დამათენდა

სულის ნაწილში კვლავ დამათენდააპრილის სევდით მონუსხული დღე,როცა ცდილობ მინების გაწმენდას,ადრე სიმშვიდე დაათარიღე.ტკბილად ეძინა სიზმრით დატვირთულს,ღამით განცდების სტუმრობით დაღლილს,აპრილში

სევდანარევი

სევდანარევი სიმშვიდე მომეჭრა ღამით, როცა შენ ჩამოგშორდი, გამანდო… მითხრა, რომ სჯობდა ისევ შენს გზას მე არ გავყოლოდი.

Toko Tabagari - დედას 3 მარტს

შენთან იწყება ჩემი ყოველი დილა, შენით მთავრდება ჩემი ფიქრი ღამით. როცა სიტყვები ვერ პოულობს გზას, შენი ჩუმი მზერა ყველაფერს ამბობს. შენი სითბო სახლად მექცა, შენი რწმენა — ძალად გზაზე. რაც არ უნდა შორს წავიდე, შენ ხარ ფესვი ჩემს ცხოვრებაში. 3 მარტი

თეთრი სიჩუმე

როცა მისვლა გავბედე, თვალში შიში ჩაუდგა, ამ თოვლიან ქუჩებში, მხოლოდ ელვა გაუკრთა.

ნუთუ, მართლა...

ნუთუ, მართლა გამიჩინე იარა, ნუთუ, მართლა გამეყინა ხელები, როცა ვნახე, სხვასაც როგორ უმზერდი ერთ დროს ჩემთვის მოცქირალი თვალებით...

მაპატიე, თუ შემიყვარდი...

მაპატიე, თუ შემიყვარდი, სუსტი აღმოვჩნდი... მაპატიე, რომ ვერც კი მივხვდი, ისე დავმარცხდი, მუდამ გრძნობების ანტაგონისტს, სულის წიაღში შემიღე კარი... გაყინულ გულზე შემეხე და ლაქად დამაჩნდი...

ერკე მიდასი - გესლი

კაცი ემგვანა გესლიანს, სიცოცხლის სასრულ აკორდებს ტყენი ფოთლებს რომ გვესვრიან, ვგრძნობთ სასმისს გესლით ნაკურთხებს, ეს East - ია თუ West - ია, ერთი ფასი აქვს ნაქურდალს სტუმარი არა - Guest - ია, ცვლილებას ვეღარ აუვალთ.

მე მიყვარს...

მე მიყვარს შენი მწვანე თვალები, შენი წარბები და შენი ლტოლვა, შენი ლავიწი, შენი მკლავები და შენს სახეზე ჭორფლების გროვა.

????Ჩემი სიკვდილი????

წარმომიდგენია ჩემი სიკვდილი, ჩემს საფლავთან ყველა თუ როგორ ტირის, დავაკლდები ყველას თუმცა არც კი ბევრსაც, მე აღარსად ვარ გავედი ეშვება ფარდები ქარმა ღრუბლები წვიმად დაწურა,

ცხოველების სასაფლაო

ღმერთო, ვინ იცის უკვე მერამდენედ, გზაზე გასრესილ ძაღლს ავარიდე ფიქრი და თვალი. თავი მოვიტყუე, თითქოს არც მინახავს და უკიდეგანო მინდვრებს დავუწყე თვალიერება.