ჩვენ შორის საუკეთესოები...

- რა მნიშვნელობა აქვს, ჩემი ძმა უნდა გავაღვიძო! - მთვრალი კაცის ჭირვეულობით ამბობს ლაშა და დამახსოვრებულ ნომერს ეძებს. გრძელი ზუმერის მერე პასუხობენ, ხმა სუსტად და ძალიან შორიდან ისმის. ხმამაღლა მოლაპარაკეზე რთავს ტელეფონს. - სალამი ჩეკურ! როგორ

გრინჩი (სრულად)

დღეს პირველი დეკემბერია, წლის ბოლო თვე და ჩემი სტიქია. უკვე ვგრძნობ ზამთრის სუნს ახალი წლის არომატით. ჩემი ცხოვრების თითოეული წლის ბოლოს უფრო მეტად მიზიდავს საახალწლო სუვენირები და ნაძვის ხე. პატარა ბავშვივით მიხარია მათი თვალიერება, არჩევა და

სისხლისფერი ამბები (სრულად)

ჯადოქართა მოდგმა უდიდესი გამოწვევის წინაშე დადგა, როცა მათი თემის ლიდერი, უმშვენიერესი კარმილა ვამპირ ვლადს გაჰყვა ცოლად. კარმილა კეთილი, ჭკვიანი და წინდახედული ქალი იყო, თუმცა სიყვარულმა თვალის ჩინი წაართვა, მომავალი თავისი მოდგმის მტერს დაუკავშირა.

იისფერი განთიადი-თავი მეორე

სანუკვარი სიზმარი ?! სანუკვარი გაღვიძება ?! სანუკვარი ოცნება ?! თუ უბრალოდ,სანუკვარი,შიზოფრენია ?!

ერკე მიდასი - 40 საშობაო ანგელოზი (თავი 2)

მას შემდეგ დანაშაულის გრძნობას არ მიუტოვებია გვერდიდან მამა იოანე. იღვიძებდა, საუზმობდა, ლოცულობდა თუ კვლავ საძინებელს მიაშურებდა ერთი პატარა ბიჭის სილუეტი დაჰყვებოდა თან. ფიქრები მასზე, გრძნობები ათას სისაძაგლეზე და დარდი ამ ადამიანზე, რაოდენ ის

იბრძოლე!

წარმოიდგინეთ ადამიანი, რომელიც დაიკარგა,აი ასა დაიკარგა, მის ირგვლივ ყველაფერს კი ცეცლი მოედო, არის გზა, მიდიხარ, დაუსრულებლად ამ გზაზე, მიდიხარ და შენი სისხლით მონიშნავ, იმ ხეებს,რომელიც გზად შეგხვდება,აგრძელებ გზას, დროის შემდე ეს ხეები,შენს წინ

მიუწვდომელი სიყვარული ნაწილი-5.

არაფერი რომ არ შეენიშნა პირდაპირ ვისროლე ფეხსაცმელი ფანჯრიდან და შემდეგ მომღიმარი მივაჩერდი,მაგრამ ის ვერ გავთვალე რომ ეს ფეხსაცმელი ტობიასს დაეცემოდა! იდიოტმა ტობიასმა ამოიოხრა ,რაზეც ლუკასი დაბნეული  მომაჩერდა! -ფშშშ,ეს კატები მოკლედ. ჩავილაპარაკე

ნუ ჩამითრევ ჯოჯოხეთში!

სანდრი-დღეს უნდა მოგიტაცო...ხომ გითხარი გუშინ მია-ხო მაგრამ ვერ გავაცდენ მეც ვთქვი! სანდრი-დღეს აღარ გეკითხები პირდაპი მოგკიდებ ხელს და მიმყავხარ... ხელი მაგრად მომკიდა და რამოდენიმე ნაბიჯი გადავდგით სანდრის ამ საქციელმა ძალიან

სასრულეთი (თავი 26) +18

და პირველად ცხოვრებაში, შემეშინდა. შემეშინდა მოსალოდნელი იმედგაცრუების, რომ ეს ყველაფერი ჩემი ოცნებების ალუზია იყო და მეჩვენებოდა. ისე შემეშინდა, რომ თავის მიბრუნებასაც ვერ ვბედავდი.

ქარის მოტანილი არეულობა

- იქნებ არ ღირს? - თეთრხალათიანი ქერა ქალი რუსული აქცენტით ეჩურჩულებოდა ბებიაქალს და ნერვიულობას აკანკალებული ფეხის კაკუნით გამოხატავდა. - ახლა რაღა დროისაა? აზრიც არ აქვს, მაინც ავადმყოფი ბავშვია და ტვირთად დააწვება ოჯახს.