ გზებს მერამდენედ გავდივარ ის ვიცი,აქ ყოფნით სული რომ ბერდება... სევდიან ქალაქში დარჩენა ძნელია აქ ხომ ყველაფერი ცრემლებით სველია გულში სულ წვიმაა,ქუჩებიც ბნელია

დედის სიყვარული განუმეორებელია

გადავწყვიტე პატარა სიურპრიზი გაგიკეთოთ და დედის დღესთან დაკავშირებით დავდო ფოტოები დედაშვილობაზე.ჩაეხუტეთ თქვენს დედებს ძლიერად.არასდროს მოგერიდოთ რომ უთხრათ "მ ი ყ ვ ა რ ხ ა რ".როგორც ყოველთვის ველი თქვენს აზრს.არ დაიშუროთ ბევრი,ბევრი კომენტარები

მარიონეტი (ოცდამეერთე თავი)

სულ ორად ორი სიტყვა: - ნატო მოკლეს! სულ ერთი საღამო და ძირფესვიანად შეცვლილი ცხოვრება. მიმღებში დასვენებული ცხედარი და ნინას გულისწამღები კივილი. ყურებზე ხელაფარებული ნინო. ერთბაშად ჩაშავებული, გაუცხოებული სამყარო. თავის ქიცინით მოსიარულე

სხვადასხვა

სიამოვნებით დავწვებოდი შენი საწოლის ცარიელ მხარეს. ისე უბრალოდ სისულელეებს მოგიყვებოდი, თუნდაც კვადრატულ განტოლებას აგიხსნიდი და მოძრავი A პუნქტიდან B პუნქტისკენ მიმავალ მატარებლის მსგავსად შემცირდებოდა მანძილი სხეულებს შორის.

როგორ შევუყვარდი მაფიოზს...თავი 13

-ერთი კვირით. სასტუმროში გავჩერდები. მალე ადგილს გავყიდი და ჩამოვალ სულ. მე ისევ მის კალთაში მოვთავსდი. კისირზე ნაზად მკოცნიდა. მის სუნთქვას მხარზე ვგრძნობდი. უცნაური განცდა იყო. ხმა არცერთს აღარ ამოგვიღია. მე გატრუნული ვიწექი ის კი ნაზად მკოცნიდა.

სიყვარული

სიყვარული… შენ სიყვარული კი არა, ალქაჯი უნდა გერქვას, იუდა, სატანა, ჯოჯოხეთი და გენია. შენ რაც ბრძანდები, ჩემსავით მაგი დედამიწის ზურგზე არავინ იცის და შუბლში, რომ მიმიზნებდნენ გატენილ თოფს, ისე არ მეშინია, როგორც შენი. სიყვარული!.. არ მიხსენო

არაფერი,უბრალოდ ყველაფერი (6 თავი)

მულტფილმის ბოლოს უკვე ღრმად მეძინა. ალექსმა იფიქრა არ გავაღვიძებო და უბრალოდ პლედი დამაფარა,რომ გამეღვიძა,ჩემს საწოლში გადავინაცვლე. ორი საათი ან მეტი ვწრიალებდი და არ მასვენებდა იმაზე ფიქრი, რომ ახლა მას გვერდით ოთახში ეძინა. ბოლოს ვეღარ მოვითმინე

აკრძალული ხილი 18 +

ღონე მიხდილი ძლივსღა ვახერხებ ფეხზე წამოდგომას,დაწკეპლილ ფეხის გულებს ცივ ბეტონზე ვადგამ და ტკივილისგან კვნესა მცდება ბაგეებიდან. საქონელივით მექაჩებიან წინ,კოჭლობით მივდევ მეც და ძალიან მალე იმედდამსხვრეული ერთიანად ვეშვები,ვგრძნობ როგორ მეცლება

გრძნობების მორევში 3

ისევ თეთრი კედლები, ისევ წამლების მწარე სუნი, ისევ ეს ოთხი კედელი , მედდების და ექიმების ფაციფუცი, უბრალოდ დამღლელია,დამქანცველია, წუთები საუკუნესავით იწელება წუთები რომლებიც ჯოჯოხეთურად მტანჯველია, მიჯაჭვული ვარ საწოლს და ვხვდები რომ ადგომა არ

სადაც არა ხარ...

შენ მიყვებოდი ამბებს ჩემამდელს, მე კი შენამდელ აზრთან ვდაობდი. განცდა მწვდებოდა ლამის ყელამდე, ისე მარტივი თავისთაობით... მერე შეწყვიტეს თხრობა ტუჩებმა, და მხოლოდ მზერა ალაპარაკდა.