ღამის მწუხარება

ჩემი მწუხარება განსაზღვრულ მიჯნას გადასცდა და ვცდილობ გოეთეს შეცდომები ვუპოვნო, რათა საკუთარი თავი ვანუგეშო, მაგრამ არაფერი არ გამომდის. თვალის გახელიდან, რა აღარ ვიფიქრე, რომელ ღმერთს აღარ შევევედრე. ღმერთი რომ არსებობდეს, განა მე ასეთ

პლიაჟის რომენები გრძელდება?! (თავი 1)

ალბათ ერთი ნახევარი საათი ვიყავით ზღვაში ხან ვეჯიბრებოდით და ხან რავი რა. მერე ამოვედი და ტანზე კრემი წავისვი და დავწექი გასარუჯად. ალბათ ერთი საათი ვიწექი ასე, უფრო მეტხანს ვიქნებოდი ხელი რომ არ შეეშალათ, წყალი დამასხეს. მე ვერ დავინახე

სულ სხვანაირი ხაფანგი (სრულად)

ეს ისტორია ნონაზე და რეზიზეა. გადავწყვიტე რომ ისინი იმსახურებდნენ ცალკე ისტორიას და დავწერე. ძალიან დიდი იმედი მაქვს რომ მოგეწონებათ. რაც ძვირფასია, ის მაინც არასდროს იკარგება.

რა ვქნა რომ მიყვარს?!

ახლა გადაგისვრი თამარის დროში და მეფედ დაგსვამ ვეფხისტყაოსანსაც მოგიძღვნი და ხოტბასაც შეგასხამ მერე გაკურთხებ მზეთა მზედ და გადაგაქცევ ალვის ხედ ზღუდედ მოგიჩენ ანგელოზს და აღგემართები კლდედ კვლავ გავცოცხლდებით და ლოტოსებს

ჩამოფრენილო ციდან!

ჩემი ცხოვრება მთლიანად შეცვალე, შენ ერთი ციდამ ადამიანსაც დაემსგავსე, ჩამოფრენილო ციდან აწ შთაგონების წყარო ხარ, და შენთან მე ყოფნა მინდა, იქნება დამრთო ნება შენ, ჩემთვისვე ნათლით წმინდა.

აღარ მინდა ვიგრძნო რამე როცა დაგინახავ. (სრულად)

ცხოვრებაში დგება მომენტი როცა გიყვარდება,მაგრამ ვერ ხვდები რატომ არ ვიცი.. როცა ადამიანს ძალიან უნდა შეიძლება აუხდეს მაგრამ მე? მე არ ვარ ადამიანი შეიძლება ერთ დღეს გძულდეს მეორე დღეს კი შეგიყვარდეს არასდროს ვიცით რა მოხდება ხვალ.

ცრემლიანი ღამეები (თავი 3)

-ნამდვილად-წარმოვთქვი და კარებისკენ წავედი. -ქორწილზე შენც მოხვალ..-სიხარული ეტყობოდა ხმაში. -რა თქმა უნდა..-გავუღიმე და ავხედე ჩემზე მხრებზე გაცილებით მაღალ მყოფ თავს. -მას ნანა ჰქვია..

დოლიძის ბოლოს [1]

-რთული ბავშვია, არა? - გაუღმა მამაკაცს გოგონამ, რომელიც ბინას ათვალიერებინებდა და როგორც მის მაისურზე მიმაგრებული აბრიდან იკითხებოდა, თაკო უნდა რქმეოდა. -ძალიან. - ზრდილობიანად გაუღიმა ირაკლიმ. საერთოდ, ანუშკაზე საუბარი უცხოებთან არ უყვარდა. არც

სასიამოვნო ლაშქრობა(თავი 8)

-მანდ შენი ნივთები აწყვია და შეგიძლია გამოიცვალო. ძალიან მშია, მალე ჩამოდი ქვემოთ, თორემ მოგიკვდება ქმარი შიმშილით და ეგაა, დარჩები ქვრივი, ასეთ პატარა ასაკში- გამიცინა, ოთახიდან გავიდა და გაოცებისგან პირდაღებული დამტოვა საწოლში.

ნუთუ ბედნიერება მართლა არსებობს?! (8)

ამის თქმა იყო და გავშრი.. არ ვიცოდი რა უნდა მეპასუხა.. ამაზე არასდროს დავფიქრებულვარ... მომწონს?თუ?..არა არანაირი თუ არ არსებობს, ნუ ჯერ-ჯერობით... დამიანე და მე,მე და დამიანე ,სესილი და დამიანე...არასდროს მიფიქრია დამიანეზე სხვათვალით