რა წერია რუისის საფლავის ქვებზე

სოფელ რუისში თუ ბერბიჭას საფლავს მიუახლოვდებით პატარა ლოდს დაინახავთ, რომელზეც წვრილად წერია: “მოკვდა უპატრონოდ და არც ვინმე დარჩენია. გვიგულე შენს ჭირისუფლად!“ სასაფლაო ლამის კილომეტრეა გაწელილი და ეს წარწერა ერთადერთია, რომელმაც შეიძლება

როცა სიყვარული მარტივია.... (თავი 7)

-ნუთუ? _უკვე აშკარა ირონიული გახდომოდა ხმა ბიჭს. -მოდი გამოვიცნობ, ბევრი წიგნი აქვს წაკითხული და შარვალ-კოსტიუმით დადის, ალბათ ინგლისურიც უკეთ იცის_თვალები დააწვრილა ბიჭმა და ბრაზისგან აუელვარდა.

ზღაპრიდან რეალურ ცხოვრებაში გადასვლა

ჰე, მოგზაურობა მეგობარო, აღმოჩენები ჩემო კარგო, არ მოგენატრა? ერთ დროს ძალიან გიყვარდა.ყოველ დღე ჩანთებს გადმოიღებდი კარადიდან თბილ ტანისამოსს აწყობდი...

ის, რაზეც არავინ საუბრობს თავი 9

-ნუთუ სიცილი ცუდია? „ყოველთვის, როდესაც ადამიანი იცინის, ის რამდენიმე დღით იხანგრძლივებს სიცოცხლეს“-წარბაწეული მიყურებს. -„სიცილი ადამიანის გამოცდის საუკეთესო საშუალებაა“ შენივე ხელით ნუ მომიტან შენივე იარაღს. -ბოლო სვლა გავაკეთე- შამათი- ვთქვი და

ბედის წერაა(1)

ბედისწერა ეს ისეთი რამაა ძალიანაც რომ.გინდოდეს მას ვერ დაემალები..ის მაინც მოგძებნის..რამდენიც არ უნდა ემალო რადგან.ის თამ.გდევს შენი ბედი იქ ზეცაში უკვე დაიწერა.. და მას ვერ შეცვლი რადგან ეს უფლმა დაგიწესა როცა დაიბადე

სპორტის მასწავლებლები (თავი 9)

- მასწავლებელო..სახურავზეა, მგონი იქიდან გადმოხტომა უნდა..ს ცდილობს.. - ცრემლებს ვერ იკავებდა და სულ უფრო და უფრო მეტად უჭირდა სუნთქვა - რაა?! - მაშინვე შეჰკივლა ქეთევანმა - დავიღუპეთ!თვალები სიბრაზისგან აენთო

გ ა ნ ც ხ ა დ ე ბ ა !

ვყიდი გონებას, დაბინდული. მდგომარეობა კარგი, გატენილი ათასგვარი სისულელით, გარბენი 200 000 ფიქრმეტრი. თუ გეზარება მართვა ავტომატიკა, თუ გინდა სასარგებლოდ გამოიყენო მექანიკა.

სამშობლოსგან შორს

ემიგრანტები სამშობლოს გასცდნენ და წაიყოლეს დიდი დარდები , მათი შრომისგან ხელები დაჭკნენ ისევე როგორც ზამთარში ვარდები

აგრაფინა ჯაფარიძის წერილი შვილს

ეს მოთხრობა მე-19 საუკუნის თბილისში მომხდარი ყველაზე სკანდალური ამბის ოდნავ განსხვავებული ინტერპრეტაციაა. „მილიონ მანეთად გაყიდული“ აგრაფინა ჯაფარიძის ისტორია დღემდე ბურუსითაა მოცული, რადგან გადმოცემით მოღწეული ამბები ერთმანეთს მაინცდამაინც არ

მონატრება

მომენატრე,რაღაც უცნაურად მომენატრე.შემოდგომა იდგა და წვიმდა ,ნისლში გარინდული იდგნენ ხეები , აწვიმდათ...სევდანარევი ღიმილით ეფინებოდა ქალაქს ბინდი.ბუხარი ენთო- თბილოდა.მიყვარხარ..მე თვითონვე მსიამოვნებდა ეს აზრი ,ტანში სასიამოვნო ჟრუანტელი